Eκκλησία του Δήμου και Καθολική Αποστολική Εκκλησία

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ

Μέσα στην αίθουσα ήτο οι νέοι «μαθητευόμενοι» οι οποίοι ήτο της ηλικίας 21 ως 31, οι άντρες εκπρόσωποι διαφόρων χωρίων και πόλεων ηλικίας 31 ως 41. Ήτο και ενήλικες, σοφοί και ιεράρχες, νομοθέτες, εκπρόσωποι των ιερατείων. Αυτοί έπαιρναν τις τελικές αποφάσεις, και ήτο ηλικίας 41 ως 81. Τα θέματα είχαν να κάνουν από την απλή ζωή των Έλλην, την θρησκευτική, την νομοθεσία, την παιδεία, μέχρι το πλήρες εθνικό θέμα των Έλλην, όπως τα βασίλεια κλπ.

 

Στην εκκλησία του δήμου την περισσότερη εξουσία είχαν οι ιεράρχες από τα ιερατεία, και αυτό λόγω του ότι έπαιζαν τον ρόλο των πνευματικών πατέρων προς τους Έλλην, μα και για το λόγο ότι ήσαν εκπρόσωποι των θεών, καθότι αυτοί είχαν διδαχτεί και μυηθεί στα ενδότερα αυτών. Έτσι η γνώμη τους μετρούσε πολύ περισσότερο από τους υπολοίπους της ηλικίας 41-81.

Μετά τον Πελοποννησιακό πόλεμο όπου αποσύρθηκε η Πελοπόννησος από αυτό (θέλησε να λήξει τον πόλεμο), την κυριαρχία ανέλαβε η Αττική (Αθήνα) όπου σταδιακά άρχισαν να κλείνουν τα ιερατεία της Πελοποννήσου και να επικρατούν τα ιερατεία της Ελευσίνας «Αθήνας», όπου και εκεί δρούσε και ελάμβανε χώρα η εκκλησία του δήμου, σαν κύρια και κεντρική εκκλησία του δήμου, σε Πελοπόννησο κλπ.

Στις εκκλησίες του δήμου οι ιεράρχες πια ήσαν εκ των ιερατείων της Ελευσίνας καθώς και σοφοί εξ αυτής, οι οποίοι έπαιρναν τις αποφάσεις. Αργότερα στα Ελευσίνια ιερατεία (Ελευσίνια μυστήρια), ενσωματώθηκαν και τα Καβείρια ιερατεία (Καβείρια Μυστήρια), τα οποία δεν διέφεραν πολύ από τα ελευσίνια (=αποτελούντο από Άτλαντες «Εβραίους», Έλλην «Ανθέλληνες», όπου λάτρευαν και πίστευαν τις ίδιες σκοτεινές θεότητες). Η διαφορά ήτο ότι τα καβείρια μυστήρια ετελούντο από διάφορες φυλές όπως περσικές (=Ασιατικές, Μογγολικές, κλπ).

Με το πέρασμα των χρόνων όπου έλαβε χώρα η γέννηση του Ιησού (=Ιάσωνα) ακόμα υπήρχε και λειτουργούσε η εκκλησία του δήμου όπου ελάμβαναν μέρος ιεράρχες (=Έλλην ιερείς και Εβραίοι ιερείς «ραβίνοι»), εκ των ελευσίνιων μυστηρίων και καβείριων μυστηρίων. Με την θανάτωση του Ιησού (=Ιάσωνα) άρχισε η κατάργηση και η πλήρης αλλαγή της εκκλησίας του δήμου από τους υποτιθέμενους εκπροσώπους του θεού και του Ιησού (=Ιάσωνα), που δεν ήτο άλλοι από ανθέλληνες και Εβραίους. Αφού κατέκαψαν και κατέστρεψαν όλες τις εκκλησίες του δήμου, καθώς και όλα τα κείμενα που υπήρξαν – εκτός από αυτά που οι ίδιοι επέλεξαν να κρατήσουν (= εκ των ανθρώπων της Αττικής κοινώς Αθήνας και εκ των Εβραίων) – άρχισαν να κλονίζουν την πίστη των Έλλην προς τους θεούς τους, μα και προς την ιστορία και γλώσσα τους. Έτσι ξεκίνησαν να δημιουργούν νέες εκκλησίες του δήμου με την επωνυμία «Εκκλησία» και «Καθολική Αποστολική Εκκλησία». Όλα αυτά βεβαίως με την πλήρη βοήθεια των Εβραίων. Σαν ονομασία «επωνυμία» σημαίνει το εξής:

 

ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Εκ αρχής της δημιουργίας της αποκαλούμενης «Εκκλησίας» εκ των Εβραίων  ιδρυτών Σαούλ «Παύλου» και  Σιμών «Πέτρου». Όπου καίγοντας και καταστρέφοντας την «Εκκλησία του Δήμου» των Έλλην αναδημιούργησαν δικές τους, απλά αφήνοντας μόνο την λέξει «Εκκλησία» ενσωματώνοντας εις την επωνυμία τους την λέξει «Καθολική και Αποστολική», αυτά τα σκοτεινά και Εβραϊκά υποχθόνια  κτίσματα τα αποκάλεσαν «Ναούς» των «Χριστιανών». Πρέπει να τονίσουμε για μια ακόμα φορά πως η ονομασία «Χριστιανός» σηματοδότη τον «χρισμένο ή ταμένο» εις κάποια θεότητα, και σαφώς αυτή έρχεται εκ του Πλάτωνος «Πλατωνικός Χριστιανισμός».

 

Καθολική, Καθολικό = το γενικό σύνολο. Καθολικός = εκλεκτής. Καθολικότης = αξίωμα του ελεγκτή.

Η πραγματική ερμηνεία της λέξεως «Καθολική»: Καθ’ Ολικής, το «καθ» προσκολλημένο στην αρχή της προτάσεως σημαίνων το γενικό σύνολο ομάδας ή ομάδων όπως κοινωνιών, Ολικής σημαίνων ολοκλήρωση μα και συνολική εδραίωση όπως συμμετοχή κλπ.

Αποστολικό = αποστολίκιον (= αποστολικό ή αρχιερατικό ράσο). Αποστολικός, Αποστολική = ο της αποστολής, ο των αποστολών. Απόστολος = απεσταλμένος, αγγελιαφόρος, πρεσβευτής, απόστολος θεού, κήρυκας του ευαγγελίου πού στάλθηκε από το θεό, αποσταλείς, αποστελλόμενος, κλπ.

Η πραγματική ερμηνεία της λέξεως «Αποστολική»:  αναφορά της λέξεως ως προς αντικείμενο (κτίσμα), και όχι ως προς κάποιο πρόσωπο, σημαίνει Από – Στο – Λική (= Ολική, Ολικό), ολική ή ολικό από το σημείο Α στο σημείο Ω, ο εκφέρων ολική μεταφορά από το ένα σημείο στο άλλο σημείο κοινώς το σημείο μεταφοράς «προς το θεό» που είναι κατά τα γραφθέντα και λεγόμενα τους το Α και το Ω, αρχή και τέλος, όπου Α (=αρχή) είναι η γέννηση, και Ω (=τέλος) πού είναι ο θάνατος.

Εκκλησία = τακτική συνάθροιση ανθρώπων, συνέλευση του λαού, τόπος συνέλευσης, χριστιανικός ναός, χώρος προσευχής.

Εκκλησιασμός = συγκρότηση συνέλευσης.

Εκκλησιαστής = μέλος ή εταίρος της εκκλησίας, ρήτορας της εκκλησίας του λαού, παριστάμενος σε λαϊκή συνέλευση, ιερέας της εκκλησίας.

Η πραγματική ερμηνεία της «Εκκλησία του δήμου»: εκ της αναφοράς της λέξεως εις αντικείμενων (κτίσμα, χώρο) και όχι εις κάποιο πρόσωπο, σημαίνει, Εκ – Κλησι  (= εκ κλήσεως, έκκληση) – Λησια (= Ηλύσια),  εκ της κλήσεως των εκλεκτών και ανήκων εις τα Ηλύσια πεδία χρησιμοποιώ το λόγο και τη νόηση του πνεύματος, δια την αντιπροσώπευση της ομάδος ή κοινωνίας των Έλλην (= δήμος), επικάλεση λόγου, πνεύματος, και αποφάσεως τινός πράγματος εκ των εκλεκτών αντιπροσώπων από Έλλην ανήκων εις τα Ηλύσια πεδία (= διαχωρισμός ως προς τις θεότητες).

Η γιορτή των τριών Ιεραρχών: δημιουργήθηκε στην αρχή του 11ου μ.Χ. αιώνα από τον Ιωάννη Μαυροπόδα, Μητροπολίτη ευχαϊτών που εξέλεξε τους τρείς καππαδοκείς Μέγα Βασίλειο, Γρηγόριο Ναζιανζηνό και τον Γρηγόριο Νύσση, όπου ο Νύσσης αντικαταστάθηκε αργότερα από τον Ιουδαιοκεντρικό Ιωάννη Χρυσόστομο. Σκοπός ήτο να τιμηθεί η δογματική παραπλάνηση και προπαγάνδα της εκκλησίας και να καθοριστεί για το ποιός ιεράρχης υπερισχύει. Η καθιέρωση της εορτής εις την παιδεία των γραμμάτων και θρησκευμάτων των Ελλήνων για τον ελληνοχριστιανικό δόγμα, πραγματοποιήθηκε το 1842 εκ της Συγκλήτου Πανεπιστημίου Αθηνών και από το Υπουργείο Πολιτισμού και Θρησκευμάτων.

Μέγας Βασίλειος: Αρχιεπίσκοπος Καισαρείας ο Αϊ Βασίλης: «Είναι εχθροί οι Έλληνες, διότι διασκεδάζουν καταβροχθίζoντας με ορθάνοιχτο στόμα το «Ισραήλ». Στόμα δε λέγει εδώ ο προφήτης (βλ. Ησαΐας Θ΄11) την σοφιστική του λόγου δύναμη, η οποία τα πάντα χρησιμοποίησε για να παραπλανήσει τους εν απλότητι πιστευσάντων», Βασίλειος Καισαρείας εις προφήτην Ησαϊα 9.230.8.

Μέγας Βασίλειος: Αρχιεπίσκοπος Καισαρείας: «Προσταγή, μη δειλιάζετε από των Ελληνικών πιθανολογημάτων… τα οποία είναι σκέτα ξύλα, μάλλον δε δάδες που απώλεσαν και του δαυλού την ζωντάνια και του ξύλου την ισχύ, μη έχοντας δε ούτε και του πυρός την φωτεινότητα, αλλά σαν δάδες καπνίζουσες καταμελανώνουν και σπιλώνουν όσους τα πιάνουν και φέρνουν δάκρυα στα μάτια όσων τα πλησιάζουν. Έτσι και (των Ελλήνων) η ψευδώνυμος γνώση σε όσους την χρησιμοποιούν», Βασίλειος ο Μέγας, 330-379 μ.χ. (ο γνωστός και ως Αϊ-Βασίλης) εις τον προφήτην Ησαΐαν προοιμίον 7.196.3

Ο. Ι Χρυσόστομος Απαγόρευσε τα Ελληνικά Ονόματα: «Κανείς δεν πρέπει στα παιδιά του, των (Ελλήνων) προγονών να καλεί τα ονόματα, του πατέρα, της μητέρας, του παππού και του προπάππου, αλλά (μόνο) αυτά των δικαίων (της Π. Διαθήκης.) ο Ι. Χρυσόστομος περί κενοδοξίας και πως δει τους γονείς ανατρέφειν τα τέκνα. Ο δε μέγας Ιωάννης (ο Χρυσόστομος) ασκητάς πυρπολούμενους από ζήλον θεού (φανατισμένους καλόγερους) συνέλεξε, με βασιλικούς δε νόμους αυτούς οπλίσας, κατά των ειδωλικών (ελληνικών) έπεμψε τεμενών, τα δε χρήματα για τους κατεδαφιστές και τους βοηθούς, δεν έλαβε απ’ τα βασιλικά ταμεία (!) αλλά από πλούσιες γυναίκες που φιλοτίμως να παρέχουν κατέπειθε, ώστε με την λαμπρή τους πίστη να κερδίσουν την ευλογία. Έτσι με τον τρόπο αυτόν τους υπολειπόμενους Σηκούς (ελληνικούς ναούς) με τούτον τον τρόπον εκ βάθρων ανέσπασεν». Θεοδώρητου εκκλησιαστική ιστορία επιστολή (Τομ. 5ος 329/ 8-330/8).

Ο Ανθελληνισμός του Ι. Χρυσοστόμου: «Όσο πιο βάρβαρο ένα έθνος φαίνεται και της ελληνικής απέχει παιδείας, τόσο λαμπρότερα φαίνονται τα ημέτερα… Ούτος ο (πιστός) βάρβαρος, την οικουμένη ολάκερη κατέλαβε… και ενώ πάντα τα των Ελλήνων σβήνουν και αφανίζονται, τούτου (του πιστού βάρβαρου) καθ’ έκαστη λαμπρότερα γίνονται». Ι. Χρ. Εισαγωγή Ιωάννην (59.31.33).

Μέγας Πάπας Γρηγόριος Α’: Ένας από τους πρωταγωνιστές των διώξεων του Ελληνικού πνεύματος και των Ελλήνων ήταν ο πάπας Γρηγόριος Α’. Ο John of Salisbury μας πληροφορεί ότι ο εν λόγω πάπας, διέταξε την πυρπόληση των δυο λαμπρών βιβλιοθηκών της Ρώμης, της Παλατινής βιβλιοθήκης (που ιδρύθηκε το 28 π.Χ. ώστε να στεγαστούν οι αμέτρητοι τόμοι που κλάπηκαν από την Ελληνική επικράτεια) και της βιβλιοθήκης του Καπιτωλίου, που βρισκόταν κοντά στον ναό του Δία. Αμέτρητοι τόμοι αρχαίων συγγραμμάτων, μεταξύ των οποίων και οι Σιβυλλικοί Χρησμοί, έγιναν σε ελάχιστα λεπτά παρανάλωμα του πυρός. Αυτή ήταν η πρώτη προμελετημένη πυρπόληση αρχαίων έργων και μάλιστα με επιχειρήματα. Κατά τον πάπα, δεν έπρεπε να υπάρχει άλλη πηγή γνώσης, πέραν της βιβλικής.

Ο Martinus Polonus: μας πληροφορεί ότι ο ίδιος ο πάπας έδωσε εντολή να αποκεφαλίσουν και να ακρωτηριάσουν όλα τα αγάλματα της Ρώμης, ενώ ένας άλλος καθολικός συγγραφέας, ο R. Volarerranus έγραφε το 1506, ότι ο πάπας Γρηγόριος πρόσταξε να πεταχτούν στον Τίβερη όλα τα αρχαία έργα τέχνης για να μην δημιουργηθούν προβλήματα στον χριστιανικό κλήρο. Και όμως ο εν λόγω πάπας, όπως και ο Θεοδόσιος, επονομάστηκε μέγας, γιατί ήταν μέγας διώκτης του Ελληνικού πνεύματος, της γνώσης και της σοφίας. Σήμερα ο πάπας Γρηγόριος ο μέγας, τιμάται σαν άγιος και από την καθολική αλλά και από την ορθόδοξη εκκλησία. Ποιά ιερή σύνοδος έκρινε την αγιότητα αυτών των ανθρώπων και ποιό πνεύμα συγκατάθεσε για τα εγκλήματα που επιτέλεσαν κατά των Ελλήνων, όταν ο ίδιος ο Ιησούς γνωστοποιεί ότι οι Έλληνες θα τον δοξάσουν;

Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός (Διδαχαί): «Εκείνο το κέρδος όπου γίνεται την Κυριακήν είναι αφορισμένο και κατηραμένο και βάνετε φωτιά και κατάρα εις το σπίτι σας και όχι ευλογίαν και ή σε θανάτωνει ο θεός παράκαιρα, ή τη γυναίκα σας ή το παιδί σου ή το ζώον σου ψοφά ή άλλο κακόν σου κάμει. Εδώ πώς πηγαίνετε, χριστιανοί μου; Την φυλάγετε την Κυριακήν; Αν είσθε χριστιανοί να την φυλάττετε.»

Κατά Μάρκον κεφ. ε’ 1-9 (πως παρουσιάζουν τους  Έλλην λεγεωνάριους):  Και ήλθον εις το πέραν της θαλάσσης εις την χώραν των Γεργεσηνών. Και εξελθόντος αυτού εκ του πλοίου ευθέως απήντησεν αυτώ εκ των μνημείων άνθρωπος εν πνεύματι ακαθάρτω. Ος την κατοίκησιν είχεν εν τοις μνήμασι και αλύσεσι δεδέσθαι, ουδείς ηδύνατο αυτόν δήσαι. Δια το αυτόν πολλάκις πέδαις και αλύσεσι δεδέσθαι και διεσπάσθαι υπ’ αυτού τας αλύσας και τας πέδας συντετρίφθαι, και ουδείς ίσχυεν αυτόν δαμάσαι. Και δια παντός νυκτός και ημέρας εν τοις μνήμασι και εν τοις όρεσιν ην κράζων και κατακόπων εαυτόν λίθοις, ο ιδών δε τον Ιησού από μακρόθεν έδραμε και προσεκύνησεν αυτόν. Και κράξας φωνή μεγάλη λέγει τι εμοί και σοι , Ιησού, υιέ του θεού του υψίστου; Ορκίζω σε τον Θεόν, μη με βασανίσης. Έλεγε γαρ αυτώ έξελθε το πνεύμα το ακάθαρτον εκ του ανθρώπου. Και επηρώτα αυτόν τι όνομα σου; Και απεκρίθη λέγων λεγεών όνομα μοι, ότι πολλοί εσμέν.  

Ο ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

Τον Οκτώβριο του 1986, στην Ασίζη της Ιταλίας πραγματοποιήθηκε ένα παγκόσμιο θρησκευτικό συνέδριο, που συν προσευχήθηκαν όλοι οι αμαρτωλοί και μιαροί μαζί από όλες τις θρησκείες. Ήταν τόσο μεγάλη η διαστροφή, ώστε επετράπη στους βουδιστές μοναχούς να τοποθετήσουν το είδωλο του Βούδα πάνω στην Ιερά Τράπεζα με την ανοχή των Χριστιανών επισκόπων. Έξι χρόνια μετά το συνέδριο της Ασίζης, τον Φεβρουάριο του 1991 ακολούθησε μια νέα θρησκευτική συνεύρεση στην Καμπέρα της Αυστραλίας, που έλαβαν μέρος 4.000 θρησκευτικοί αντιπρόσωποι από όλο τον κόσμο. Μεταξύ αυτών ήταν ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος και ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χριστόδουλος, οι οποίοι συμμετείχαν με την ιδιότητα του επίσκοπου Χαλκηδόνος και Δημητριάδος αντίστοιχα.

Λίγους μήνες μετά το συνέδριο της Καμπέρα, τον Οκτώβριο του 1991, ο τότε επίσκοπος Χαλκηδόνος Βαρθολομαίος τόλμησε να σπιλώσει την μνήμη των ηρώων της επανάστασης του 1821, με την εξής δήλωση: «Δυστυχώς οι δυο λαοί διέκοψαν την υπέροχη συμβίωση των 400 χρόνων, όταν ξεσηκώθηκαν κάτι ξεβράκωτοι το 1821 και δημιούργησαν τις γνωστές προστριβές».  (Η φιλοτουρκική δήλωση του Πατριάρχη, έγινε μια μόλις βδομάδα πριν την ενθρόνισή του σε Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως στις 2 Νοεμβρίου του 1991 και δημοσιεύτηκε από τις εφημερίδες Αυριανή και Ελεύθερη ώρα – 30 Οκτωβρίου 1991).

Η σκλαβιά των 400 χρόνων αποκαλείται υπέροχη συμβίωση, ενώ οι ήρωες που θυσιάστηκαν για την πίστη και την ελευθερία της πατρίδας, όπως ο Κολοκοτρώνης, ο Καραϊσκάκης, η Μπουμπουλίνα, θεωρούνται από τον Πατριάρχη σαν κάποιοι ξεβράκωτοι που ξεσηκώθηκαν για να δημιουργήσουν προστριβές.

Τέσσερα χρόνια αργότερα, ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος συνπροσευχήθηκε με τον Πάπα Ιωάννη Α’. Σήμερα η μονή Εσφιγμένου είναι η μοναδική μονή του Αγίου Όρους που εναντιώνεται ενεργά στον θρησκευτικό οικουμενισμό και συγχρόνως αρνείται να μνημονεύσει το όνομα του Πατριάρχη Βαρθολομαίου. Στο τελεσίγραφο του Πατριάρχη Βαρθολομαίου το οποίο εστάλη τον Νοέμβριο του 1992 προς τους μοναχούς της μονής, ετέθη το δίλημμα, «ή με μνημονεύετε, ή φεύγετε από το Άγιο όρος» (Εφημερίδα ΕΘΝΟΣ 9/11/1992 ). Η απάντηση των μοναχών ήταν «ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ». Μην ξεχνάμε ότι ο τουρκόσπορος Βαρθολομαίος κυκλοφορεί και με πολιτική περιβολή. 

Ο Αρχιεπίσκοπος Βορείου και Νοτίου Αμερικής Σπυρίδωνας: είναι από τους μεγαλύτερους πολέμιους του Ελληνισμού και της Ελληνικής Ορθόδοξης εκκλησίας. Κατάργησε την Ελληνική γλώσσα από τις θείες λειτουργίες των Ορθοδόξων εκκλησιών της Αμερικής, επιβάλλοντας την Αγγλική. Ο Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας Στυλιανός, κρίνει και σχολιάζει αρνητικά και βέβηλα την Θεϊκή και ανθρώπινη φύση του Χριστού, θεωρώντας τον αμαρτωλό και ατελή.

 

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΚΑΝΙΒΑΛΙΣΜΟΣ

Leviticus (Λευιτικός)26:29: Και φάγεσθε τας σάρκας των υιών υμών και τας σάρκας των θυγατέρων υμών φάγεσθε.

Δευτερονόμιο 28:53: Και φάγη τα εγγόνια της κοιλίας σου κρέας υιών σου και θυγατέρων σου όσα έδωκεν σοι κύριος ο θεός σου εν τη στεναχώρια σου και εν τη θλίψει σου σε ο εχθρός σου.

Σαμουήλ 15:3: Και νυν πορεύου και πατάξεις τον Αμαλήκ και Ιερίμ και πάντα τα αυτού και ου περιποιήση εξ αυτού και εξολεθρεύσεις αυτόν και αναθεματιείς αυτόν και πάντα τα αυτού και ου φείση απ’ αυτού και αποκτενείς από ανδρός και ως γυναικός και από νηπίου έως θηλάζοντος και από μόσχου έως προβάτου και από κάμηλου έως όνου.

Ψαλμός 137:9: Μακάριος όστις πιάση και ρίψη τα νήπια σου επί την πέτραν.

Αγία Κοινωνία: Λάβετε Φάγετε τούτο Εστί το Σώμα μου, Λάβετε Πιείτε τούτο Εστί το Αίμα μου.

 

ΤΑ ΔΙΣΚΟΠΟΤΗΡΑ

Τα δισκοπότηρα που χρησιμοποιούνται κατά τη διάρκεια της λειτουργίας για την θεία Κοινωνία, οι Εβραίοι τα αποκαλούν αγγεία, μέσα από τα οποία προσφέρεται βρώμικο υγρό στο είδωλο. Ο Moses Kozzensis, στο Hilkoth Abhodah Zarah (106), εξηγεί: Ο Εβραίος που αγοράζει σπασμένα και παραπεταμένα δισκοπότηρα από τους Goim, δεν πρέπει να τα μεταπουλάει ξανά σ’ αυτούς, γιατί οι ιερείς του Βάαλ θα τα χρησιμοποιήσουν στη λατρεία του ειδώλου.

 

ΤΟ ΔΙΣΚΟΠΟΤΗΡΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Η εκκλησία χρησιμοποιεί το δισκοπότηρο «το άγιο δισκοπότηρο», σε πολλές τελετές όπως στην «αγία κοινωνία» σε μελλοθανάτους, και στην ορκωμοσία κάποιου ιερέα, χρησιμοποιείται δε και σε αποκλειστικές δικές τους μεταλήψεις και τελετές μεταξύ ιερέων, μέσα σε αυτό βάζουν κρασί το οποίο διαβάζεται με επίκληση και βάση αυτής δεν είναι κρασί πλέον αλλά αίμα, το αίμα του Ιησού, το ίδιο κάνουν και με κομμάτια ψωμιού ονομαζόμενα «λειτουργία» τα οποία είναι και αυτά διαβασμένα με επίκληση, μα αυτό δεν είναι πλέον ψωμί αλλά το σώμα ή σάρκα του Ιησού. Στην κανονική τελετή το ψωμί (σώμα του Ιησού) βρέχεται ή ρίχνεται μέσα στο δισκοπότηρο με το κρασί (αίμα του Ιησού) και τρώγεται, λέγοντας «λάβε φάγε του εστί το σώμα του Ιησού, λάβε πιές τούτο εστί το αίμα του Ιησού. Πολλοί ιερείς της εκκλησίας λένε στους πιστούς τους πως αυτό η «αγία κοινωνία» όχι μόνο τους δίνει πλήρη συγχώρεση των αμαρτιών αλλά έχει και θεραπευτικές ιδιότητες.

 

ΤΑ ΙΕΡΑ ΑΜΦΙΑ ΤΩΝ ΙΕΡΕΩΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Ο ρουχισμός των ιερέων της εκκλησίας είναι Ραββινικός (Εβραϊκός). Το ονομαζόμενο «ράσο» το οποίο είναι μαύρο, χρησιμοποιείτο και πριν την θανάτωση του Ιησού στις διάφορες σατανικές τελετές που έκαναν. Πάνω σε αυτά τοποθετούσαν δύο λωρίδες υφάσματος που περιείχαν διάφορα σύμβολα προστασίας και σύμβολα σατανικά διαφόρων θεών, αναλόγως την τελετή που γινόταν, και ανάλογα την τάξη που ήταν ο μάγος «Ραββίνος». Αυτά χρησιμοποιούνται και από τους ιερείς της χριστιανικής εκκλησίας. Ο ιερέας τα τοποθετεί πάνω στο ράσο και αρχίζει την τελετή «διάβασμα ευαγγελίων τους και επικλήσεις σε θεούς τους». Τα «ιερά άμφια» αποτελούν πολύ σημαντικό εργαλείο εις αυτούς τους μάγους «ιερείς» τα οποία είναι καθαγιασμένα και διαβασμένα, όπως γίνεται και από όλους τους μάγους εις την στολή που φοράν.

 

Η ΑΓΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ

Στο ονομαζόμενο χώρο της εκκλησίας που ονομάζουν «ιερό», απαγορεύεται σε μη ιερείς να μπαίνουν μέσα. Αυτός ο χώρος είναι ο ναός της λατρείας όπου υπάρχει ο βωμός «τράπεζα», και πάνω σε αυτή το σώμα της θυσίας «εικόνα του Ιησού ή άλλου αγίου χριστιανού». Πάνω σε αυτή υπάρχουν και τα εργαλεία του μάγου «ιερέα», δισκοπότηρο, μαχαίρι, η βίβλος τους με τις επικλήσεις κλπ. Η «αγία τράπεζα» αποτελεί τον βωμό όπου γίνεται η θυσία, διαβάζεται δε επίκληση εις τον θεό Ασταρώθ. Εκεί γίνονται οι τελετές και μετέπειτα τις μεταφέρουν έξω στους πιστούς, όπως γίνεται σε όλες τις σατανικές τελετές που γίνονται από Εβραίους, Μασόνους, Πεφωτισμένους, κλπ.

 

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Η χριστιανική εκκλησία αλλά και όλες οι εκκλησίες, έχουν ένα κύριο χώρο, έναν ιερό χώρο, που για αυτούς είναι κάτι πολύ ιερό. Πρόκειται για τον χώρο όπου γίνονται οι τελετές. Στην χριστιανική εκκλησία ο χώρος αυτός ονομάζεται «Ιερό». Το υπόλοιπο μέρος είναι ο χώρος των πιστών και δεν αποτελεί κάτι το μείζων για αυτούς. Στον «ιερό» χώρο της εκκλησίας όπου γίνονται και οι τελετές, γίνονται και σατανικά σεξουαλικά όργια. Για να νοήσετε το «εκκλησία» θα σας δώσουμε ένα παράδειγμα.  Σκεφτείτε ένα μέρος σε κάποιο χωράφι, όπου εκεί σε ένα ορισμένο μικρό χώρο έχουν τον βωμό θυσίας «τράπεζα», τα εργαλεία τους, και τα ιερά βιβλία τους, ίσως και μερικές εικόνες αγίων τους. Και ακριβώς λίγο πιο πέρα οι πιστοί.

Αν τώρα περιφράξουμε το χώρο αυτόν και βάλουμε ένα διαχωριστικό (το διαχωριστικό είναι τυπικό και τοποθετείται για να μη βλέπουν οι πιστοί τα αίσχη που κάνουν) ώστε να διαχωρίζει τον βωμό τους «ιερό», τότε έχουμε μια εκκλησία τους. Ακριβώς έτσι είναι όλες οι εκκλησιές ή ναοί όλων των σατανικών κοινωνιών (οργανώσεων).

 

Ο ΘΕΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ «ΣΑΒΑΩΘ (Ο ΚΥΡΙΟΣ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ)» 

Ο πραγματικός θεός της Ανθελληνικής και καθόλα Μασονικής Καθολικής ή Ορθόδοξη Εκκλησίας. Οι Έλλην πρέπει επιτέλους να μάθουν την αλήθεια για την Εβραϊκή Καθολική Εκκλησία, όπως και δια την αιρετική αυτής οργάνωση που αποκαλείται «Ορθόδοξη Χριστιανική Εκκλησία». Η δημιουργία τις μίας «Καθολικής Αποστολικής Εκκλησίας» ξεκίνησε με ιδρυτές αυτής τους δύο Εβραίους ψευδαπόστολους του Ιάσωνα (=Ιησού), Σαμουήλ και Σιμών, λαμβάνοντας εκ αυτών την επωνυμία και αποκαλεί σας τα κτίσματα αυτά «Ναούς του Θεού Σαβαώθ». (Πέτρος: όνομα Σιμών, ένας εκ των αυτών που τον ακολουθούσαν. Ακολούθησε τον Ιάσωνα υπό το όνομα «Πέτρος». Παύλος: όνομα Σαμουήλ, ένας εκ των αυτών που τον ακολουθούσαν. Ακολούθησε τον Ιάσωνα υπό το όνομα «Παύλος». Λουκάς: ήταν Ιουδαίος αλλά εθνικός βάσει παράδοσης, ήταν ο στενότερος συνεργάτης του Παύλου τον ακολουθούσε πάντα σαν Ιατρός του ως το θάνατο του. Ματθαίος: ονομάζεται Λευϊς στην ακολουθία του Ιάσωνα με το επώνυμο Ματθαίος, ήταν τελώνης, έγραψε ευαγγέλιο στα Εβραϊκά και δια τους Εβραίους.   

Σαβαώθ: Ελληνική απόδοση της Εβραϊκής λέξεως Τσεβαώθ την οποία χρησιμοποιούν οι Εβραίοι εις την Παλαιά Διαθήκη για να ονομάσουν τον θεό επιτάσσοντας αυτήν του Ιεχβέ (Ιεχωβά) ή του Ελωχεί. Η λέξις σημαίνει στρατιά, εις την οποία περιλαμβάνονται οι επουράνιες δυνάμεις, ήτοι οι άγγελοι και οι αστέρες. Εις την ελληνική μετάφραση της γραφής υπό των Εβδομήκοντα ο όρος αποδίδεται δια του «κύριος Σαβαώθ», «κύριος Παντοκράτωρ» και «κύριος των δυνάμεων». 

ΟΙ ΘΕΟΤΗΤΕΣ ΕΛΑΤΡΕΥΟΝΤΟ ΔΕ ΥΠΟ ΔΙΑΦΟΡΑΣ ΜΟΡΦΑΣ

ΟΝΟΜΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΥΠΟ ΔΙΑΦΟΡΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ

ΑΣΤΑΡΤΗ

Το ελληνικό όνομα θεάς αρχαίων σημιτικών λαών λατρευομένης από τους Φοίνικες του Σύρους και τους  Εβραίους ως Χαστορέτ από τους Βαβυλωνίους και τους Ασσυρίους ως Ιστάρ και από τους Νότιους Άραβες ως Αθάο. Κοινά είναι τα χαρακτηριστικά εις τας τρείς αυτάς θεότητας και την Αστάρτη μολονότι δε και ο χρόνος και οι διάφοροι τόποι όπου μετεφυτεύθη η λατρεία της επέφερον μεταφορά κυρίως στον χαρακτήρα της, ενώ η ετυμολογία του ονόματος της εξακολουθεί να παραμένει σκοτεινή (αμφίβολη). Τας πρώτας αρχαίας περί Αστάρτης πηγάς έχουμε εκ της βίβλου η οποία μας πληροφορεί πως οι Ισραηλίται είχαν εγκαταλείψει την λατρεία του Ιεχωβά και ελάτρευαν τον Βάαλ και την Χαστορέτ (Αστάρτη) και τους αστέρες του στερεώματος και πως επανήλθαν έπειτα εις την λατρεία του αληθούς θεού και εγκρέμησαν τα είδωλα.

 

ΑΣΤΑΡΩΘ

Εκαλείτο υπό των Εβραίων η Σελήνη όπου λατρεύοταν ως θεά (άλλαι μορφαί του ονόματος της Θεάς Αστάρτης). Το όνομα αυτό το οποίον κατ’ άλλους μεν σημαίνει «παλαιά πόλις» κατ’ άλλους δε «πόλις της Αστάρτης» έφερον δύο αρχαίες πόλεις της Παλαιστίνης μνημονευόμεναι εν τη Παλαιά Διαθήκη: α) Καρναείμ, κειμένη εν τη πέραν του Ιορδάνου χώρα και πιθανώς παρά το σημερινόν Ελ-Μερκέζ (Γένεσις ιδ’ 5), β) κειμένη 14χιλ. μακράν της πρώτης παρά το σημερινόν Ελ-Μουζερίβ (δευτερονόμιο α’ 4 κλπ). Εδώ Βλέπουμε ξεκάθαρα το «Κάλυμμα» της «Εκκλησίας» όπου όχι μόνο κάνει παντελή διαχωρισμό μεταξύ «Χριστιανών» και «Ελλήνων», αλλά χρησιμοποιεί την ονομασία «Χριστιανική Εκκλησία» για να αποπλανά και να διχάζει τους Έλλην. Η «Εκκλησία τους είναι ίδια και συνώνυμη με τις Εκκλησίες των Εβραίων», και για αυτό ουκ ολίγες αποδείξεις έχουμε τις οποίες και θα παρουσιάσουμε.

Απόδειξη πρώτη: παρουσιάζουν τους Έλληνες σαν Εθνικούς και ειδωλολάτρες και δείχνουν το ίδιο μίσος με τους Εβραίους. Οι κανόνες τους «Πηδάλιο» συμπίπτουν ακριβώς με το Ταλμούδ των Εβραίων.  

Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ 270.000 ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟ 961 ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΥΣ

Καθ’ όλη την διάρκεια της χιλιετούς βυζαντινής αυτοκρατορίας η Κρήτη ήταν το κόκκινο πανί για τους βυζαντινούς κατακτητές. Γι’ αυτό την αιματοκύλησαν πολλές φορές. Το 727 οι Κρητικοί όχι μόνον συμμετέχουν μαζί με όλους τους Έλληνες στην Μεγάλη Επανάσταση κατά των βυζαντινών, αλλά επιπλέον ετοιμάζουν πανστρατιά και επιτίθενται κατά της Κωνσταντινουπόλεως για να εκθρονίσουν τον αυτοκράτορα Λέοντα Γ’ τον Ίσαυρο. Αρχηγό τους είχαν έναν Κρητικό ονόματι Κοσμά, ο οποίος ήταν μεγαλοπρεπής, ωραίος και γενναίος. Και παραλίγο να κατάφερναν να κυριαρχήσουν σε όλη την Μεσόγειο, όπως αναφέρει στην «Ιστορία των Σφακίων» ο ηγούμενος Γρηγόριος Παπαδοπετράκης.

Όμως οι λογαριασμοί βυζαντινών και Κρητικών παρέμεναν από αιώνες ανοικτοί και δεν έκλεισαν ποτέ. Ο Αλέξιος Κομνηνός, δια του υιού του Ισαακίου, το 1192, στέλνει απειλητική επιστολή προς το νησί της Κρήτης. Απειλούσε ότι αν δεν υποταχθούν στο βυζάντιο οι Κρητικοί, θα εξολοθρεύσει όλους τους άνδρες, τις γυναίκες και τα παιδιά, όπως έπραξαν στο παρελθόν, έγραφε η επιστολή, ο Βελισάριος, ο Ιουστινιανός, ο Νικηφόρος Φωκάς και ο Βάρδας ο θαλασσινός. Οι βυζαντινοί είχαν υποστεί αναρίθμητες ήττες από τους Κρητικούς, οι οποίοι ουδέποτε πρόδωσαν τους Πατρώους Θεούς και τα Πάτρια ειωθότα. Το παράδειγμά τους έδινε θάρρος στους άλλους Έλληνες να διατηρήσουν τον Ελληνισμό τους και την Πατρώα Ελληνική Θρησκεία. Γι’ αυτό ήθελαν να τους αφανίσουν οι βυζαντινοί κατακτητές.

Οι μνήμες από την τελευταία ήττα, ήταν ακόμη νωπές. Το 949 ο βυζαντινός αυτοκράτωρ Κωνσταντίνος Ζ’ υπέστη πανωλεθρία από τους γενναίους Κρητικούς καθώς όλο το βυζαντινό στράτευμα που έστειλε για να κατακτήσει το ηρωικό Νησί κατεσφάγη, όπως μας πληροφορεί ο Λέων Διάκονος. Τα Κρητικά πλοία περήφανα έπλεαν στην Μεσόγειο αψηφώντας τον βυζαντινό στόλο. Και όποτε είχαν ευκαιρία έκαναν τολμηρές επιδρομές και κατέστρεφαν ολοσχερώς τον βυζαντινό στόλο. Ο Λέων Διάκονος γράφει για την «των Κρητών δυναστείαν, τραχηλιώσαν και κατά Ρωμαίων φονικόν πνέουσαν». Δηλαδή έσπερναν τον θάνατο στους βυζαντινούς οι σκληροτράχηλοι Κρητικοί, γράφει ο Λέων Διάκονος στην Ιστορία του.

Οι Κρητικοί ήταν ακατάβλητοι κυρίως για δύο λόγους, γράφει ο Συνεχιστής του Θεοφάνους: Πρώτον διότι είχαν διατηρήσει αλώβητο το Ελληνικό Ιερατείο τους, το οποίο προΐστατο στους Απελευθερωτικούς Αγώνες, και δεύτερον διότι ήταν φοβεροί έμποροι, κάτι που τους προσπόριζε τα αναγκαία χρήματα για τους πολέμους κατά των βυζαντινών. Το μίσος των βυζαντινών κατά των Ελλήνων της Κρήτης αποτυπώνεται ανάγλυφα από τον παρακοιμώμενο Ιωσήφ Βρίγγα ο οποίος προσπαθεί να διεγείρει το βυζαντινό συμβούλιο κατά των Κρητικών. Ο Συνεχιστής του Θεοφάνους καταγράφει τα λόγια του Ιωσήφ: «Είναι τόσα τα δεινά που υπέστησαν οι Ρωμαίοι από τους αρνητές του Χριστού, σφαγές και καταστροφές εκκλησιών και αρπαγές περιουσιών και αιχμαλωσίες. Πρέπει να αγωνισθούμε υπέρ των Χριστιανών και να μην δειλιάσουμε από την απόσταση της θαλάσσης ούτε από τις φήμες». Πράγματι οι γενναίοι Κρητικοί απελευθέρωναν τα παράλια της Ιωνίας από τους βυζαντινούς κατακτητές και κατέστρεφαν χριστιανικές εκκλησίες και έπιαναν χριστιανούς αιχμαλώτους για να τους ανταλλάξουν με Έλληνες.

Το 960 ο βυζαντινός αυτοκράτωρ Ρωμανός Β’ και ο παρακοιμώμενος Ιωσήφ Βρίγγας ανέθεσαν στον Αρμένιο στρατηγό Νικηφόρο Φωκά τον αφανισμό της Κρήτης και των Κρητικών. Ο τεράστιος βυζαντινός στόλος ξεκίνησε από την Κωνσταντινούπολη στις 5 Ιουλίου 960. Αποτελείτο από 3300 πλοία που μετέφεραν στρατό και εφόδια. Οι βυζαντινοί είχαν στρατολογήσει στίφη Σλάβων, Αρμενίων και Ρώσων, για να κατασφάξουν τους Έλληνες της Κρήτης. Ο M. Canard, στο Byzance et les Arabes μας πληροφορεί ότι οι Έλληνες διέθεταν μόλις 240 πλοία και ζήτησαν από τους Άραβες πολεμοφόδια και στρατό. Εκείνο τον καιρό οι Άραβες με επικεφαλής τον Χαμβδά πολεμούσαν στο μέτωπο της Μικράς Ασίας τους βυζαντινούς, και έτσι δεν μπόρεσαν να τους στείλουν παρά μικρές ποσότητες πολεμοφοδίων, αλλά καθόλου στρατό. Έτσι οι γενναίοι Κρητικοί μαχητές αντιμετώπισαν μόνοι τους τον τεράστιο βυζαντινό στόλο που μετέφερε 500.000 βυζαντινούς κατακτητές στο ηρωικό Νησί.

Οι Έλληνες γρήγορα έμαθαν τα νέα και άρχισαν να οχυρώνονται. Η ιστορία έχει καταγράψει ως επικεφαλή της ηρωικής αντιστάσεως την Κρητικοπούλα Ιέρεια της Αρτέμιδος Κλεαγέτη. Ο Πρίσκος στην χρονογραφία του μας πληροφορεί ότι ήταν μόλις 25 ετών το 960, και αμέσως άρχισε να εμψυχώνει τους Κρητικούς περιδιαβαίνουσα όλα τα οχυρά. Η Κλεαγέτη ήταν πολύ μορφωμένη και γόνος Ιερατικής οικογενείας. Η μητέρα της λεγόταν Ζηνόκλεια, ήταν Ιέρεια της Ήρας, και είχε πάρει μέρος στην μάχη της Κρήτης κατά των βυζαντινών το 949. Με το τόξο της είχε σκοτώσει αρκετούς Έλλην. Η Ζηνόκλεια τελούσε τα Ελληνικά Μυστήρια και είχε διδάξει από μικρή την θυγατέρα της Κλεαγέτη το πώς να πολεμά τους βυζαντινούς κατακτητές. Ο Λέων Διάκονος στην Ιστορία του αναφέρει την Κλεαγέτη με υβριστικούς όρους. Την αποκαλεί «γύναιον εταιρικόν», «αναιδές», και ότι τάχα έκανε μαγγανείες. Όμως της αναγνωρίζει, αν και με υβριστικό τόνο, ότι ήταν μάντισσα και ότι ήταν ατρόμητη, καθώς πλησίαζε μόνη της μέχρι τα φυλάκια των Έλλην και τους προκαλούσε σε πόλεμο.

Οι Κρητικοί Ιερείς και Ιέρειες μόλις αντίκρισαν του πρώτους βυζαντινούς στρατιώτες έκαναν καθαρμό σε όλο το Νησί για να φύγει το χριστιανικό μίασμα. Ο Νικηφόρος Φωκάς αμέσως μετά την απόβαση αρχίζει γενική επίθεση. Σφάζει αρκετούς Κρητικούς τις πρώτες ημέρες. Νοιώθοντας ότι η νίκη του θα είναι εύκολη εξ αιτίας του τεραστίου όγκου του στρατεύματός του, δίνει 10.000 βυζαντινούς στρατιώτες στον στρατηγό Νικηφόρο Παστιλά και τον διατάσσει να εισβάλει στην ενδοχώρα του Νησιού και να κατασκοπεύσει τους Κρητικούς.

Η ατρόμητη Ιέρεια Κλεαγέτη απαντά με ανταρτοπόλεμο. Βάζει τις Κρητικοπούλες να δίνουν κρασί στους βυζαντινούς στρατιώτες, να τους μεθούν και να αποσπούν πληροφορίες. Αφού τους διέλυσαν την πειθαρχία η Κλεαγέτη διέταξε τους 400 Κρητικούς που είχε υπό τις διαταγές της να λάβουν θέσεις μάχης στα βουνά. Μόλις οι Κρητικοί είδαν τους βυζαντινούς αποδιοργανωμένους ξεκίνησαν επίθεση με επικεφαλής την ηρωική Ιέρεια της Αρτέμιδος. Οι βυζαντινοί αντιστάθηκαν με σθένος. Η Κλεαγέτη σημάδεψε με το τόξο της τον βυζαντινό στρατηγό Νικηφόρο Παστιλά, κτύπησε το άλογό του και τον ανάγκασε να ξεκαβαλικέψει. Αμέσως χίμηξε πάνω του με το τσεκούρι της και τον σκότωσε. Οι βυζαντινοί σε αυτή την δεύτερη φάση του αγώνος τράπηκαν σε φυγή αλλά οι Κρητικοί τους πήραν στο κυνήγι. Ελάχιστοι από τους στρατιώτες του Νικηφόρου Παστιλά κατόρθωσαν να επιστρέψουν ζωντανοί στο στρατόπεδο του Νικηφόρου Φωκά. Ο Φωκάς, ωσάν να κτυπήθηκε από κεραυνό, μόλις άκουσε τα νέα άρχισε να ετοιμάζει ενέδρες. Άρχισε να πολιορκεί τον Χάνδακα (Ηράκλειο).

 Ο Πρίσκος, έχει καταγράψει το πώς απευθύνθηκε στους στρατιώτες του λέγων ότι «Δεν νομίζω να αγνοεί κανείς σας την επιθετικότητα και το θράσος των απογόνων της Αριάδνης, τις τόσες διαρπαγές και τα φονικά που έχουν διαπράξει κατά των Ρωμαίων. Δεν ανέχεται η εκκλησία του Χριστού να λυμαίνονται το χριστεπώνυμο πλήθος οι ειδωλολάτρες. Μην εξοκείλετε στην απειθαρχία και την καλοπέραση διότι θα πάθετε ότι και οι στρατιώτες του Νικηφόρου Παστιλά. Ας μην σπαταλάμε τον καιρό μας με οκνηρία και μέθη, αλλά παραμένοντας Ρωμαίοι ας επιδείξουμε στον πόλεμο κατά των ειδωλολατρών το γενναίο μας φρόνημα». Μετά πήρε τον στρατό του και άρχισε επίθεση καθώς είχε πληροφορίες ότι 40.000 Κρητικοί ετοιμάζονταν να του επιτεθούν αιφνιδιαστικά και να τον εκδιώξουν από το Νησί. Ο Νικηφόρος Φωκάς περίμενε να νυχτώσει και επιτέθηκε το βράδυ στους Κρητικούς, οι οποίοι δεν άκουσαν την Κλεαγέτη και έκαναν το λάθος να κατασκηνώσουν σε πεδιάδα. Εκεί ο Νικηφόρος Φωκάς τους έπιασε στον ύπνο, απροετοίμαστους, και τους έσφαξε όλους.

Ο Νικηφόρος Φωκάς, για να αποδείξει το πόσο βάρβαρος ήταν, διέταξε τους στρατιώτες του να κόψουν τα κεφάλια των Ελλήνων και να τα μαζέψουν σε σακιά. Ύστερα διέταξε να τα καρφώσουν σε κοντάρια και να τα τοποθετήσουν μπροστά στο κάστρο του Χάνδακος. Μετά, όπως διασώζει ο Λέων Διάκονος, ο Φωκάς διέταξε όσα κεφάλια Κρητικών περίσσεψαν να τα εκσφενδονίζουν με τις βαλλίστρες μέσα στα τείχη του κάστρου.

Οι Κρητικοί μόλις ανεγνώρισαν τους ομοφύλους των, ξέσπασαν σε οιμωγές. Ακούστηκαν κλάματα. Τρόμος κατέλαβε το στρατόπεδο των Κρητικών. Ακούστηκαν κραυγές και θρήνοι ωσαν η πόλη να είχε ήδη κατακτηθεί. Μολονότι δεν είχαν καμία διάθεση για ειρήνη με τους βυζαντινούς, τώρα είχαν χάσει το θάρρος τους. Εκείνη την δύσκολη στιγμή εμφανίστηκε στα τείχη η νεαρή Ιέρεια Κλεαγέτη. Το πρόσωπό της έλαμπε από ζωντάνια όταν ενθάρρυνε τους Κρητικούς. Ο Πρίσκος διέσωσε τα λόγια της: «Γενναίοι άνδρες και γυναίκες, αιώνες τώρα πολεμούμε τους Ρωμαίους. Οι Θεοί δεν μας εγκατέλειψαν, πάντα στέκονται στο πλευρό μας. Μόλις κατατροπώσαμε τους Ρωμαίους του Παστιλά. Τώρα θα λιποψυχήσουμε μπροστά σ’ έναν ασεβή Ρωμαίο; Εμπρός! Τραβήξτε τα σπαθιά. Ακονίσατε τους πελέκεις. Τεντώσατε τα βέλη. Θάνατος στους Ρωμαίους κατακτητές. Βοήθησέ μας Τοξόκλυτη Θεά. Ίσιωσε τα θανατηφόρα βέλη μας να βρουν τον στόχο τους». Η νεαρή Ιέρεια αμέσως διατάζει επίθεση. Εμψυχωμένοι από την ατρόμητη Ιέρειά τους που όρμησε πρώτη, 35.000 Κρητικοί, μαζί και γυναικόπαιδα, εφορμούν εναντίον των βυζαντινών κατακτητών. Ο Νικηφόρος Φωκάς ταράζεται από την ξαφνική αντεπίθεση. Αλλά πριν προλάβει να συνέλθει καταμετρά 90.000 χιλιάδες νεκρούς, οι περισσότεροι από τα επίλεκτα βυζαντινά σώματα των Αρμενίων.

Ο Νικηφόρος Φωκάς αναγκάζεται να σαλπίσει υποχώρηση. Έβλεπε πια ότι ήταν πολύ δύσκολο να κατατροπώσει τους Κρητικούς και μάλιστα με τέτοια οχυρά. Αποφάσισε, γράφει ο Λέων Διάκονος, να πολιορκήσει τον Χάνδακα(Ηράκλειο). Αποφάσισε να λιμοκτονήσει τους Κρητικούς μέχρις ότου κατασκευάσει νέες πολιορκητικές μηχανές. Έτσι τελείωσε ο χειμώνας του 960-961. Κατά την διάρκεια του χειμώνος δεν έπαυσαν τελείως οι εχθροπραξίες. Ομάδες καταδρομών των Κρητικών κτυπούσαν συνεχώς τους βυζαντινούς κατακτητές. Οι απώλειες των Κρητικών έφτασαν τις 30.000 νεκρούς και των βυζαντινών τις 110.000 νεκρούς, αναφέρει ο M. Canard στο Byzance et les Arabes.

Στο τέλος Φεβρουαρίου του 961, ο Νικηφόρος Φωκάς άρχισε πάλι τον πόλεμο με νέο στρατό και εφόδια που παρέλαβε από την Κωνσταντινούπολη. Αντιθέτως η θέση των Κρητικών γινόταν όλο και πιό δύσκολη καθώς τα τρόφιμα λιγόστευαν και ο ναυτικός αποκλεισμός του Νησιού δεν επέτρεπε τον ανεφοδιασμό. Οι στρατιωτικοί αρχηγοί των Κρητικών, Ναύκλος και Ανεμάς, έκαναν συμβούλιο και αποφάσισαν να περιμένουν, μέσα στην πόλη, βοήθεια από τους Αραβες. Όμως η Κλεαγέτη τους είπε να συνεχίσουν τον ανταρτοπόλεμο στα βουνά και να μην πολεμήσουν μέσα στην πόλη διότι το κάστρο ίσως να μην αντέξει την πολιορκία. Τελικά υπερίσχυσε η γνώμη του Ανεμά, η οποία δυστυχώς απεδείχθη μοιραία.

Οι βυζαντινοί άρχισαν την πολιορκία σκάβοντας κάτω από την τάφρο και άρχισαν να ξεκολλούν πέτρες από το τείχος. Πρόσθεσαν ξύλα στα υποστηρίγματα και τους έβαλαν φωτιά. Σε λίγο η φωτιά απανθράκωσε τα υποστηρίγματα και δύο επάλξεις του κεντρικού τείχους κατέρρευσαν. Αμέσως όρμησαν στην πόλη τα βυζαντινά στίφη και άρχισαν γενική σφαγή χωρίς να κάνουν διάκριση αμάχου και μαχόμενου πληθυσμού. Τα γυναικόπαιδα έτρεχαν να κρυφτούν στα σοκάκια αλλά οι βυζαντινοί τους εξολόθρευαν ανηλεώς. Για τρεις ολόκληρες ημέρες δεν έκαναν τίποτε άλλο από το να σφάζουν άμαχο πληθυσμό. Η κατάκτηση της Κρήτης ολοκληρώθηκε στις 7 Μαρτίου 961. Οι πηγές κατέγραψαν 200.000 νεκρούς Κρητικούς, μαζί με τα γυναικόπαιδα, που γενοκτόνησαν οι βυζαντινοί υπάνθρωποι. Μαζί με τους ήδη νεκρούς Κρητικούς στα πεδία των μαχών, το Ολοκαύτωμα της Κρήτης αριθμεί 270.000 νεκρούς, σφαγιασθέντες από τα βυζαντινά στίφη του Νικηφόρου Φωκά.

Ο Νικηφόρος Φωκάς, χωρίς κανένα ίχνος θεοσέβειας, ανδρείας και πολιτισμού, ζήτησε να βρουν το πτώμα της Ιέρειας Κλεαγέτης. Μόλις οι βυζαντινοί το βρήκαν, ο Αρμένιος στρατηγός διέταξε να της κόψουν το κεφάλι και να το καρφώσουν σε ένα κοντάρι. Αφού το έφτυσε, το περιέφερε πάνω στο άλογό του ως τρόπαιο. Ο Νικηφόρος Φωκάς για να ολοκληρώσει την καταστροφή της Κρήτης διατάσσει την φυλετική αλλοίωση του Κρητικού λαού. Εγκαθιστά στο ηρωικό Νησί Σλάβους, Ρώσους και Αρμένιους. Επιπλέον διατάσσει τους μοναχούς των χριστιανών να εκχριστιανίσουν βιαίως τον Κρητικό λαό. Ο Νίκων ο «Μετανοείτε» αποβιβάζεται στην Κρήτη με προστασία βυζαντινής φρουράς και αρχίζει νέες σφαγές. Παρά την τρομακτική γενοκτονία, οι Κρητικοί ανένηψαν και συνέχισαν τον Ιερό Αγώνα για Ελευθερία, κάτι που αποδεικνύεται με την απειλητική επιστολή που έστειλε ο Αλέξιος Κομνηνός το 1192. Η Γενοκτονία 270.000 Κρητικών από τους βυζαντινούς κατακτητές το 961 έχει χαραχθεί βαθιά στην μνήμη όλων των Ελλήνων παρά τις προσπάθειες των νεοβυζαντινών κατακτητών να την διαγράψουν. Ξεπερνώντας κάθε όριο θράσους, ο «πατριάρχης» των χριστιανών Βαρθολομαίος, πριν λίγα χρόνια, έστησε τον ανδριάντα του Νικηφόρου Φωκά στην Κρήτη! 
 

Η ΕΛΛΑΣ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΤΑΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΕΝΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ (χρισμένου)

396 μ.Χ. μετά το θάνατο του αυτοκράτορα  Θεοδόσιου.

Η Ελλάς καταστρέφεται στο όνομα του Ιησού και των Νόμων του Αρκαδίου. Πρόκειται για τη χειρότερη γενοκτονία λαού, καθώς θανατώθηκε το 75% του Ελληνικού πληθυσμού, σύμφωνα με υπολογισμούς των μεγαλύτερων ερευνητών της εποχής μας.

Ο Χριστιανισμός, έχοντας συνείδηση της ύποπτης καταγωγής του, στράφηκε με τρομερό μίσος ενάντια στους κοινωνικούς θεσμούς της Ελλάδας. Θεωρούσε την επιστημονική γνώση, θεμελιωμένη απ’ τη σοφία των αρχαίων Ελλήνων, ως τον πιο επικίνδυνο εχθρό του. Τα φανατισμένα πλήθη γκρέμισαν ακαδημίες, έκαψαν βιβλία, ισοπέδωσαν σχολές, λήστεψαν ναούς και σπίτια, έκλεισαν μαντεία, τυράννησαν επιστήμονες, έσφαξαν φιλοσόφους, έσπασαν αγάλματα, σταύρωσαν ιερείς του Δωδεκάθεου και άλλους τους έκαψαν ζωντανούς. Η Σπάρτη έγινε σκόνη και οι κάτοικοί της σφαγιάστηκαν, εκτός από λίγους που κρύφτηκαν στον Ταΰγετο. Οι Δελφοί και η Ολυμπία καταστράφηκαν καθώς και η Ελευσίνα, υπό τις πανηγυρικές ιαχές των δολοφόνων Χριστιανών. Τις πληροφορίες αυτές έχουμε συγκεντρώσει από μελέτη ιστορικών της εποχής και ιδιαίτερα από τον Ζώσιμο (ΙΣΤΟΡΙΑ.Ε’,6).

Δεκαεφτά χρόνια μετά τα παραπάνω γεγονότα , το 415 μ.Χ. κατακρεουργήθηκε η Ελληνίδα φιλόσοφος Υπατία, από τα χέρια ενός τέρατος, του χριστιανού Κύριλλου. Ο Κύριλλος και οι οπαδοί του ξεγύμνωσαν στη μέση του δρόμου την Υπατία, άναψαν φωτιά, έκοψαν με όστρακα τις σάρκες της άμοιρης κοπέλας και της πετούσαν στη φωτιά, υπό τους έξαλλους πανηγυρισμούς των Χριστιανών. Σήμερα ο Κύριλλος θεωρείται από τους Χριστιανούς ως ένας από τους πιο καλλιεργημένους και φιλεύσπλαχνους όλων των εποχών. Μάλιστα, τον περασμένο αιώνα, ο Αθανάσιος Πάριος (γνωστός ιερωμένος της Ορθοδοξίας), έγραψε στο γελοίο βιβλίο του «ΑΝΤΙΦΩΝΗΣΙΣ», ότι κάθε τι που έπραξε ο Κύριλλος ήταν θεάρεστο έργο, ενώ για τον Αριστοτέλη, τον Πλάτωνα και άλλους Έλληνες, έγραψε αυτά ακριβώς: «…ήταν άφρονες και καθάρματα, ενώ η σοφία αυτών ήτο μηδαμινή μπροστά στη σοφία του Κυρίλλου, του Γρηγορίου και του Βασιλείου». Έτσι παραποιήθηκαν τα διάφορα ιστορικά γεγονότα της αρχαίας Ελλάδας, για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα των εβραίων και των χριστιανών. Να λοιπόν πως σφαγιάσθηκε ένας λαός με φωτεινή λάμψη χάριν μιας θρησκείας που γέμιζε ενοχές τους πιστούς της και απειλώντας τους συνεχώς με τιμωρίες και πύρινα μαρτύρια. 

Ο ΑΦΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΟΥ 1821 

Το παρακάτω έγγραφο είναι το κείμενο του αφορισμού των Αλεξάνδρου Υψηλάντη και Μιχαήλ Σούτσου ονομαστικώς και συμβουλεύει τους λοιπούς αγωνιστές του επαναστατικού κινήματος εις Μολδαβία να ξαναγίνουν πιστοί ραγιάδες «όπως όρισε ο Θεός».  Σημειωτέον ότι το έγγραφο αυτό υπεγράφη από τον Γρηγόριο τον Ε’ και τους άλλους «αγίους» ΕΠΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ώστε να προκαλεί πραγματική φρίκη.

Γρηγόριος ελέω Θεού αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, νέας Ρώμης και Οικουμενικός Πατριάρχης. Οι τω καθ’ ημάς αγιωτάτω, πατριαρχικώ, αποστολικώ και οικουμενικώ θρόνω υποκείμενοι ιερώτατοι μητροπολίται και υπέρτιμοι και θεοφιλέστατοι αρχιεπίσκοποι τε και επίσκοποι, εν αγίω Πνεύματι αγαπητοί αδελφοί και συλλειτουργοί, και εντιμότατοι κληρικοί της καθ’ ημάς του Χριστού μεγάλης εκκλησίας και εκάστης επαρχίας ευλαβέστατοι ιερείς και οσιότατοι ιερομόναχοι, οι ψάλλοντες εν ταις εκκλησίαις της Πόλεως, του Γαλατά και όλου του Καταστένου και απανταχού, και λοιποί απαξάπαντες ευλογημένοι Χριστιανοί, τέκνα εν Κυρίω ημών αγαπητά, χάρις είη υμήν και ειρήνη παρά Θεού, παρ’ ημών δε ευχή, ευλογία και συγχώρεσις.

Η πρώτη βάσις της ηθικής, ότι είναι η προς τους ευεργετούντας ευγνωμοσύνη είναι ηλίου λαμπρότερον και όστις ευεργετούμενος αχαριστεί είναι ο κάκιστος των ανθρώπων.  Αυτήν την κακίαν βλέπομεν πολλαχού στηλιτευομένην και παρά των ιερών γραφών και παρ’ αυτού του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού ασυγχώρητον, καθώς έχομεν το παράδειγμα του Ιούδα.  Όταν δε η αχαριστία ήναι συνωδευμένη και με πνεύμα κακοποιόν και αποστατικόν εναντίον την κοινής ημών ευεργέτιδος και τροφού, κραταιάς και αηττήτου βασιλείας, τότε εμφαίνει και τρόπον αντίθεον, επειδή ουκ έστι, φησί, βασιλεία και εξουσία ειμή υπό Θεού τεταγμένη’ όθεν και πας ο αντιττατόμενος αυτή τήθεόθεν εφ’ ημάς τεταγμένη κραταιά βασιλεία, τη του Θεού διαταγή ανθέστηκε. Και τα δύο ταύτα ουσιώδη και βάσιμα ηθικά και θρησκευτικά χρέη κατεπάτησαν με απαραδειγμάτιστον θρασύτατα και αλαζονείαν ο, τε προδιορισθείς της Μολδαυίας ηγεμών ως μηώφειλε, Μιχαήλ, και ο του γνωστού αγνώμονος και φυγάδος Υψηλάντου αγνώμων υιός Αλέξανδρος Υψηλάντης.  Εις όλους τους ομογενείς μας είναι γνωστά τα άπειρα ελέη, όσα η αένναος της εφ’ ημάς τεταγμένης κραταίας βασιλείας πηγή εξέχεεν εις τον κακόβουλον αυτόν Μιχαήλ’ από μικρού και ευτελούς τον ανύψωσεν εις βαθμούς και μεγαλεία’ από αδόξου και ασήμου τον προήγαγεν εις δόξας και τιμάς’ τον επλούτισε, τον περιέθαλψε, τέλος πάντων τον ετίμησε και με τον λαμπρότατον της ηγεμονίας αυτής θρόνον και τον κατέστησεν άρχοντα λαών.

Αυτός όμως, φύσει κακόβουλος ων, εφάνη τέρας έμψυχον αχαριστίας και συνεφώνησε μετά του Αλεξάνδρου Υψηλάντου, υιού του δραπέτου και φυγάδος εκείνου Υψηλάντου, όστις παραλαβών μερικούς ομοίους του βοηθούς ετόλμησε να έλθη αίφνης εις την Μολδαυίαν, και αμφότεροι απονενοημένοι επίσης, αλαζόνες και δοξομανείς, ή μάλλον ειπείν, ματαιόφρονες, εκήρυξαν του γένους ελευθερίαν και με την φωνήν αυτήν εφείλκυσαν πολλούς των εκεί κακοήθεις και ανοήτους, διασπείραντες και αποστόλους εις διάφορα μέρη δια να εξαπατήσωσι και να εφελκύσωσιν εις τον ίδιον της απωλείας κρημνόν και άλλους πολλούς των ομογενών μας. Διά να δυνηθώσι δε τρόπον τινά να ενθαρρύνωσι τους ακούοντας μετεχειρίσθησαν και το όνομα της Ρωσσικής Δυνάμεως, προβαλλόμενοι, ότι και αυτή είναι σύμφωνος με τους στοχασμούς και τα κινήματά των’ πρόβλημα διόλου ψευδές και ανύπαρκτον, και μόνον της ιδικής των κακοβουλίας και ματαιοφροσύνης γέννημά τε και αποκύημα’ επειδή, εν ω το τοιούτον είναι αδύνατον ηθικώς και πολλής προξένον μομφής εις την ρωσσικήν αυτοκρατορίαν, και ο ίδιος ενταύθα εξοχώτατος πρέσβυς αυτής έδωκεν έγγραφον πληροφορίαν,

ότι ουδεμίαν ή είδησιν ή μετοχήν έχει το ρωσσικόν κράτος εις αυτήν την υπόθεσιν, καταμεμφόμενον μάλιστα και αποτροπιαζόμενον του πράγματος της βδελυρίαν’ και προσεπιπλέον η αυτού εξοχότης ειδοποίησεν εξ επαγγέλματος τα διατρέχοντα, υπομνήσας το βασίλειον κράτος, ότι ανάγκη πάσα να φροντίση ευθύς εξ αρχής τον αποσκορακισμόν και την διάλυσιν των τοιούτων κακών’ και τόσον εκ της ειδοποιήσεως τάυτης, όσον και από τα έγγραφα, τα οποία επιάσθησαν από μέρους των μουχαφίσιδων των βασιλικών σερχατίων, και από άλλους πιστούς ομογενείς επαρρησιάσθησαν, έγεινε γνωστή εις το πολυχρόνιον κράτος η ρίζα και η βάσις όλου αυτού του κακοήθους σχεδίου.  Με τοιαύτας ραδιουργίας εσχημάτισαν την ολεθρίαν σκηνήν οι δύο ούτοι και οι τούτων συμπράκτορες φιλελεύθεροι, μάλλον δε μισελεύθεροι, και επεχείρησαν εις έργον μιαρόν, θεοστυγές και ασύνετον, θέλοντες να διαταράξωσι την

άνεσιν και ησυχίαν των ομογενών μας πιστών ραγιάδων της κραταιάς βασιλείας, την οποίαν απολαμβάνουσιν υπό την αμφιλαφή αυτής σκιάν με τόσα ελευθερίας προνόμια, όσα δεν απολαμβάνει άλλο έθνος υποτελές και υποκείμενον, ζώντες ανενόχλητοι με τας γυναίκας και τα τέκνα των, με τας περιουσίας και καταστάσεις, και με την ύπαρξιν της τιμής των, και κατ’ εξοχήν με τα προνόμια της θρησκείας, ήτις διεφυλάχθη και διατηρείται ασκανδάλιστος μέχρι της σήμερον επί ψυχική ημών σωτηρία.

Αντί λοιπόν φιλελευθέρων εφάνησαν μισελεύθεροι, και αντί φιλογενών και φιλοθρήσκων εφάνησαν μισογενείς, μισόθρησκοι και αντίθεοι, διοργανίζοντες, φευ, οι ασυνείδητοι με τα απονενοημένα κινήματά των την αγανάκτησιν της ευμενούς κραταιάς βασιλείας εναντίον των ομογενών μας υπηκόων της, και σπεύδοντες να επιφέρωσι κοινόν και γενικόν τον όλεθρον εναντίον παντός του γένους.  Και αγκαλά είναι γνωστόν, ότι, όσοι είναι κατηρτισμένοι τω όντι εις την ευσέβειαν, όσοι νουνεχείς και τίμιοι και των ιερών κανόνων και θείων νόμων ακριβείς φύλακες δεν θέλουν δώσει ευηκοιαν εις τας ψευδολογίας των αχρείων εκείνων και κακόβουλων’ επειδή όμως είν’ ενδεχόμενον να σηνηρπάσθησάν τινές και παρασυρθώσι και άλλοι, διά τούτο προκαταλαμβάνοντες εκ προνοίας εκκλησιαστικής υπαγορεύομεν πάσιν υμίν τα σωτήρια, και γράφοντες μετά των περί ημας ιερωτάτων συναδελφών, του μακαριωτάτου πατριάρχου των Ιεροσολύμων, των εκλαμπροτάτων και περιφανεστάτων προυχόντων του γένους, των τιμιωτάτων πραγματευτών, των αφ’ εκάστου ρουφετίου προκριτωτέρων και όλων των εν τη βασιλευούση ορθοδόξων μελών εκάστης τάξεως και εκάστου βαθμού, συμβουλεύομεν και παραινούμεν και εντελλόμεθα και παραγγέλλομεν πάσιν υμίν τοις κατά τόπον αρχιερεύσι, τοις ηγουμένοις των ιερών μοναστηρίων, τοις ιερεύσι των εκκλησιών, τοις πνευματικοίς πατράσι των ενοριών, τοις προεστώσι και ευκαταστάτοις των κωμοπόλεων και χωρίων, και πάσιν απλώς τοις κατά τόπον προκρίτοις να διακηρύξετε την απάτην των ειρημένων κακοποιών και κακοβούλων ανθρώπων, και να τους αποδείξετε και να τους στηλιτεύσετε πανταχού ως κοινούς λυμεώνας και ματαιόφρονας, και να προσέχετε όσον το δυνατόν εις τας απάτας αυτών και ραδιουργίας, γινώσκοντες, ότι η μόνη απόδειξις της αθωότητος των είναι να εμφανίσωσιν όσα γράμματα λάβωσι τυχόν εις χείρας περί της αυτής υποθέσεως, ή ειδήσεις μάθωσι, και να παρρησιάσωσιν οι μεν ενταύθα εν βασιλευούση προς ημάς, οι δ’ εν τοις έξω μέρεσιν εις τους κατά τόπον αρχιερείς και τους διοριζομένους παρ’ ημών εκκλησιαστικούς εξάρχους και τους βασιλικούς εξουσιαστάς και διοικητάς, δηλοποιούντες και παραδίδοντες και εκείνους τους απλουστέρους, όσοι ήθελαν φωραθή ότι ενεργούν ανοίκεια του ρεαγιαδιακού χαρακτήρος’ καθότι οι τοιούτοι διαταράττουσι την γενικήν ησυχίαν, και κατακρημνίζουσι τους αδυνάτους και αθώους ομογενείς μας εις της απωλείας το βάραθρον. Και τόσον υμείς οι αρχιερείς, οι μοναστηριακοί, οι ιερωμένοι, και οι προεστώτες και ευκατάστατοι και πρόκριτοι εκάστου τόπου με την άγρυπνον προσοχήν σας, όσον και οι λοιποί εκάστης τάξεως και βαθμού άνθρωποι με τας εκ μέρους σας αδιαλείπτους συμβουλάς και νουθεσίας, και κατά τας πατρικάς και προνοητικάς εκκλησιαστικάς ημών οδηγίας και παραινέσεις να γενήτε εδραίοι και αμετακίνητοι επί του κέντρου του ρεαγιαλικίου, και εξ όλης ψυχής και καρδίας σας να διαφυλλάττετε την πίστιν και κάθε υποταγήν και ευπείθειαν εις αυτήν την θεόθεν εφ’ ημάς τεταγμένην κραταιάν και αήττητον βασιλείαν, και να αποδεικνύετε εντελώς με όλα τα πραγματικά της ειλικρινείας σημεία’ καθότι η μετ’ ευχαριστίας και ειλικρινείας υποταγή χαρακτηρίζει και την προς Θεόν αγάπην και πίστιν, και την προς τας θείας αυτού εντολάς και τας υπαγορεύσεις των θείων νόμων και ιερών κανόνων υπακοήν, και την ευγνωμοσύνην της καρδίας ημών διά τ’ άπειρα ελέη, οπού απολαμβάνομεν παρά της βασιλικής φιλανθρωπίας. 

Επειδή δε προς τοις άλλοις εγένετο γνωστόν, ότι οι το σατανικόν της δημεγερσίας φρόνημα επινοήσαντες, και εταιρίαν τοιαύτην συστησάμενοι προς αλλήλους συνεδέθησαν και με τον δεσμόν του όρκου, γινωσκέτωσαν, ότι ο όρκος αυτός είναι όρκος απάτης, είναι αδιάκριτος, και όμοιος με τον όρκον του Ηρώδου, όστις, διά να μη φανή παραβάτης του όρκου του, απεκεφάλισεν Ιωάννην τον βαπτιστήν.  Αν ήθελεν αθετήσει τον παράλογον όρκον του, τον οποίον επενόησεν η άλογος επιθυμία του, έζη βέβαια τότε ο θείος πρόδρομος’ ώστε ενός απλού όρκου επιμονή έφερε τον θάνατον του προδρόμου.  Η επιμονή άρα του όρκου εις διατήρησιν των υποσχεθέντων παρά της φατρίας αυτής, πραγματευομένης ουσιωδώς την απώλειαν ενός ολοκλήρου γένους, πόσον είναι ολεθρία και θεομίσητος είναι φανερόν’ εξ εναντίας, η αθέτησις του όρκου αυτού, απαλλάττουσα το γένος εκ των επερχομένων απαραμυθήτων δεινών, είναι θεοφιλής και σωτηριώδης.  Διά τούτο τη χάριτι του παναγίου Πνέυματος έχει η εκκλησία αυτόν διαλελυμένον, και αποδέχεται και συγχωρεί εκ καρδίας τους μετανοούντας και επιστρέφοντας, και την προτέραν απάτην ομολογούντας, και το πιστόν ρεαγιαλίκι αυτών εναγκαλιζομένους ειλικρινώς.

Ταύτα αμέσως να κοινολογήσετε εις όλους του γνωστούς σας, και να κατασταθήτε όλοι προσεκτικώτεροι, ανατρέποντες και διαλύοντες ως αραχνιώδη υφάσματα, όσα η απάτη και η κακοβουλία των πρωταιτίων εκείνων καθ’ οιονδήτινα τρόπον συνέπλεξε. Επειδή, εάν, ο μη γένοιτο, δεν ήθελε καθαρισθή η θανατηφόρος αύτη λύμη, και φωραθώσί τινες τολμώντες εις επιχειρήματα εναντία των καθηκόντων του ρεαγιαλικίου, κοντά οπού οι τοιούτοι έχουσι να παιδευθώσι χωρίς ελέους και οικτιρμών (μη γένοιτω, Χριστέ βασιλεύ!) αμέσως θέλει εξαφθή η δικαία οργή του κράτους του καθ’ ημών, και ο θυμός τής εκδικήσεως γενικός των εχλιϊσλάμιδων, και θέλουν εκχυθή τόσων αθώων αίματα αδίκως και παραλόγως, καθώς αποκριματίστως ταύτα πάντα διεσάλπισεν η κραταιά και αήττητος βασιλεία διά του εκδοθέντος και επ’ ακροάσει κοινή ημών αναγνωσθέντος υψηλού βασιλικού προσκυνητού ορισμού.

Εκείνους δε τους ασεβείς πρωταιτίους και απονενοημένους φυγάδας και αποστάτας ολεθρίους να τους μισήτε και να τους αποστρέφεσθε και διανοία και λόγω, καθότι και η εκκλησία και το γένος τους έχει μεμισημένους, και επισωρέυει κατ’ αυτών τας παλαμναιοτάτας και φρικωδεστάτας αράς’ ως μέλη σεσηπότα, τους έχει αποκεκομμένους της καθαράς και υγιαινούσης χριστιανικής ολομελείας’ ως παραβάται δε των θείων νόμων και κανονικών διατάξεων, ως καταφρονηταί του ιερού χρήματος της προς τους ευεργέτας ευγνωμοσύνης και ευχαριστίας, ως εναντίοι ηθικών και πολιτικών όρων, ως την απώλειαν των αθώων και ανευθύνων ομογενών μας ασυνειδήτως τεκταινόμενοι, αφωρισμένοι υπάρχειεν και κατηραμένοι και ασυγχώρητοι, και μετά θάνατον άλυτοι, και τω αιωνίω υπόδικοι αναθέματι, και αυτοί, και όσοι τοις ίχνεσιν αυτών κατηκολούθησαν του λοιπού, αν μη θελήσωσιν εννοήσαι την αρπαγήν και απάτην, και επιστραφήναί τε και βαδίσαι την ευθείαν της σωτηρίας οδόν, αν δεν αναλάβωσιν, ό εστι, τον εντελή χαρακτήρα του ρεαγιαδικού αυτών επαγγέλματος.

Τα αυτά δε και κατά της αρχιερωσύνης σας και ιερωσύνης σας επανατείνομεν, εαν μη βαδίσετε, εις όσα εν Πνέυματι αγίω αποφαινόμεθα δια του παρόντος εκκλησιαστικώς, εαν δεν δείξετε εν έργω την επιμέλειάν σας και προθυμίαν εις την διάλυσιν των σκευωριών, εις την αναστολήν των καταχρήσεων και αταξιών, εις την επιστροφήν των πλανηθέντων, εις την άμεσον και έμμεσον καταδρομήν και εκδίκησιν των επιμενόντων εις τα αποστατικά φρονήματα, εαν δεν συμφωνήσετε τη εκκλησία του Θεού, και, εν ενί λόγω, εαν καθ’ οιονδήτινα τρόπον δολιευθήτε και κατενεχθήτε κατά της κοινής ημών ευεργέτιδος κραταιάς βασιλείας, έχομεν υμάς αργούς πάσης ιεροπραξίας, και τη δύναμει του πανάγιου Πνέυματος εκπτώτους του βαθμού της αρχιεροσύνης και ιερωσύνης και το πυρί της γεέννης ενόχους, ως την κοινήν του γένους απώλειαν προτιμήσαντας.  Ούτω τοίνυν γινώσκοντες, ανανήψατε προς Θεού και ποιήσατε καθώς γράφομεν εκκλησιαστικώς και γενικώς παρακελευόμεθα, και μη άλλως εξ αποφάσεως, ότι περιμένομεν κατά τάχος την αισίαν των γραφομένων αποπεράτωσιν, ίνα και η του θεού χάρις και το άπειρον έλεος είη μετά πάντων υμών.

αωκα’ εν μηνί Μαρτίω.

Υπεγράφη συνοδικώς επάνωθεν του ιερού θυσιαστηρίου παρά της ημών μετριότητος και της μακαριότητός του και πάντων των συναδέλφων αγίων αρχιερέων:

Ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως αποφαίνεται. Ο Ιεροσολύμων Πολύκαρπος συναποφαίνεται.

Ο καισαρίας Ιωαννίκιος.  Ο Νικομηδείας Αθανάσιος. Ο Δέρκων Γρηγόριος.

Ο Αδριανουπόλεως Δωρόθεος. Ο Βιζύης Ιερεμίας. Ο Σίφνου Καλλίνικος. Ο Ηρακλείας Μελέτιος.

Ο Νικαίας Μακάριος. Ο Θεσσαλονίκης Ιωσήφ. Ο Βερροίας Ζαχαρίας. Ο Δυδιμοτοίχου Καλλίνικος.

Ο Βάρνης Φιλόθεος. Ο Ρέοντος Διονύσιος. Ο Κυζίκου Κωνστάντιος. Ο Χαλκηδόνας Γρηγόριος.

Ο Τουρνόβου Ιωαννίκιος. Ο Πισειδίας Αθανάσιος. Ο Δρύστας Άνθιμος. Ο Σωζοπόλεως Παίσιος.

Ο Φαναρίου και Φερσάλων Δαμασκηνός. Ο Ναυπάκτου και Άρτης Άνθιμος.

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: