Ο Θεός και οι Θεοί των Έλλην Πελασγών

ΘΕΟΣ:  Κατά τους Εβραίους Θεός (=Θηλυκό Θεός ή Θεά και πολλές φορές Θέαινα). Υπερφυσικό ον με ιδιότητες υπερανθρώπινες  που κυριαρχεί στη φύση και στους ανθρώπους. Η λέξη Θεός κατά τον Αθηναίο Ηρόδοτο προέρχεται από τους Πελασγούς «ότι κόσμο θέντες τα πάντα πρήγματα και πάσας νομάς είχον». Κατά τον Κρατύλο η λέξη παράγεται εκ του Θέω = τρέχω, διότι οι πρώτοι Θεοί ήσαν ο Ήλιος (γι’ αυτό μέχρι σήμερα τον λατρεύουν σαν θεότητα), η Σελήνη, που έτρεχαν στον ουρανό.

Οι πρόγονοί μας ήταν οι πρώτοι που πίστευαν εις την μονοθεΐα και εις έναν θεό, τον Ζεύς. Ας μην ξεχνούμε πως αυτοί ήταν οι πρώτοι χριστιανοί (πλατωνικός χριστιανισμός), δηλαδή οι χρισμένοι ή αλλιώς ταγμένοι εις τον ένα θεό. Ο θεός και ο υιός Ιησούς του χριστιανισμού, δεν είναι άλλοι από τον θεό Ζεύς και τον υιό Απόλλων, των Έλλην Πελασγών προγόνων μας. Το δε Άγιο Πνεύμα, ήταν για εκείνους η Γαία, ολοκληρώνοντας έτσι την θεϊκή τριάδα της πίστεως τους. Επίσης θεωρούσαν τον Πατέρα Ζεύς και τον Υιό Απόλλων ότι ήταν Ένα. Τους υιούς του Ζεύς που είχαν ιδιαίτερα χαρακτηριστικά γνωρίσματα, δηλαδή εκφράσεις του πατρός τους Ζεύς (Άρτεμις, Εκάτη, Δήμητρα, Ερμής, Ήφαιστος) τους ονόμαζαν οι Έλλην Πελασγοί, θεούς. Αντιθέτως, η Εκκλησία τους αποκαλεί Αγίους και Πατέρες. Εις την αρχαία Ελλάς, δεν υπήρχαν Άγιοι και Πατέρες της Εκκλησίας, μα θεοί, ημίθεοι και Έλλην. Σήμερα, κατά την Εκκλησία έχουμε θεούς, Αγίους, Οσίους, Αρχαγγέλους, εξαπτέρυγα, και πλήθος άλλων που αποτελούν απόδειξη υποκρισίας και πολυθεΐας, μα και καθαρής κερδοσκοπίας. Όλο αυτό μοιάζει με το μανιφέστο της Δωδώνης και τους εκεί γύφτους να παριστάνουν τους μάντηδες, και εταίρες να παριστάνουν τις Πυθίες. Μιλάνε για τριαδικότητα η οποία είναι εκ των Έλλην και των θεών των. Η τριαδικότητα προϋπήρχε εκ των αρχαίων Ελλήνων και προέρχεται από τους τριαδικούς θεούς των.

 

Μία εκ των μεγάλων θεοτήτων της τριάδας «Γαία – Ζεύς – Φώς».

 Ο θεός μας είναι ένας και μοναδικός και κυρίαρχος των πάντων, Βασιλεύς όλων των Βασιλέων, παντοδύναμος και απόλυτος. Τον ονομάζουμε Ζεύς (= Ζωοποιός Ελλάνιος Υιός Σύμπαντος, θεός του ουρανού, της λαμπρότητος και της διαύγειας του και της εν τω σύμπαντι γαλήνης και αρμονίας, την οποία αυτός εγκαθίδρυσε με την νίκην του εις τους τρομερούς αγώνες κατά των αντιπάλων του, «Ζεύς αρχή, Ζεύς μέσσα, Ζηνός δ’ εκ πάντα τέτυκται. Ζεύς πυθμήν γαίης τε και ουρανού αστερόεντος»), αν και κατά τους ημών προγόνους έχει διάφορα ονόματα όπως: «Αιολιστί Ζεύς, και είς Πελοπόννησο Ζεύς, και εν Βοιωτία Ζεύς, και εις Κρήτη Ζής, Ζάς (γεν. Ζαντός), Τήν και Τάν και Τιήν».

Αυτός είναι ο δικός μας θεός, όπως γνωρίζουμε αυτόν γνωρίζουμε και τους υπόλοιπους θεούς Απόλλων, Άρτεμις, Δήμητρα, Ερμής, Εκάτη, Ήφαιστος κλπ. Εσείς που μιλάτε και λέτε πως έχετε το θεό σας και πιστεύετε σε αυτόν γνωρίζετε ποιός είναι; Πώς ονομάζεται (ή είναι χωρίς όνομα «άγνωστος θεός»); Μιλάτε για αγίους, εμείς μιλάμε για θεούς, σύμφωνα με ιστορικά ντοκουμέντα και γεγονότα οι δικοί σας άγιοι αποκαλύφτηκαν ψεύτικοι, κάλπικοι και μη υπαρκτοί. 

Οι δικοί μας θεοί δεν είναι δολοφόνοι, δεν είναι κερδοσκόποι, δεν είναι πλάνοι, οι δικοί μας θεοί καταμαρτυρούν την αλήθεια και την απόλυτη πνευματική συμπαντική γνώση. Οι δικοί μας θεοί δεν είναι τα κτίρια «εκκλησίες», μήτε κατοικούν σε ντουβάρια εκκλησιών και μοναστηριών.

Οι δικοί μας θεοί για κατοικία τους έχουν τον Έλλην, αυτός η κατοικία τους και ο ναός τους. Όσο και να προσπαθεί η Αττική και οι χθόνιοι Αθηναίοι να υποβαθμίσουν τους θεούς μας και να ανυψώσουν τους δικούς τους θεούς, δε θα το πετύχουν. Τους καθάριους Έλλην δεν μπορούν να τους εξοντώσουν, διότι πάντα θα μιλούν για τους θεούς τους και θα μαρτυρούν την αλήθεια.

 

Οι αληθινές παραδόσεις των Έλλην

Πελοπόννησος: Τα ψηλά των Όρεων ήταν κέντρα πανάρχαιας λατρείας του Ζεύς. Διά το Άργος και την περιοχή της Νεμέας  π.χ. «ο Απέσος ο οποίος υψούται εν είδει τερατίου φυσικού βωμού όπου προσέφερεν ο Περσεύς την πρώτην του θυσία και όπου ανήλθεν επίσης και ηυχήθη πρό της κατά των Γοργόνων εξορμήσεως του. Επ’ αυτού ελατρεύετο ο Απεσάντιος και ο Νέμειος Ζεύς, όπως επί της Ιθώμης ελατρεύετο ο Ιθωμάτας».

Μεσσηνία: «Εκεί εγεννήθη ο Ζεύς. Διά την βόρειον Αρκαδίαν και την πρός αυτήν συνορεύουσαν Αχαϊαν, τοιούτον κέντρον ήτο η Κυλλήνη όπου ο Ζεύς συναντήθη μετά της Μαίας και εγεννήθη ο Ερμής. Ολοκλήρου δε της Αρκαδίας και γενικότερα ολοκλήρου της Πελοποννήσου, της ιδίας λατρείας κέντρον ήτο το Λύκαιον όρος. Επ’ αυτού αι ιδιωματικαί συνήθειαι της λατρείας παρέμειναν αναλλοίωτοι και εθεωρούτο μεγίστης απουδαιότητος μέχρι του τέλους της θρησκείας. Και τούτου η υψηλοτέρα κορυφή ήτο ο καθαυτό τόπος της λατρείας. Ονομάζετο δε αυτή «άβατον» διότι απηγορεύετο επί ποινή θανάτου η εκ ταύτης διάβασις. Ελέγετο δε ότι «εις την περιοχήν αυτήν ουδέν αντικείμενον έρριπε την σκιάν του, συμβολική έκφρασις και της ιερότητος και της διαυγείας του τόπου το οποίον τίποτε δεν εμόλυνεν. Επί του Λυκαίου υψούτο απλούς φυσικός βωμός, στολισθείς με τα ομοιώματα δύο τεραστίων αετών εστραμμένων προς ανατολάς με το βλέμμα των βυθισμένον εις το άπειρον. Τον είχε καθαγιάσει ο Λυκάων ο υιός του Πελασγού, ίσως πρός ανάμνησιν του πατρός του, περί του οποίου εμυθολογείτο ότι εις το μέρος αυτό εφύτρωσεν αυτομάτως από την γη. Επίσης εδώ συνεδέθη ο Ζεύς με την κόρην ή εγγονήν του Λυκάονος Καλλιστώ ή Μεγιστώ, εξ’ ης έπειτα εγεννήθη ο Αρκάς ο επώνυμος της Αρκαδίας».

Τριαδικές θεότητες του φωτός

Ζεύς: ο δημιουργός.
Απόλλων: η συμπαντική γνώση, Τρίτη υπόσταση του Ζεύς.
Άρτεμις: θεότις της δικαιοσύνης, της προστασίας των γυναικών και του κυνηγιού.
Εκάτη: θεότις της στρατηγικής, της τέχνης και της σοφίας.
Δήμητρα: θεότις της γαίας και της γέννησης.
Ερμής: θεός της διαβιβάσεως του φωτός και καθοδηγός του πνεύματος της ψυχής.
Ήφαιστος: θεός της φωτιάς, ο πυρήνας της εσωτερικής φλόγας και της αντρειοσύνης.
Εστία: θεότις της οικογενειακής θαλπωρής και προστάτιδα αυτής.

Σημείωση: Πρόκειται για απόδειξη ότι ο Ζεύς γεννήθηκε στον Ταΰγετο της Πελοποννήσου, και ότι λατρευόταν κατά κόρον από τους Έλλην Πελασγούς, σε κάθε πελασγική νήσο (Πελοπόννησος, Κρήτη, Κύπρος, Κέρκυρα). Καθώς δε, είναι και μια απόδειξη ότι η Θεσσαλία και η Δωδώνη ουδεμία σχέση έχουν με το γένος των Πελασγών. Όποιοι παίζουν με τους θεούς των Έλλην τιμωρούνται, όποιοι περιγελούν του θεούς και μειώνουν τους θεούς των Έλλην τιμωρούνται αυτοί και η γενεά τους.

 

ΑΠΟΛΛΩΝ

Εδώ βλέπουμε διάφορες ερμηνείες του ονόματος του Απόλλωνα που έχουν δοθεί από Έλληνες συγγραφείς: «εις δωρικές πόλεις Απέλλων και εις την Θεσσαλική διάλεκτο Άπλουν», πανελλήνιος θεός του Ηλίου και του φωτός, εκ των Δώδεκα Ολυμπίων. Το όνομα το παράγουν τινος μέν εκ του «απολλύειν» επειδή είχε και καταλυτική δύναμη ο θεός, τινές δε εκ του «απολούειν» ως σώζοντος και καθαίροντος έτεροι δε εκ του «αεί-βάλλων. Οι περισσότεροι όμως εκ του «απέλλειν» (δηλαδή απέρχειν = εμποδίζει το κακό), υπήρξαν άλλοι εν οίς και ο Σπεύσιππος ετυμολογώντας «απο-πολλών».

Οι ψεύτικες παραδόσεις και παραπλανήσεις για το θεό Απόλλωνα
(Οι παραδεχόμενοι ότι ο Απόλλων είναι καθαρώς ελληνική θεότις και απολύτως ελληνικής προέλευσης, τον θέλουν πελασγικό και πριν γίνει πανελλήνιος θεός ελατρεύετο από μίαν μόνο ελληνική φυλήν, την δωρική, η οποία με τας μετακινήσεις της ανά την χώραν, εκκινήσασα από την κοιτίδα της την Θεσσαλίαν, τον μετέφερε και τον διέδωσε εις ολόκληρον την Ελλάδα. Αυτό δεν ημπόδισε να τονισθή εις μερικά μέρη η λατρεία του περισσότερον, όπως π.χ. εις τη Κρήτην, την Λακωνίαν, και την Αττικήν).

  • – Κάποιοι ισχυρίζονται πως ναι μεν ο θεός Απόλλων είναι ελληνική θεότητα και πελασγική, λένε όμως πως ο Απόλλων είναι από τους Δωριείς, όπου από τη Θεσσαλία μετακινήθηκε μετά σε όλη τη χώρα, Κρήτη, Λακωνία, Αττική.

(Υπάρχει μια διαφωνία επί Θεσσαλίας και Δελφών, άλλος ο Δελφίνος Απόλλων των Κρητών θαλασσοπόρων, άλλος ο χθόνιος των Δελφών ο οποίος αρχικώς έδιδε τους χρησμούς του από υπόγειον άνοιγμα, και άλλος ο Δήλιος θεός του Ηλίου που βλέπει από τα ύψη του τα πάντα και τα πάντα γνωρίζει. Και άλλος ο Νόμιος της Πελοποννήσου, με την ηρεμίαν και την γλυκύτητα των τρόπων ενός βοσκού).

  • – Εδώ από τις διαφωνίες μεταξύ των χθονίων ξεσκεπάζεται η απάτη και η παραπλάνηση τους για τον Απόλλωνα, που από τα ίδια τα γραφόμενά τους φαίνεται ξεκάθαρα ποιος είναι ο πραγματικός υιός του φωτός Απόλλων, ο φωτοδότης, ο κριτής και ο πιο δίκαιος όλων, υιός του Ζεύς.

Η αλήθεια όσον αφορά τη γέννηση του θεού Απόλλωνα, καθώς και ότι είναι γνήσιος, Πελασγός εκ της Πελοποννήσου

«Εν τούτοις η καθαροτέρα του μορφή απαντάται εις την Πελοπόννησον. Εκεί δεν υπέστη καμία αλλοίωσιν, όπως συνέβη βορειότερα, όπου αι παραδόσεις υπέστησαν την επίδρασιν των Δελφών πρώτον και αργότερον των αμφικτιονιών, αι οποίαι ποτέ δεν ήσαν απηλλαγμέναι τελείως εις τας αντιλήψεις των υπολογισμών και ελαστικότητος, αφού συχνά ερρύθμιζαν ζητήματα πολιτικής φύσεως ή απέβλεπον εις συμφέροντα γενικοτέρου ενδιαφέροντος.

Από τας αρχαιοτέρας και σπουδαιοτέρας εκδηλώσεις της απολλωνίας λατρείας εν Πελοποννήσω, είναι ο πανηγυρισμός των Υακινθών. Επανηγυρίζοντο πρός τιμήν του Αμυκλαίου Απόλλωνος εν Αμύκλαις. Εκεί έζησε άλλοτε ο ευνοούμενος του Υάκινθος, υιός του Αμύκλα, ευνοουμένου επίσης του θεού, φονευθείς υπ’ αυτού ακουσίως του, με τον δίσκον του, εις τον οποιόν λέγεται ότι ο Ζέφυρος από ερωτικήν αντιζηλίαν, διότι και αυτός ηγάπα τον ωραίον νεανίαν, έδωσε την μοιραίαν κατεύθυνσιν από το αίμα του κατά θείον προσταγήν εφύτρωσε το ωραιότατον ομώνυμον άνθος με την μελαγχολικήν όψιν και το μεθυστικόν άρωμα. Εις τόπον δε του ατυχήματος ανηγέρθη ο πανάρχαιος ναός του αμυκλαίου Απόλλωνος με το περίεργον χάλκινον ομοίωμα του.

Το ομοίωμα αυτό, κατά τον Παυσανίαν, τον παριστά όρθιον επί καλλιτεχνικότατα κεκοσμημένης έδρας με κράνος, βέλη και τόξον, κάτω του αγάλματος εις την βάσιν του ευρίσκετο ο τάφος του Υάκινθου και βωμός, όπου προσφέροντο νεκρικαί θυσίαι.

Η εορτή διαρκεί τρείς ημέρας, επανηγυρίζεται δε κατά τον καλοκαιρινόν μήνα Εκατομβέα (Εκατομβεύς μην τών Λακεδαίμονίων, εν ω τα Υακίνθια, Ησύχιος), αντιστοιχούντα πρός τον σημερινόν μας Ιούλιον, ήτο δε κράμα θλιβερών και χαρμοσύνων εκδηλώσεων, διότι μαζί με την μνήμην του ως θανόντος εώρταζον και την προσδοκίαν της αναστάσεως του. Η λατρεία του Αμυκλαίου Απόλλωνος διεδόθη και πέραν της χερσονήσου».

  • – Αυτή είναι η αληθινή παράδοση για τη γέννηση του θεού Απόλλωνα και το ότι ήταν Πελασγός εκ της Πελοποννήσου. Ο θεός Απόλλων γεννήθηκε εις τον Ταΰγετο όπως και ο πατήρ του, και φυσικά δεν είχε καμία δίδυμη αδελφή, που για να δικαιολογήσουν οι χθόνιοι τις παρατυπίες και τα ψεύδη τους αναφέρουν την Άρτεμις σαν αδελφή του Απόλλωνα. Ο λόγος που το κάνουν αυτό είναι ότι η Άρτεμις γεννήθηκε εις τον Ταΰγετο «υπάρχει ακόμα το δάσος της Άρτεμις», η πραγματική παράδοση φέρει την Άρτεμις να βοηθά την γέννηση και την προστασία του Απόλλωνα από την χθόνια Ήρα όπου προσπαθούσε να αποτρέψει την γέννηση του Απόλλωνα και τη θανάτωση του Απόλλωνα μετά την γέννηση του.

(Εις το βυζάντιον π.χ. κατά τόν Υακίνθιον μήνα, εις την Μύκονον κατά Εκατόμβιον και εις τας μεγαλονήσους Κρήτη και Κύπρον. Επίσης πολύ διαδεδομένη εις την Πελοπόννησον ητο η εορτή του Καρνείου Απόλλωνος «ονομάζεται εκ των Δωριέων». Οι πανηγυρισμοί του μεγάλην έκτασιν έχουν εις την Σπάρτην και γενικώς την Λακωνίαν, αλλά και εις την Μεσσηνίαν, το Άργος και την Σικυώνα).

  • – Παρατηρούμε πως από την Πελοπόννησο μετέβη ο θεός Απόλλων εις άλλα ελληνικά μέρη όπως: Κρήτη, Κύπρο, κλπ, και το πως πήρε το Βυζάντιο τη λατρεία του θεού Απόλλωνα «Υάκινθο» όπου τον αφομοιώνει με τον άγιο Γεώργιο που σκότωσε τον δράκοντα.

(Εις την Πελοπόννησον έχουν και τον Λύκειον Απόλλωνα και εις αυτόν εμφανίζεται πρώτον η ιδιότης του ως θεού φωτός). Εδώ βλέπουμε πάλι άλλη μία παράδοση εκ της Πελοποννήσου που φέρει τον Απόλλωνα σαν «Λύκειο Απόλλωνα» σαν θεό του φωτός.

  • – Δεν υπάρχει αμφισβήτηση πλέον πως ο θεός Απόλλων είναι πελασγικός και εκ της Πελοποννήσου.

Ο θεός Απόλλων περπάτησε εις τον Ταΰγετο όπως ο πατήρ του ο Ζευς.


ΔΗΜΗΤΗΡ

 «Εκ της απαντωμένης αιτιατικής Δήμητραν εισήχθη υπό των αντιγραφέων η ονομαστική Δήμητρα. Κοινή αρχαία ετυμολογία της λέξεως είναι εκ του Γή (Δή-Δά) Μήτηρ. Άλλοι ετυμολογούν την λέξη εκ του «δηαί» (=κριθαί) μήτηρ ή εκ του «δώ» (αποκεκομμένος τύπος του δώμα) μήτηρ εξ ου ο οιολικός τύπος «Δωμάτηρ» δηλών την προστάτριαν του οίκου. Επίσης την λέξιν παράγουν και εκ του Δή-μήτρα, δηλούντες ούτω την Γήν, την εγκλείουσαν τα σπέρματα, και τέλος εκ του «δηώ» (επικόν, ρήμα δήω) μήτηρ. Επικρατεστέρα ετυμολογία είναι η πρώτη.»                                        

Ο Μύθος
Ησίοδος (θεογ. 453-457) Ήτο ωραιοτάτη κόρη της Ρέας και του Κρόνου και αδελφή του Ζεύς.
Η Δήμητηρ κατά τον Παυσανία (Η 25.6.42) απεκαλείτο υπό των Αρκάδων Ερινύς επειδή οργίσθη δια τον υπό του Ποσειδώνος βιασμό της, θλιβομένη δε και μελανειμονούσα μετέβη εις Φιγάλειαν όπου απεκαλείτο Δήμητρα Μελαινή και πραυνθείσα υπό του Ζευς δια των Νυμφών, λούεται εις τον Λάδωνα ποταμόν αποκαλούμενη Λουσία ή Ερινύς. Μετέβη δε εις την Αττικήν φιλοξενηθείσα υπό της γραίας Μίσμης της οποίας τον υιόν Ασκάλαφον, ειρωνευθέντα αυτήν, μετεμόρφωσεν εις την ομώνυμον σαύρα (Απολλοδ. Β 124). Εκείδεν μετάβη εις Φενεόν διδάξασα εις τους κατοίκους της την Καλλιέργειαν των οσπρίων πλήν των κυάμων. Κατόπιν εις Άργος όπου καλείτο Πελασγίς έπειτα εις τους Φαίακους και Θεσσαλίαν, όπου επειδή ο Ερυσίχθων υιός του Τριόπα έκαψε μίαν δρύν αφιερωμένην εις αυτήν τον κατηράσθη να μη χορταίνει ποτέ (Αίλιαν Ποικ. Ιστορ. Α-27). Τον δε Βασιλέα των Σκυθών Λύγκον, επειδή δεν εδέχθη τον Τριπτόλεμον μεταμόρφωσεν εις λύγκα. 

  • – Εδώ προσθέτουμε μια αντιγραφή εκ της χθόνιας Αττικής η οποία προσπαθεί να περάσει και την Δήμητρα ως χθόνια θεότητα όπως έχει κάνει και με τους άλλους θεούς.

Την Βοιωτικήν όπου εδίδαξε εις τον Προμηθέα, τον υιόν του Αιτναίον και τους Καβείρους τα μυστήρια και τας τελετάς της και την Λυκίαν της οποίας τους ανθρώπους μετεμόρφωσεν εις βατράχους, διότι δεν την υποδέχθησαν καλώς, εις την Αρκαδίαν όπου μετάβη διωκομένη υπό του Ποσειδώνος.

Τις ίδιες παρατυπίες που αποσκοπούν εις πλάνη των Έλλην έχουν κάνει η Δωδώνη και η Θεσσαλία με όλους τους Θεούς και γενικότερα εις όλη την ιστορία των Έλλην Πελασγών, μα πολύ περισσότερο με τον Θεό των Έλλην Πελασγών ΖΕΥ ή ΖΕΥΣ, όπου τον παρουσιάζουν ως «ΔΙΑ ή ΔΙΑΣ», όπου ο Δίας προσάπτει τον δικό τους Θεό και μόνον, καθώς δε αυτός είναι ο «Διαβάλλων, ο Διαβολίζων, ο Διαχωρίζων, ο Διαστρεβλών, ο Διχαστής, κλπ».

 

Τείνουμε να τονίσουμε για πολλοστή φορά προς όλους τους μπουρδολόγους και κενοσόφους της Δωδώνης (=Αττικής), και Θεσσαλίας (=Θεσσαλονίκης) πως ο ΖΕΥ ή ΖΕΥΣ, ο Θεός των Έλλην Πελασγών δεν έχει ουδεμία σχέση με τον σατανικό και διαβολικό Θεό σας ΔΙΑ ή ΔΙΑΣ.

Σημείωση: Η Δήμητρα παρά τα όσα γράφουν και λένε, δεν είχε ποτέ καμία κόρη Περσεφόνη, διότι η κόρη της ονομαζόταν Δέσποινα. Η Περσεφόνη είναι δαίμονας του κάτω κόσμου και θεότητα των Ελευσινίων μυστηρίων και ουδεμία σχέση έχει με την Δήμητρα των Πελασγών.

 

AΡΤΕΜΙΣ

Τα γεγραμμένα εκ των Δωδωναίων Παγανιστών: «Θεά του Ελληνικού Πανθέου, θυγάτηρ του Διός και της Λητούς, δίδυμος αδελφή του Απόλλωνος, και όπως εκείνος ήτο θεός του Ηλίου αύτη εθεωρείτο θεά της Σελήνης, κατά την αντίληψιν τών Ορφικών και Στωϊκών, την οποίαν παραδέχθησαν και όλοι οι μετά τούτους μυθογράφοι χωρίς καμμίαν επιφύλαξιν. Το κυρίως βασίλειόν της ήτο η άγρια φύσις, η ακαλλιέργητος, η απεριποίητος, η παρθένος, η φύσις των ορέων, των φαραγγών, των δασών, των πηγών, των λειμώνων, των ρυακίων, η φύσις την οποίαν δεν είχε βεβηλώσει η αθρώπινη χείρ, δεν είχε ρυτιδώσει το πέρασμα του αρότρου. Η φύσις αυτή εις τάς νοτίους χώρας ανακτά τάς δυνάμεις της πρό παντός την νύκτα αναζωογονείται με το εκ των σταγόνων της νυκτερινής δρόσου αυγινόν λουτρόν, με τας απαλάς θεραπείας των δειλών ακτίνων του αργυρού σεληνόφωτος. Ήτο δε η δρόσος δώρον της σελήνης, κατά τας δοξασίας των αρχαίων».

  • – Η πραγματική αλήθεια εις την αναφερόμενη «μυθολογία» κρύβεται εις τας παραδόσεις, βάσει των οποίων κανείς εκ της Δωδώνης ή Θεσσαλίας δεν μπορεί να πλανέψει τους Έλλην Πελασγούς.

Παραδόσεις εκ της Δωδώνης: «Και από την επαφήν αυτήν γίνεται η Άρτεμις υπό το όνομα Εκάτη, θεότης χθονία δεχόμενη θυσίας νεκρικάς, εκ των χθονίων Αθηναίων. Εθεωρείτο ακόμη θεά των τοκετών και μάλιστα λέγεται ότι όταν η Ήρα εκράτει περιωρισμένην την Ειλειθυίαν ενώ η Λητώ εν Δήλω ητοιμάζετο διά τον τοκετόν, η Άρτεμις η οποία πρώτη επήδησεν από τα σπλάγνα της, παρέστη αντί μαίας εις την γέννησιν του διδύμου αδελφού της Απόλλωνος. Είχε λοιπόν πολλάς ιδιότητας η θεά και αναλόγους προσωνυμίας.»

  • – Βλέπουμε τις απελπισμένες προσπάθειες των Δωδωναίων και Θεσσαλών να περάσουν την Άρτεμις σαν χθόνια θεότητα, τόσο πολύ που ξεφεύγουν και την ταυτίζουν με την θεά Εκάτη. Δεν μας εξηγούνε όμως, πώς γίνεται η Άρτεμις να είναι δίδυμη αδελφή του Απόλλωνα και ταυτόχρονα να παρίσταται στη γέννα του αδελφού της, βοηθώντας στον τοκετό;

«Την επωνόμαζον Λυκείαν, Δελφινίαν, Πυθίαν, Δαφνίαν ως αδελφήν του Απόλλωνος, Ποταμίαν και Λιμνάτιδα, διότι ηυχαριστείτο να μένη πλησίον των ποταμών και των λιμνών, Ελαφίαν, Ελαφηβόλον, Εκαέργην, Κυνηγέτιδα Παιδοτρόφον, Λυσίζωνον, Εύλοχον, Εϊλειθυίαν, Αγνήν, Παρθένον, κλπ. Της είχον αφιερώσει την 6ην ημέραν εκάστοτε μηνός και όλως ιδιαιτέρως την νύκτα της εαρινής ισημερίας. Σύμβολά της δέ είναι το τόξον, η ημισέληνος και εκ των ζώων η έλαφος, προς την οποίαν έτρεφε πάντοτε μεγάλην στοργήν. Υπήρχεν ακόμη η Άρτεμις η Θρακική, η Βένδις, την οποίαν ο Ηρόδοτος εταύτιζε με την ελληνικήν. Όσον διά την Φεραίαν πρόκειται περί καθαρώς χθονίας θεότητος, ταυτιζομένης προς την Περσεφόνην».

  • – Εκ των δεδομένων της Αττικής προκύπτουν πολλές θεότητες με την επωνυμία Περσεφόνη. Φαίνεται πως η Αττική έχει ψύχωση με το όνομα αυτό και αποκαλεί όλες τις θηλυκές πελασγικές θεότητες «Περσεφόνη».

Η πραγματική παράδοση: «Η Άρτεμις εγεννήθη εις τον Ταϋγετο και ελατρεύετο ιδιαίτερα εις μέρη ορεινά και δασώδη, όπου το κυνήγιον ήτο άφθονον, όπως η Αρκαδία, εις τα βουνά της οποίας συνεδέθη με την Δήμητρα. Έκτοτε εθεσπίσθησαν εν Πελοποννήσω καί πρός τιμήν της Δήμητρος, κόρης και Αρτέμιδος κοιναί εορταί».

ΑΡΤΕΜΙΣΙΑ (τα Αρτεμίσια): Αρχαία εορτή τελούμενη πανταχού της Ελλάδος και των μικρασιατικών ακτών, πρός τιμήν της Αρτέμιδος. Η περιφημοτέρα όλων ήτο η της Εφέσου. Κατά ταύτην εγίνοντο αγώνες και περιφέρετο εν πομπή το άγαλμα της θεάς ενδεδυμένον δοράν αγρίου ζώου. Την πομπήν έκλειεν όμιλος νεανίδων, μετημφιεσμένων εις νύμφας και ορχουμένων.

ΕΚΑΤΗ

Εδώ βλέπουμε τις ψεύτικες παραδόσεις των χθονίων και τις αναλήθειες για τη θεά Εκάτη: «Θεά του σεληνίου φωτός κατά την ελληνικήν μυθολογίαν. Θυγάτηρ, κατά την Ησιόδειον θεογονίαν (στ’ 441) της Αστερίας, (της ενάστρου νυκτός) και του Διός ή του Περσέως, ο οποίος ενυμφεύθη την Αστερίαν φέρουσαν ήδη εν τη κοιλία της την εκ του Διός Εκάτην. Κατ’ άλλους ήτο θυγάτηρ του Διός και της Δήμητρας ή της Ήρας ή της Φερραίας, θυγατρός του Αιόλου. Άλλοι εξ άλλων φέρουν αυτήν γεννηθείσαν υπό του Περσέως θεού του φωτός. Κατ’ επέκτασιν θεά της νύκτος και όλων των κατά την διάρκειαν ταύτης εκδηλουμένων μυστηριωδών δυνάμεων της φύσεως».

  • – Μπορούμε να πούμε πως έχουν αλλοιώσει τα πάντα, βλέπουμε πως προσπαθούν να την παρουσιάσουν σαν δική τους θεότητα η οποία είναι μια χθόνια κακιά θεότητα αντίστοιχη της Ήρας. Από τις ίδιες τους τις αντιφάσεις βλέπει κανείς τι προσπαθούν να κάνουν.

(Ενίοτε ταυτίζεται και με άλας θεότητας, ίδια δε με την Άρτεμιν, αφού και το όνομα της θεωρείται υπό τινών θηλυκόν του Έκατος, επιθέτου του Απόλλωνος ως εκ του μακρόθεν βάλλοντος ή λάμποντος. Κατά τον άλλους η Εκάτη ονομάσθη εκ του εκάς, ως ο Απόλλων Εκατηβόλος ή από του εκατόν ως εξιλεουμένην με εκατόν θυσίας, ή επειδή εφύλαττε τους ατάφους νεκρούς εκατόν ενιαυτούς ή και από του φοινικού έκα σημαίνοντος μόνος, επειδή και η σελήνη είναι μία και μόνη).

  • – Εδώ οι αθεόφοβοι προσπαθούν από τη μία να την αφομοιώσουν με την θεά Άρτεμις και από την άλλη με τον θεό Απόλλων.

Η χθόνια Αττική «Αθήνα» και η παραπλάνηση: «Οι εκ των πλουσίων Αθηναίοι παρεσκεύαζον πλακούντας και άλλα διάφορα τρωγάλια και τα προσέφερον εις την νέαν σελήνην, εκθέτοντες αυτά κατά τας τριόδους. Ήσαν τα καλούμενα δείπνα της Εκάτης». (Αλληγορείται εις την σελήνην διό εφορεύει ως εκείνη επί πολλών, φαίνεται ότι η λατρεία της προήλθεν εξ Αιγύπτου όπου υπάρχει άγαλμα Εκάτης της Σκοτίας και μετέφερεν αυτήν εις τας ελληνικάς χώρας ο Ορφεύς ως επιστεύετο και εν Αιγίνη, Ναός της Εκάτης υπήρχε και εν Άργει. Εν Αθήναις επεκαλείτο και Επιπυργία, ετιμάτο δε υπό των Βοιωτών και των Φερραίων).

  • – Εδώ είναι το αποκορύφωμα των χθονίων για την θεά Εκάτη, η Αττική «Αθήνα» προσπαθεί να την περάσει σαν χθόνια και ότι ήρθε από την Αίγυπτο, όπως η χθόνια θεά τους Αθηνά, για την οποία θέτει υποτιθέμενα κείμενα του χθόνιου «αλχημιστή» Ορφέα σαν απόδειξη.

Η αληθινή παράδοση της Εκάτης και η αλήθεια
«Η Εκάτη ετιμήθη εξεχόντως υπό του Ζηνός, ως μετασχούσα του εναντίον των Γιγάντων αγώνος του και πρός ανταμοιβήν εδόθη εις αυτήν εξουσία εν ουρανώ, γή και θαλάσςη».

Η Εκάτη κόρη των Τιτάνων δείχνοντας το μίσος της προς τους Τιτάνες, πολέμησε στο πλευρό των θεών εναντίον τον Τιτάνων. Ο Ζεύς την τίμησε αυξάνοντας εις το διπλάσιο τις δυνάμεις της και την ένταξε εις τους θεούς, όπου την έβαλε στην φύλαξη του Άδη, και στη προστασία των νεκρών (την προστασία της ψυχής «πνεύματος»). Εκεί μαζί με τον Ερμή ήταν οι εξουσιαστές των Ταρτάρων και οι προστάτες των Ελλήνων έναντι του Άδη.

 

Advertisements
Αναρτήθηκε στις Ο Θεός και οι Θεοί των Έλλην Πελασγών. Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ο Θεός και οι Θεοί των Έλλην Πελασγών
Αρέσει σε %d bloggers: