Eκκλησία του Δήμου και Καθολική Αποστολική Εκκλησία

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ

Μέσα στην αίθουσα ήτο οι νέοι «μαθητευόμενοι» οι οποίοι ήτο της ηλικίας 21 ως 31, οι άντρες εκπρόσωποι διαφόρων χωρίων και πόλεων ηλικίας 31 ως 41. Ήτο και ενήλικες, σοφοί και ιεράρχες, νομοθέτες, εκπρόσωποι των ιερατείων. Αυτοί έπαιρναν τις τελικές αποφάσεις, και ήτο ηλικίας 41 ως 81. Τα θέματα είχαν να κάνουν από την απλή ζωή των Έλλην, την θρησκευτική, την νομοθεσία, την παιδεία, μέχρι το πλήρες εθνικό θέμα των Έλλην, όπως τα βασίλεια κλπ.

 

Στην εκκλησία του δήμου την περισσότερη εξουσία είχαν οι ιεράρχες από τα ιερατεία, και αυτό λόγω του ότι έπαιζαν τον ρόλο των πνευματικών πατέρων προς τους Έλλην, μα και για το λόγο ότι ήσαν εκπρόσωποι των θεών, καθότι αυτοί είχαν διδαχτεί και μυηθεί στα ενδότερα αυτών. Έτσι η γνώμη τους μετρούσε πολύ περισσότερο από τους υπολοίπους της ηλικίας 41-81.

Μετά τον Πελοποννησιακό πόλεμο όπου αποσύρθηκε η Πελοπόννησος από αυτό (θέλησε να λήξει τον πόλεμο), την κυριαρχία ανέλαβε η Αττική (Αθήνα) όπου σταδιακά άρχισαν να κλείνουν τα ιερατεία της Πελοποννήσου και να επικρατούν τα ιερατεία της Ελευσίνας «Αθήνας», όπου και εκεί δρούσε και ελάμβανε χώρα η εκκλησία του δήμου, σαν κύρια και κεντρική εκκλησία του δήμου, σε Πελοπόννησο κλπ.

Στις εκκλησίες του δήμου οι ιεράρχες πια ήσαν εκ των ιερατείων της Ελευσίνας καθώς και σοφοί εξ αυτής, οι οποίοι έπαιρναν τις αποφάσεις. Αργότερα στα Ελευσίνια ιερατεία (Ελευσίνια μυστήρια), ενσωματώθηκαν και τα Καβείρια ιερατεία (Καβείρια Μυστήρια), τα οποία δεν διέφεραν πολύ από τα ελευσίνια (=αποτελούντο από Άτλαντες «Εβραίους», Έλλην «Ανθέλληνες», όπου λάτρευαν και πίστευαν τις ίδιες σκοτεινές θεότητες). Η διαφορά ήτο ότι τα καβείρια μυστήρια ετελούντο από διάφορες φυλές όπως περσικές (=Ασιατικές, Μογγολικές, κλπ).

Με το πέρασμα των χρόνων όπου έλαβε χώρα η γέννηση του Ιησού (=Ιάσωνα) ακόμα υπήρχε και λειτουργούσε η εκκλησία του δήμου όπου ελάμβαναν μέρος ιεράρχες (=Έλλην ιερείς και Εβραίοι ιερείς «ραβίνοι»), εκ των ελευσίνιων μυστηρίων και καβείριων μυστηρίων. Με την θανάτωση του Ιησού (=Ιάσωνα) άρχισε η κατάργηση και η πλήρης αλλαγή της εκκλησίας του δήμου από τους υποτιθέμενους εκπροσώπους του θεού και του Ιησού (=Ιάσωνα), που δεν ήτο άλλοι από ανθέλληνες και Εβραίους. Αφού κατέκαψαν και κατέστρεψαν όλες τις εκκλησίες του δήμου, καθώς και όλα τα κείμενα που υπήρξαν – εκτός από αυτά που οι ίδιοι επέλεξαν να κρατήσουν (= εκ των ανθρώπων της Αττικής κοινώς Αθήνας και εκ των Εβραίων) – άρχισαν να κλονίζουν την πίστη των Έλλην προς τους θεούς τους, μα και προς την ιστορία και γλώσσα τους. Έτσι ξεκίνησαν να δημιουργούν νέες εκκλησίες του δήμου με την επωνυμία «Εκκλησία» και «Καθολική Αποστολική Εκκλησία». Όλα αυτά βεβαίως με την πλήρη βοήθεια των Εβραίων. Σαν ονομασία «επωνυμία» σημαίνει το εξής:

 

ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Εκ αρχής της δημιουργίας της αποκαλούμενης «Εκκλησίας» εκ των Εβραίων  ιδρυτών Σαούλ «Παύλου» και  Σιμών «Πέτρου». Όπου καίγοντας και καταστρέφοντας την «Εκκλησία του Δήμου» των Έλλην αναδημιούργησαν δικές τους, απλά αφήνοντας μόνο την λέξει «Εκκλησία» ενσωματώνοντας εις την επωνυμία τους την λέξει «Καθολική και Αποστολική», αυτά τα σκοτεινά και Εβραϊκά υποχθόνια  κτίσματα τα αποκάλεσαν «Ναούς» των «Χριστιανών». Πρέπει να τονίσουμε για μια ακόμα φορά πως η ονομασία «Χριστιανός» σηματοδότη τον «χρισμένο ή ταμένο» εις κάποια θεότητα, και σαφώς αυτή έρχεται εκ του Πλάτωνος «Πλατωνικός Χριστιανισμός».

 

Καθολική, Καθολικό = το γενικό σύνολο. Καθολικός = εκλεκτής. Καθολικότης = αξίωμα του ελεγκτή.

Η πραγματική ερμηνεία της λέξεως «Καθολική»: Καθ’ Ολικής, το «καθ» προσκολλημένο στην αρχή της προτάσεως σημαίνων το γενικό σύνολο ομάδας ή ομάδων όπως κοινωνιών, Ολικής σημαίνων ολοκλήρωση μα και συνολική εδραίωση όπως συμμετοχή κλπ.

Αποστολικό = αποστολίκιον (= αποστολικό ή αρχιερατικό ράσο). Αποστολικός, Αποστολική = ο της αποστολής, ο των αποστολών. Απόστολος = απεσταλμένος, αγγελιαφόρος, πρεσβευτής, απόστολος θεού, κήρυκας του ευαγγελίου πού στάλθηκε από το θεό, αποσταλείς, αποστελλόμενος, κλπ.

Η πραγματική ερμηνεία της λέξεως «Αποστολική»:  αναφορά της λέξεως ως προς αντικείμενο (κτίσμα), και όχι ως προς κάποιο πρόσωπο, σημαίνει Από – Στο – Λική (= Ολική, Ολικό), ολική ή ολικό από το σημείο Α στο σημείο Ω, ο εκφέρων ολική μεταφορά από το ένα σημείο στο άλλο σημείο κοινώς το σημείο μεταφοράς «προς το θεό» που είναι κατά τα γραφθέντα και λεγόμενα τους το Α και το Ω, αρχή και τέλος, όπου Α (=αρχή) είναι η γέννηση, και Ω (=τέλος) πού είναι ο θάνατος.

Εκκλησία = τακτική συνάθροιση ανθρώπων, συνέλευση του λαού, τόπος συνέλευσης, χριστιανικός ναός, χώρος προσευχής.

Εκκλησιασμός = συγκρότηση συνέλευσης.

Εκκλησιαστής = μέλος ή εταίρος της εκκλησίας, ρήτορας της εκκλησίας του λαού, παριστάμενος σε λαϊκή συνέλευση, ιερέας της εκκλησίας.

Η πραγματική ερμηνεία της «Εκκλησία του δήμου»: εκ της αναφοράς της λέξεως εις αντικείμενων (κτίσμα, χώρο) και όχι εις κάποιο πρόσωπο, σημαίνει, Εκ – Κλησι  (= εκ κλήσεως, έκκληση) – Λησια (= Ηλύσια),  εκ της κλήσεως των εκλεκτών και ανήκων εις τα Ηλύσια πεδία χρησιμοποιώ το λόγο και τη νόηση του πνεύματος, δια την αντιπροσώπευση της ομάδος ή κοινωνίας των Έλλην (= δήμος), επικάλεση λόγου, πνεύματος, και αποφάσεως τινός πράγματος εκ των εκλεκτών αντιπροσώπων από Έλλην ανήκων εις τα Ηλύσια πεδία (= διαχωρισμός ως προς τις θεότητες).

Η γιορτή των τριών Ιεραρχών: δημιουργήθηκε στην αρχή του 11ου μ.Χ. αιώνα από τον Ιωάννη Μαυροπόδα, Μητροπολίτη ευχαϊτών που εξέλεξε τους τρείς καππαδοκείς Μέγα Βασίλειο, Γρηγόριο Ναζιανζηνό και τον Γρηγόριο Νύσση, όπου ο Νύσσης αντικαταστάθηκε αργότερα από τον Ιουδαιοκεντρικό Ιωάννη Χρυσόστομο. Σκοπός ήτο να τιμηθεί η δογματική παραπλάνηση και προπαγάνδα της εκκλησίας και να καθοριστεί για το ποιός ιεράρχης υπερισχύει. Η καθιέρωση της εορτής εις την παιδεία των γραμμάτων και θρησκευμάτων των Ελλήνων για τον ελληνοχριστιανικό δόγμα, πραγματοποιήθηκε το 1842 εκ της Συγκλήτου Πανεπιστημίου Αθηνών και από το Υπουργείο Πολιτισμού και Θρησκευμάτων.

Μέγας Βασίλειος: Αρχιεπίσκοπος Καισαρείας ο Αϊ Βασίλης: «Είναι εχθροί οι Έλληνες, διότι διασκεδάζουν καταβροχθίζoντας με ορθάνοιχτο στόμα το «Ισραήλ». Στόμα δε λέγει εδώ ο προφήτης (βλ. Ησαΐας Θ΄11) την σοφιστική του λόγου δύναμη, η οποία τα πάντα χρησιμοποίησε για να παραπλανήσει τους εν απλότητι πιστευσάντων», Βασίλειος Καισαρείας εις προφήτην Ησαϊα 9.230.8.

Μέγας Βασίλειος: Αρχιεπίσκοπος Καισαρείας: «Προσταγή, μη δειλιάζετε από των Ελληνικών πιθανολογημάτων… τα οποία είναι σκέτα ξύλα, μάλλον δε δάδες που απώλεσαν και του δαυλού την ζωντάνια και του ξύλου την ισχύ, μη έχοντας δε ούτε και του πυρός την φωτεινότητα, αλλά σαν δάδες καπνίζουσες καταμελανώνουν και σπιλώνουν όσους τα πιάνουν και φέρνουν δάκρυα στα μάτια όσων τα πλησιάζουν. Έτσι και (των Ελλήνων) η ψευδώνυμος γνώση σε όσους την χρησιμοποιούν», Βασίλειος ο Μέγας, 330-379 μ.χ. (ο γνωστός και ως Αϊ-Βασίλης) εις τον προφήτην Ησαΐαν προοιμίον 7.196.3

Ο. Ι Χρυσόστομος Απαγόρευσε τα Ελληνικά Ονόματα: «Κανείς δεν πρέπει στα παιδιά του, των (Ελλήνων) προγονών να καλεί τα ονόματα, του πατέρα, της μητέρας, του παππού και του προπάππου, αλλά (μόνο) αυτά των δικαίων (της Π. Διαθήκης.) ο Ι. Χρυσόστομος περί κενοδοξίας και πως δει τους γονείς ανατρέφειν τα τέκνα. Ο δε μέγας Ιωάννης (ο Χρυσόστομος) ασκητάς πυρπολούμενους από ζήλον θεού (φανατισμένους καλόγερους) συνέλεξε, με βασιλικούς δε νόμους αυτούς οπλίσας, κατά των ειδωλικών (ελληνικών) έπεμψε τεμενών, τα δε χρήματα για τους κατεδαφιστές και τους βοηθούς, δεν έλαβε απ’ τα βασιλικά ταμεία (!) αλλά από πλούσιες γυναίκες που φιλοτίμως να παρέχουν κατέπειθε, ώστε με την λαμπρή τους πίστη να κερδίσουν την ευλογία. Έτσι με τον τρόπο αυτόν τους υπολειπόμενους Σηκούς (ελληνικούς ναούς) με τούτον τον τρόπον εκ βάθρων ανέσπασεν». Θεοδώρητου εκκλησιαστική ιστορία επιστολή (Τομ. 5ος 329/ 8-330/8).

Ο Ανθελληνισμός του Ι. Χρυσοστόμου: «Όσο πιο βάρβαρο ένα έθνος φαίνεται και της ελληνικής απέχει παιδείας, τόσο λαμπρότερα φαίνονται τα ημέτερα… Ούτος ο (πιστός) βάρβαρος, την οικουμένη ολάκερη κατέλαβε… και ενώ πάντα τα των Ελλήνων σβήνουν και αφανίζονται, τούτου (του πιστού βάρβαρου) καθ’ έκαστη λαμπρότερα γίνονται». Ι. Χρ. Εισαγωγή Ιωάννην (59.31.33).

Μέγας Πάπας Γρηγόριος Α’: Ένας από τους πρωταγωνιστές των διώξεων του Ελληνικού πνεύματος και των Ελλήνων ήταν ο πάπας Γρηγόριος Α’. Ο John of Salisbury μας πληροφορεί ότι ο εν λόγω πάπας, διέταξε την πυρπόληση των δυο λαμπρών βιβλιοθηκών της Ρώμης, της Παλατινής βιβλιοθήκης (που ιδρύθηκε το 28 π.Χ. ώστε να στεγαστούν οι αμέτρητοι τόμοι που κλάπηκαν από την Ελληνική επικράτεια) και της βιβλιοθήκης του Καπιτωλίου, που βρισκόταν κοντά στον ναό του Δία. Αμέτρητοι τόμοι αρχαίων συγγραμμάτων, μεταξύ των οποίων και οι Σιβυλλικοί Χρησμοί, έγιναν σε ελάχιστα λεπτά παρανάλωμα του πυρός. Αυτή ήταν η πρώτη προμελετημένη πυρπόληση αρχαίων έργων και μάλιστα με επιχειρήματα. Κατά τον πάπα, δεν έπρεπε να υπάρχει άλλη πηγή γνώσης, πέραν της βιβλικής.

Ο Martinus Polonus: μας πληροφορεί ότι ο ίδιος ο πάπας έδωσε εντολή να αποκεφαλίσουν και να ακρωτηριάσουν όλα τα αγάλματα της Ρώμης, ενώ ένας άλλος καθολικός συγγραφέας, ο R. Volarerranus έγραφε το 1506, ότι ο πάπας Γρηγόριος πρόσταξε να πεταχτούν στον Τίβερη όλα τα αρχαία έργα τέχνης για να μην δημιουργηθούν προβλήματα στον χριστιανικό κλήρο. Και όμως ο εν λόγω πάπας, όπως και ο Θεοδόσιος, επονομάστηκε μέγας, γιατί ήταν μέγας διώκτης του Ελληνικού πνεύματος, της γνώσης και της σοφίας. Σήμερα ο πάπας Γρηγόριος ο μέγας, τιμάται σαν άγιος και από την καθολική αλλά και από την ορθόδοξη εκκλησία. Ποιά ιερή σύνοδος έκρινε την αγιότητα αυτών των ανθρώπων και ποιό πνεύμα συγκατάθεσε για τα εγκλήματα που επιτέλεσαν κατά των Ελλήνων, όταν ο ίδιος ο Ιησούς γνωστοποιεί ότι οι Έλληνες θα τον δοξάσουν;

Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός (Διδαχαί): «Εκείνο το κέρδος όπου γίνεται την Κυριακήν είναι αφορισμένο και κατηραμένο και βάνετε φωτιά και κατάρα εις το σπίτι σας και όχι ευλογίαν και ή σε θανάτωνει ο θεός παράκαιρα, ή τη γυναίκα σας ή το παιδί σου ή το ζώον σου ψοφά ή άλλο κακόν σου κάμει. Εδώ πώς πηγαίνετε, χριστιανοί μου; Την φυλάγετε την Κυριακήν; Αν είσθε χριστιανοί να την φυλάττετε.»

Κατά Μάρκον κεφ. ε’ 1-9 (πως παρουσιάζουν τους  Έλλην λεγεωνάριους):  Και ήλθον εις το πέραν της θαλάσσης εις την χώραν των Γεργεσηνών. Και εξελθόντος αυτού εκ του πλοίου ευθέως απήντησεν αυτώ εκ των μνημείων άνθρωπος εν πνεύματι ακαθάρτω. Ος την κατοίκησιν είχεν εν τοις μνήμασι και αλύσεσι δεδέσθαι, ουδείς ηδύνατο αυτόν δήσαι. Δια το αυτόν πολλάκις πέδαις και αλύσεσι δεδέσθαι και διεσπάσθαι υπ’ αυτού τας αλύσας και τας πέδας συντετρίφθαι, και ουδείς ίσχυεν αυτόν δαμάσαι. Και δια παντός νυκτός και ημέρας εν τοις μνήμασι και εν τοις όρεσιν ην κράζων και κατακόπων εαυτόν λίθοις, ο ιδών δε τον Ιησού από μακρόθεν έδραμε και προσεκύνησεν αυτόν. Και κράξας φωνή μεγάλη λέγει τι εμοί και σοι , Ιησού, υιέ του θεού του υψίστου; Ορκίζω σε τον Θεόν, μη με βασανίσης. Έλεγε γαρ αυτώ έξελθε το πνεύμα το ακάθαρτον εκ του ανθρώπου. Και επηρώτα αυτόν τι όνομα σου; Και απεκρίθη λέγων λεγεών όνομα μοι, ότι πολλοί εσμέν.  

Ο ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

Τον Οκτώβριο του 1986, στην Ασίζη της Ιταλίας πραγματοποιήθηκε ένα παγκόσμιο θρησκευτικό συνέδριο, που συν προσευχήθηκαν όλοι οι αμαρτωλοί και μιαροί μαζί από όλες τις θρησκείες. Ήταν τόσο μεγάλη η διαστροφή, ώστε επετράπη στους βουδιστές μοναχούς να τοποθετήσουν το είδωλο του Βούδα πάνω στην Ιερά Τράπεζα με την ανοχή των Χριστιανών επισκόπων. Έξι χρόνια μετά το συνέδριο της Ασίζης, τον Φεβρουάριο του 1991 ακολούθησε μια νέα θρησκευτική συνεύρεση στην Καμπέρα της Αυστραλίας, που έλαβαν μέρος 4.000 θρησκευτικοί αντιπρόσωποι από όλο τον κόσμο. Μεταξύ αυτών ήταν ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος και ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χριστόδουλος, οι οποίοι συμμετείχαν με την ιδιότητα του επίσκοπου Χαλκηδόνος και Δημητριάδος αντίστοιχα.

Λίγους μήνες μετά το συνέδριο της Καμπέρα, τον Οκτώβριο του 1991, ο τότε επίσκοπος Χαλκηδόνος Βαρθολομαίος τόλμησε να σπιλώσει την μνήμη των ηρώων της επανάστασης του 1821, με την εξής δήλωση: «Δυστυχώς οι δυο λαοί διέκοψαν την υπέροχη συμβίωση των 400 χρόνων, όταν ξεσηκώθηκαν κάτι ξεβράκωτοι το 1821 και δημιούργησαν τις γνωστές προστριβές».  (Η φιλοτουρκική δήλωση του Πατριάρχη, έγινε μια μόλις βδομάδα πριν την ενθρόνισή του σε Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως στις 2 Νοεμβρίου του 1991 και δημοσιεύτηκε από τις εφημερίδες Αυριανή και Ελεύθερη ώρα – 30 Οκτωβρίου 1991).

Η σκλαβιά των 400 χρόνων αποκαλείται υπέροχη συμβίωση, ενώ οι ήρωες που θυσιάστηκαν για την πίστη και την ελευθερία της πατρίδας, όπως ο Κολοκοτρώνης, ο Καραϊσκάκης, η Μπουμπουλίνα, θεωρούνται από τον Πατριάρχη σαν κάποιοι ξεβράκωτοι που ξεσηκώθηκαν για να δημιουργήσουν προστριβές.

Τέσσερα χρόνια αργότερα, ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος συνπροσευχήθηκε με τον Πάπα Ιωάννη Α’. Σήμερα η μονή Εσφιγμένου είναι η μοναδική μονή του Αγίου Όρους που εναντιώνεται ενεργά στον θρησκευτικό οικουμενισμό και συγχρόνως αρνείται να μνημονεύσει το όνομα του Πατριάρχη Βαρθολομαίου. Στο τελεσίγραφο του Πατριάρχη Βαρθολομαίου το οποίο εστάλη τον Νοέμβριο του 1992 προς τους μοναχούς της μονής, ετέθη το δίλημμα, «ή με μνημονεύετε, ή φεύγετε από το Άγιο όρος» (Εφημερίδα ΕΘΝΟΣ 9/11/1992 ). Η απάντηση των μοναχών ήταν «ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ». Μην ξεχνάμε ότι ο τουρκόσπορος Βαρθολομαίος κυκλοφορεί και με πολιτική περιβολή. 

Ο Αρχιεπίσκοπος Βορείου και Νοτίου Αμερικής Σπυρίδωνας: είναι από τους μεγαλύτερους πολέμιους του Ελληνισμού και της Ελληνικής Ορθόδοξης εκκλησίας. Κατάργησε την Ελληνική γλώσσα από τις θείες λειτουργίες των Ορθοδόξων εκκλησιών της Αμερικής, επιβάλλοντας την Αγγλική. Ο Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας Στυλιανός, κρίνει και σχολιάζει αρνητικά και βέβηλα την Θεϊκή και ανθρώπινη φύση του Χριστού, θεωρώντας τον αμαρτωλό και ατελή.

 

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΚΑΝΙΒΑΛΙΣΜΟΣ

Leviticus (Λευιτικός)26:29: Και φάγεσθε τας σάρκας των υιών υμών και τας σάρκας των θυγατέρων υμών φάγεσθε.

Δευτερονόμιο 28:53: Και φάγη τα εγγόνια της κοιλίας σου κρέας υιών σου και θυγατέρων σου όσα έδωκεν σοι κύριος ο θεός σου εν τη στεναχώρια σου και εν τη θλίψει σου σε ο εχθρός σου.

Σαμουήλ 15:3: Και νυν πορεύου και πατάξεις τον Αμαλήκ και Ιερίμ και πάντα τα αυτού και ου περιποιήση εξ αυτού και εξολεθρεύσεις αυτόν και αναθεματιείς αυτόν και πάντα τα αυτού και ου φείση απ’ αυτού και αποκτενείς από ανδρός και ως γυναικός και από νηπίου έως θηλάζοντος και από μόσχου έως προβάτου και από κάμηλου έως όνου.

Ψαλμός 137:9: Μακάριος όστις πιάση και ρίψη τα νήπια σου επί την πέτραν.

Αγία Κοινωνία: Λάβετε Φάγετε τούτο Εστί το Σώμα μου, Λάβετε Πιείτε τούτο Εστί το Αίμα μου.

 

ΤΑ ΔΙΣΚΟΠΟΤΗΡΑ

Τα δισκοπότηρα που χρησιμοποιούνται κατά τη διάρκεια της λειτουργίας για την θεία Κοινωνία, οι Εβραίοι τα αποκαλούν αγγεία, μέσα από τα οποία προσφέρεται βρώμικο υγρό στο είδωλο. Ο Moses Kozzensis, στο Hilkoth Abhodah Zarah (106), εξηγεί: Ο Εβραίος που αγοράζει σπασμένα και παραπεταμένα δισκοπότηρα από τους Goim, δεν πρέπει να τα μεταπουλάει ξανά σ’ αυτούς, γιατί οι ιερείς του Βάαλ θα τα χρησιμοποιήσουν στη λατρεία του ειδώλου.

 

ΤΟ ΔΙΣΚΟΠΟΤΗΡΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Η εκκλησία χρησιμοποιεί το δισκοπότηρο «το άγιο δισκοπότηρο», σε πολλές τελετές όπως στην «αγία κοινωνία» σε μελλοθανάτους, και στην ορκωμοσία κάποιου ιερέα, χρησιμοποιείται δε και σε αποκλειστικές δικές τους μεταλήψεις και τελετές μεταξύ ιερέων, μέσα σε αυτό βάζουν κρασί το οποίο διαβάζεται με επίκληση και βάση αυτής δεν είναι κρασί πλέον αλλά αίμα, το αίμα του Ιησού, το ίδιο κάνουν και με κομμάτια ψωμιού ονομαζόμενα «λειτουργία» τα οποία είναι και αυτά διαβασμένα με επίκληση, μα αυτό δεν είναι πλέον ψωμί αλλά το σώμα ή σάρκα του Ιησού. Στην κανονική τελετή το ψωμί (σώμα του Ιησού) βρέχεται ή ρίχνεται μέσα στο δισκοπότηρο με το κρασί (αίμα του Ιησού) και τρώγεται, λέγοντας «λάβε φάγε του εστί το σώμα του Ιησού, λάβε πιές τούτο εστί το αίμα του Ιησού. Πολλοί ιερείς της εκκλησίας λένε στους πιστούς τους πως αυτό η «αγία κοινωνία» όχι μόνο τους δίνει πλήρη συγχώρεση των αμαρτιών αλλά έχει και θεραπευτικές ιδιότητες.

 

ΤΑ ΙΕΡΑ ΑΜΦΙΑ ΤΩΝ ΙΕΡΕΩΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Ο ρουχισμός των ιερέων της εκκλησίας είναι Ραββινικός (Εβραϊκός). Το ονομαζόμενο «ράσο» το οποίο είναι μαύρο, χρησιμοποιείτο και πριν την θανάτωση του Ιησού στις διάφορες σατανικές τελετές που έκαναν. Πάνω σε αυτά τοποθετούσαν δύο λωρίδες υφάσματος που περιείχαν διάφορα σύμβολα προστασίας και σύμβολα σατανικά διαφόρων θεών, αναλόγως την τελετή που γινόταν, και ανάλογα την τάξη που ήταν ο μάγος «Ραββίνος». Αυτά χρησιμοποιούνται και από τους ιερείς της χριστιανικής εκκλησίας. Ο ιερέας τα τοποθετεί πάνω στο ράσο και αρχίζει την τελετή «διάβασμα ευαγγελίων τους και επικλήσεις σε θεούς τους». Τα «ιερά άμφια» αποτελούν πολύ σημαντικό εργαλείο εις αυτούς τους μάγους «ιερείς» τα οποία είναι καθαγιασμένα και διαβασμένα, όπως γίνεται και από όλους τους μάγους εις την στολή που φοράν.

 

Η ΑΓΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ

Στο ονομαζόμενο χώρο της εκκλησίας που ονομάζουν «ιερό», απαγορεύεται σε μη ιερείς να μπαίνουν μέσα. Αυτός ο χώρος είναι ο ναός της λατρείας όπου υπάρχει ο βωμός «τράπεζα», και πάνω σε αυτή το σώμα της θυσίας «εικόνα του Ιησού ή άλλου αγίου χριστιανού». Πάνω σε αυτή υπάρχουν και τα εργαλεία του μάγου «ιερέα», δισκοπότηρο, μαχαίρι, η βίβλος τους με τις επικλήσεις κλπ. Η «αγία τράπεζα» αποτελεί τον βωμό όπου γίνεται η θυσία, διαβάζεται δε επίκληση εις τον θεό Ασταρώθ. Εκεί γίνονται οι τελετές και μετέπειτα τις μεταφέρουν έξω στους πιστούς, όπως γίνεται σε όλες τις σατανικές τελετές που γίνονται από Εβραίους, Μασόνους, Πεφωτισμένους, κλπ.

 

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Η χριστιανική εκκλησία αλλά και όλες οι εκκλησίες, έχουν ένα κύριο χώρο, έναν ιερό χώρο, που για αυτούς είναι κάτι πολύ ιερό. Πρόκειται για τον χώρο όπου γίνονται οι τελετές. Στην χριστιανική εκκλησία ο χώρος αυτός ονομάζεται «Ιερό». Το υπόλοιπο μέρος είναι ο χώρος των πιστών και δεν αποτελεί κάτι το μείζων για αυτούς. Στον «ιερό» χώρο της εκκλησίας όπου γίνονται και οι τελετές, γίνονται και σατανικά σεξουαλικά όργια. Για να νοήσετε το «εκκλησία» θα σας δώσουμε ένα παράδειγμα.  Σκεφτείτε ένα μέρος σε κάποιο χωράφι, όπου εκεί σε ένα ορισμένο μικρό χώρο έχουν τον βωμό θυσίας «τράπεζα», τα εργαλεία τους, και τα ιερά βιβλία τους, ίσως και μερικές εικόνες αγίων τους. Και ακριβώς λίγο πιο πέρα οι πιστοί.

Αν τώρα περιφράξουμε το χώρο αυτόν και βάλουμε ένα διαχωριστικό (το διαχωριστικό είναι τυπικό και τοποθετείται για να μη βλέπουν οι πιστοί τα αίσχη που κάνουν) ώστε να διαχωρίζει τον βωμό τους «ιερό», τότε έχουμε μια εκκλησία τους. Ακριβώς έτσι είναι όλες οι εκκλησιές ή ναοί όλων των σατανικών κοινωνιών (οργανώσεων).

 

Ο ΘΕΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ «ΣΑΒΑΩΘ (Ο ΚΥΡΙΟΣ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ)» 

Ο πραγματικός θεός της Ανθελληνικής και καθόλα Μασονικής Καθολικής ή Ορθόδοξη Εκκλησίας. Οι Έλλην πρέπει επιτέλους να μάθουν την αλήθεια για την Εβραϊκή Καθολική Εκκλησία, όπως και δια την αιρετική αυτής οργάνωση που αποκαλείται «Ορθόδοξη Χριστιανική Εκκλησία». Η δημιουργία τις μίας «Καθολικής Αποστολικής Εκκλησίας» ξεκίνησε με ιδρυτές αυτής τους δύο Εβραίους ψευδαπόστολους του Ιάσωνα (=Ιησού), Σαμουήλ και Σιμών, λαμβάνοντας εκ αυτών την επωνυμία και αποκαλεί σας τα κτίσματα αυτά «Ναούς του Θεού Σαβαώθ». (Πέτρος: όνομα Σιμών, ένας εκ των αυτών που τον ακολουθούσαν. Ακολούθησε τον Ιάσωνα υπό το όνομα «Πέτρος». Παύλος: όνομα Σαμουήλ, ένας εκ των αυτών που τον ακολουθούσαν. Ακολούθησε τον Ιάσωνα υπό το όνομα «Παύλος». Λουκάς: ήταν Ιουδαίος αλλά εθνικός βάσει παράδοσης, ήταν ο στενότερος συνεργάτης του Παύλου τον ακολουθούσε πάντα σαν Ιατρός του ως το θάνατο του. Ματθαίος: ονομάζεται Λευϊς στην ακολουθία του Ιάσωνα με το επώνυμο Ματθαίος, ήταν τελώνης, έγραψε ευαγγέλιο στα Εβραϊκά και δια τους Εβραίους.   

Σαβαώθ: Ελληνική απόδοση της Εβραϊκής λέξεως Τσεβαώθ την οποία χρησιμοποιούν οι Εβραίοι εις την Παλαιά Διαθήκη για να ονομάσουν τον θεό επιτάσσοντας αυτήν του Ιεχβέ (Ιεχωβά) ή του Ελωχεί. Η λέξις σημαίνει στρατιά, εις την οποία περιλαμβάνονται οι επουράνιες δυνάμεις, ήτοι οι άγγελοι και οι αστέρες. Εις την ελληνική μετάφραση της γραφής υπό των Εβδομήκοντα ο όρος αποδίδεται δια του «κύριος Σαβαώθ», «κύριος Παντοκράτωρ» και «κύριος των δυνάμεων». 

ΟΙ ΘΕΟΤΗΤΕΣ ΕΛΑΤΡΕΥΟΝΤΟ ΔΕ ΥΠΟ ΔΙΑΦΟΡΑΣ ΜΟΡΦΑΣ

ΟΝΟΜΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΥΠΟ ΔΙΑΦΟΡΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ

ΑΣΤΑΡΤΗ

Το ελληνικό όνομα θεάς αρχαίων σημιτικών λαών λατρευομένης από τους Φοίνικες του Σύρους και τους  Εβραίους ως Χαστορέτ από τους Βαβυλωνίους και τους Ασσυρίους ως Ιστάρ και από τους Νότιους Άραβες ως Αθάο. Κοινά είναι τα χαρακτηριστικά εις τας τρείς αυτάς θεότητας και την Αστάρτη μολονότι δε και ο χρόνος και οι διάφοροι τόποι όπου μετεφυτεύθη η λατρεία της επέφερον μεταφορά κυρίως στον χαρακτήρα της, ενώ η ετυμολογία του ονόματος της εξακολουθεί να παραμένει σκοτεινή (αμφίβολη). Τας πρώτας αρχαίας περί Αστάρτης πηγάς έχουμε εκ της βίβλου η οποία μας πληροφορεί πως οι Ισραηλίται είχαν εγκαταλείψει την λατρεία του Ιεχωβά και ελάτρευαν τον Βάαλ και την Χαστορέτ (Αστάρτη) και τους αστέρες του στερεώματος και πως επανήλθαν έπειτα εις την λατρεία του αληθούς θεού και εγκρέμησαν τα είδωλα.

 

ΑΣΤΑΡΩΘ

Εκαλείτο υπό των Εβραίων η Σελήνη όπου λατρεύοταν ως θεά (άλλαι μορφαί του ονόματος της Θεάς Αστάρτης). Το όνομα αυτό το οποίον κατ’ άλλους μεν σημαίνει «παλαιά πόλις» κατ’ άλλους δε «πόλις της Αστάρτης» έφερον δύο αρχαίες πόλεις της Παλαιστίνης μνημονευόμεναι εν τη Παλαιά Διαθήκη: α) Καρναείμ, κειμένη εν τη πέραν του Ιορδάνου χώρα και πιθανώς παρά το σημερινόν Ελ-Μερκέζ (Γένεσις ιδ’ 5), β) κειμένη 14χιλ. μακράν της πρώτης παρά το σημερινόν Ελ-Μουζερίβ (δευτερονόμιο α’ 4 κλπ). Εδώ Βλέπουμε ξεκάθαρα το «Κάλυμμα» της «Εκκλησίας» όπου όχι μόνο κάνει παντελή διαχωρισμό μεταξύ «Χριστιανών» και «Ελλήνων», αλλά χρησιμοποιεί την ονομασία «Χριστιανική Εκκλησία» για να αποπλανά και να διχάζει τους Έλλην. Η «Εκκλησία τους είναι ίδια και συνώνυμη με τις Εκκλησίες των Εβραίων», και για αυτό ουκ ολίγες αποδείξεις έχουμε τις οποίες και θα παρουσιάσουμε.

Απόδειξη πρώτη: παρουσιάζουν τους Έλληνες σαν Εθνικούς και ειδωλολάτρες και δείχνουν το ίδιο μίσος με τους Εβραίους. Οι κανόνες τους «Πηδάλιο» συμπίπτουν ακριβώς με το Ταλμούδ των Εβραίων.  

Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ 270.000 ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟ 961 ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΥΣ

Καθ’ όλη την διάρκεια της χιλιετούς βυζαντινής αυτοκρατορίας η Κρήτη ήταν το κόκκινο πανί για τους βυζαντινούς κατακτητές. Γι’ αυτό την αιματοκύλησαν πολλές φορές. Το 727 οι Κρητικοί όχι μόνον συμμετέχουν μαζί με όλους τους Έλληνες στην Μεγάλη Επανάσταση κατά των βυζαντινών, αλλά επιπλέον ετοιμάζουν πανστρατιά και επιτίθενται κατά της Κωνσταντινουπόλεως για να εκθρονίσουν τον αυτοκράτορα Λέοντα Γ’ τον Ίσαυρο. Αρχηγό τους είχαν έναν Κρητικό ονόματι Κοσμά, ο οποίος ήταν μεγαλοπρεπής, ωραίος και γενναίος. Και παραλίγο να κατάφερναν να κυριαρχήσουν σε όλη την Μεσόγειο, όπως αναφέρει στην «Ιστορία των Σφακίων» ο ηγούμενος Γρηγόριος Παπαδοπετράκης.

Όμως οι λογαριασμοί βυζαντινών και Κρητικών παρέμεναν από αιώνες ανοικτοί και δεν έκλεισαν ποτέ. Ο Αλέξιος Κομνηνός, δια του υιού του Ισαακίου, το 1192, στέλνει απειλητική επιστολή προς το νησί της Κρήτης. Απειλούσε ότι αν δεν υποταχθούν στο βυζάντιο οι Κρητικοί, θα εξολοθρεύσει όλους τους άνδρες, τις γυναίκες και τα παιδιά, όπως έπραξαν στο παρελθόν, έγραφε η επιστολή, ο Βελισάριος, ο Ιουστινιανός, ο Νικηφόρος Φωκάς και ο Βάρδας ο θαλασσινός. Οι βυζαντινοί είχαν υποστεί αναρίθμητες ήττες από τους Κρητικούς, οι οποίοι ουδέποτε πρόδωσαν τους Πατρώους Θεούς και τα Πάτρια ειωθότα. Το παράδειγμά τους έδινε θάρρος στους άλλους Έλληνες να διατηρήσουν τον Ελληνισμό τους και την Πατρώα Ελληνική Θρησκεία. Γι’ αυτό ήθελαν να τους αφανίσουν οι βυζαντινοί κατακτητές.

Οι μνήμες από την τελευταία ήττα, ήταν ακόμη νωπές. Το 949 ο βυζαντινός αυτοκράτωρ Κωνσταντίνος Ζ’ υπέστη πανωλεθρία από τους γενναίους Κρητικούς καθώς όλο το βυζαντινό στράτευμα που έστειλε για να κατακτήσει το ηρωικό Νησί κατεσφάγη, όπως μας πληροφορεί ο Λέων Διάκονος. Τα Κρητικά πλοία περήφανα έπλεαν στην Μεσόγειο αψηφώντας τον βυζαντινό στόλο. Και όποτε είχαν ευκαιρία έκαναν τολμηρές επιδρομές και κατέστρεφαν ολοσχερώς τον βυζαντινό στόλο. Ο Λέων Διάκονος γράφει για την «των Κρητών δυναστείαν, τραχηλιώσαν και κατά Ρωμαίων φονικόν πνέουσαν». Δηλαδή έσπερναν τον θάνατο στους βυζαντινούς οι σκληροτράχηλοι Κρητικοί, γράφει ο Λέων Διάκονος στην Ιστορία του.

Οι Κρητικοί ήταν ακατάβλητοι κυρίως για δύο λόγους, γράφει ο Συνεχιστής του Θεοφάνους: Πρώτον διότι είχαν διατηρήσει αλώβητο το Ελληνικό Ιερατείο τους, το οποίο προΐστατο στους Απελευθερωτικούς Αγώνες, και δεύτερον διότι ήταν φοβεροί έμποροι, κάτι που τους προσπόριζε τα αναγκαία χρήματα για τους πολέμους κατά των βυζαντινών. Το μίσος των βυζαντινών κατά των Ελλήνων της Κρήτης αποτυπώνεται ανάγλυφα από τον παρακοιμώμενο Ιωσήφ Βρίγγα ο οποίος προσπαθεί να διεγείρει το βυζαντινό συμβούλιο κατά των Κρητικών. Ο Συνεχιστής του Θεοφάνους καταγράφει τα λόγια του Ιωσήφ: «Είναι τόσα τα δεινά που υπέστησαν οι Ρωμαίοι από τους αρνητές του Χριστού, σφαγές και καταστροφές εκκλησιών και αρπαγές περιουσιών και αιχμαλωσίες. Πρέπει να αγωνισθούμε υπέρ των Χριστιανών και να μην δειλιάσουμε από την απόσταση της θαλάσσης ούτε από τις φήμες». Πράγματι οι γενναίοι Κρητικοί απελευθέρωναν τα παράλια της Ιωνίας από τους βυζαντινούς κατακτητές και κατέστρεφαν χριστιανικές εκκλησίες και έπιαναν χριστιανούς αιχμαλώτους για να τους ανταλλάξουν με Έλληνες.

Το 960 ο βυζαντινός αυτοκράτωρ Ρωμανός Β’ και ο παρακοιμώμενος Ιωσήφ Βρίγγας ανέθεσαν στον Αρμένιο στρατηγό Νικηφόρο Φωκά τον αφανισμό της Κρήτης και των Κρητικών. Ο τεράστιος βυζαντινός στόλος ξεκίνησε από την Κωνσταντινούπολη στις 5 Ιουλίου 960. Αποτελείτο από 3300 πλοία που μετέφεραν στρατό και εφόδια. Οι βυζαντινοί είχαν στρατολογήσει στίφη Σλάβων, Αρμενίων και Ρώσων, για να κατασφάξουν τους Έλληνες της Κρήτης. Ο M. Canard, στο Byzance et les Arabes μας πληροφορεί ότι οι Έλληνες διέθεταν μόλις 240 πλοία και ζήτησαν από τους Άραβες πολεμοφόδια και στρατό. Εκείνο τον καιρό οι Άραβες με επικεφαλής τον Χαμβδά πολεμούσαν στο μέτωπο της Μικράς Ασίας τους βυζαντινούς, και έτσι δεν μπόρεσαν να τους στείλουν παρά μικρές ποσότητες πολεμοφοδίων, αλλά καθόλου στρατό. Έτσι οι γενναίοι Κρητικοί μαχητές αντιμετώπισαν μόνοι τους τον τεράστιο βυζαντινό στόλο που μετέφερε 500.000 βυζαντινούς κατακτητές στο ηρωικό Νησί.

Οι Έλληνες γρήγορα έμαθαν τα νέα και άρχισαν να οχυρώνονται. Η ιστορία έχει καταγράψει ως επικεφαλή της ηρωικής αντιστάσεως την Κρητικοπούλα Ιέρεια της Αρτέμιδος Κλεαγέτη. Ο Πρίσκος στην χρονογραφία του μας πληροφορεί ότι ήταν μόλις 25 ετών το 960, και αμέσως άρχισε να εμψυχώνει τους Κρητικούς περιδιαβαίνουσα όλα τα οχυρά. Η Κλεαγέτη ήταν πολύ μορφωμένη και γόνος Ιερατικής οικογενείας. Η μητέρα της λεγόταν Ζηνόκλεια, ήταν Ιέρεια της Ήρας, και είχε πάρει μέρος στην μάχη της Κρήτης κατά των βυζαντινών το 949. Με το τόξο της είχε σκοτώσει αρκετούς Έλλην. Η Ζηνόκλεια τελούσε τα Ελληνικά Μυστήρια και είχε διδάξει από μικρή την θυγατέρα της Κλεαγέτη το πώς να πολεμά τους βυζαντινούς κατακτητές. Ο Λέων Διάκονος στην Ιστορία του αναφέρει την Κλεαγέτη με υβριστικούς όρους. Την αποκαλεί «γύναιον εταιρικόν», «αναιδές», και ότι τάχα έκανε μαγγανείες. Όμως της αναγνωρίζει, αν και με υβριστικό τόνο, ότι ήταν μάντισσα και ότι ήταν ατρόμητη, καθώς πλησίαζε μόνη της μέχρι τα φυλάκια των Έλλην και τους προκαλούσε σε πόλεμο.

Οι Κρητικοί Ιερείς και Ιέρειες μόλις αντίκρισαν του πρώτους βυζαντινούς στρατιώτες έκαναν καθαρμό σε όλο το Νησί για να φύγει το χριστιανικό μίασμα. Ο Νικηφόρος Φωκάς αμέσως μετά την απόβαση αρχίζει γενική επίθεση. Σφάζει αρκετούς Κρητικούς τις πρώτες ημέρες. Νοιώθοντας ότι η νίκη του θα είναι εύκολη εξ αιτίας του τεραστίου όγκου του στρατεύματός του, δίνει 10.000 βυζαντινούς στρατιώτες στον στρατηγό Νικηφόρο Παστιλά και τον διατάσσει να εισβάλει στην ενδοχώρα του Νησιού και να κατασκοπεύσει τους Κρητικούς.

Η ατρόμητη Ιέρεια Κλεαγέτη απαντά με ανταρτοπόλεμο. Βάζει τις Κρητικοπούλες να δίνουν κρασί στους βυζαντινούς στρατιώτες, να τους μεθούν και να αποσπούν πληροφορίες. Αφού τους διέλυσαν την πειθαρχία η Κλεαγέτη διέταξε τους 400 Κρητικούς που είχε υπό τις διαταγές της να λάβουν θέσεις μάχης στα βουνά. Μόλις οι Κρητικοί είδαν τους βυζαντινούς αποδιοργανωμένους ξεκίνησαν επίθεση με επικεφαλής την ηρωική Ιέρεια της Αρτέμιδος. Οι βυζαντινοί αντιστάθηκαν με σθένος. Η Κλεαγέτη σημάδεψε με το τόξο της τον βυζαντινό στρατηγό Νικηφόρο Παστιλά, κτύπησε το άλογό του και τον ανάγκασε να ξεκαβαλικέψει. Αμέσως χίμηξε πάνω του με το τσεκούρι της και τον σκότωσε. Οι βυζαντινοί σε αυτή την δεύτερη φάση του αγώνος τράπηκαν σε φυγή αλλά οι Κρητικοί τους πήραν στο κυνήγι. Ελάχιστοι από τους στρατιώτες του Νικηφόρου Παστιλά κατόρθωσαν να επιστρέψουν ζωντανοί στο στρατόπεδο του Νικηφόρου Φωκά. Ο Φωκάς, ωσάν να κτυπήθηκε από κεραυνό, μόλις άκουσε τα νέα άρχισε να ετοιμάζει ενέδρες. Άρχισε να πολιορκεί τον Χάνδακα (Ηράκλειο).

 Ο Πρίσκος, έχει καταγράψει το πώς απευθύνθηκε στους στρατιώτες του λέγων ότι «Δεν νομίζω να αγνοεί κανείς σας την επιθετικότητα και το θράσος των απογόνων της Αριάδνης, τις τόσες διαρπαγές και τα φονικά που έχουν διαπράξει κατά των Ρωμαίων. Δεν ανέχεται η εκκλησία του Χριστού να λυμαίνονται το χριστεπώνυμο πλήθος οι ειδωλολάτρες. Μην εξοκείλετε στην απειθαρχία και την καλοπέραση διότι θα πάθετε ότι και οι στρατιώτες του Νικηφόρου Παστιλά. Ας μην σπαταλάμε τον καιρό μας με οκνηρία και μέθη, αλλά παραμένοντας Ρωμαίοι ας επιδείξουμε στον πόλεμο κατά των ειδωλολατρών το γενναίο μας φρόνημα». Μετά πήρε τον στρατό του και άρχισε επίθεση καθώς είχε πληροφορίες ότι 40.000 Κρητικοί ετοιμάζονταν να του επιτεθούν αιφνιδιαστικά και να τον εκδιώξουν από το Νησί. Ο Νικηφόρος Φωκάς περίμενε να νυχτώσει και επιτέθηκε το βράδυ στους Κρητικούς, οι οποίοι δεν άκουσαν την Κλεαγέτη και έκαναν το λάθος να κατασκηνώσουν σε πεδιάδα. Εκεί ο Νικηφόρος Φωκάς τους έπιασε στον ύπνο, απροετοίμαστους, και τους έσφαξε όλους.

Ο Νικηφόρος Φωκάς, για να αποδείξει το πόσο βάρβαρος ήταν, διέταξε τους στρατιώτες του να κόψουν τα κεφάλια των Ελλήνων και να τα μαζέψουν σε σακιά. Ύστερα διέταξε να τα καρφώσουν σε κοντάρια και να τα τοποθετήσουν μπροστά στο κάστρο του Χάνδακος. Μετά, όπως διασώζει ο Λέων Διάκονος, ο Φωκάς διέταξε όσα κεφάλια Κρητικών περίσσεψαν να τα εκσφενδονίζουν με τις βαλλίστρες μέσα στα τείχη του κάστρου.

Οι Κρητικοί μόλις ανεγνώρισαν τους ομοφύλους των, ξέσπασαν σε οιμωγές. Ακούστηκαν κλάματα. Τρόμος κατέλαβε το στρατόπεδο των Κρητικών. Ακούστηκαν κραυγές και θρήνοι ωσαν η πόλη να είχε ήδη κατακτηθεί. Μολονότι δεν είχαν καμία διάθεση για ειρήνη με τους βυζαντινούς, τώρα είχαν χάσει το θάρρος τους. Εκείνη την δύσκολη στιγμή εμφανίστηκε στα τείχη η νεαρή Ιέρεια Κλεαγέτη. Το πρόσωπό της έλαμπε από ζωντάνια όταν ενθάρρυνε τους Κρητικούς. Ο Πρίσκος διέσωσε τα λόγια της: «Γενναίοι άνδρες και γυναίκες, αιώνες τώρα πολεμούμε τους Ρωμαίους. Οι Θεοί δεν μας εγκατέλειψαν, πάντα στέκονται στο πλευρό μας. Μόλις κατατροπώσαμε τους Ρωμαίους του Παστιλά. Τώρα θα λιποψυχήσουμε μπροστά σ’ έναν ασεβή Ρωμαίο; Εμπρός! Τραβήξτε τα σπαθιά. Ακονίσατε τους πελέκεις. Τεντώσατε τα βέλη. Θάνατος στους Ρωμαίους κατακτητές. Βοήθησέ μας Τοξόκλυτη Θεά. Ίσιωσε τα θανατηφόρα βέλη μας να βρουν τον στόχο τους». Η νεαρή Ιέρεια αμέσως διατάζει επίθεση. Εμψυχωμένοι από την ατρόμητη Ιέρειά τους που όρμησε πρώτη, 35.000 Κρητικοί, μαζί και γυναικόπαιδα, εφορμούν εναντίον των βυζαντινών κατακτητών. Ο Νικηφόρος Φωκάς ταράζεται από την ξαφνική αντεπίθεση. Αλλά πριν προλάβει να συνέλθει καταμετρά 90.000 χιλιάδες νεκρούς, οι περισσότεροι από τα επίλεκτα βυζαντινά σώματα των Αρμενίων.

Ο Νικηφόρος Φωκάς αναγκάζεται να σαλπίσει υποχώρηση. Έβλεπε πια ότι ήταν πολύ δύσκολο να κατατροπώσει τους Κρητικούς και μάλιστα με τέτοια οχυρά. Αποφάσισε, γράφει ο Λέων Διάκονος, να πολιορκήσει τον Χάνδακα(Ηράκλειο). Αποφάσισε να λιμοκτονήσει τους Κρητικούς μέχρις ότου κατασκευάσει νέες πολιορκητικές μηχανές. Έτσι τελείωσε ο χειμώνας του 960-961. Κατά την διάρκεια του χειμώνος δεν έπαυσαν τελείως οι εχθροπραξίες. Ομάδες καταδρομών των Κρητικών κτυπούσαν συνεχώς τους βυζαντινούς κατακτητές. Οι απώλειες των Κρητικών έφτασαν τις 30.000 νεκρούς και των βυζαντινών τις 110.000 νεκρούς, αναφέρει ο M. Canard στο Byzance et les Arabes.

Στο τέλος Φεβρουαρίου του 961, ο Νικηφόρος Φωκάς άρχισε πάλι τον πόλεμο με νέο στρατό και εφόδια που παρέλαβε από την Κωνσταντινούπολη. Αντιθέτως η θέση των Κρητικών γινόταν όλο και πιό δύσκολη καθώς τα τρόφιμα λιγόστευαν και ο ναυτικός αποκλεισμός του Νησιού δεν επέτρεπε τον ανεφοδιασμό. Οι στρατιωτικοί αρχηγοί των Κρητικών, Ναύκλος και Ανεμάς, έκαναν συμβούλιο και αποφάσισαν να περιμένουν, μέσα στην πόλη, βοήθεια από τους Αραβες. Όμως η Κλεαγέτη τους είπε να συνεχίσουν τον ανταρτοπόλεμο στα βουνά και να μην πολεμήσουν μέσα στην πόλη διότι το κάστρο ίσως να μην αντέξει την πολιορκία. Τελικά υπερίσχυσε η γνώμη του Ανεμά, η οποία δυστυχώς απεδείχθη μοιραία.

Οι βυζαντινοί άρχισαν την πολιορκία σκάβοντας κάτω από την τάφρο και άρχισαν να ξεκολλούν πέτρες από το τείχος. Πρόσθεσαν ξύλα στα υποστηρίγματα και τους έβαλαν φωτιά. Σε λίγο η φωτιά απανθράκωσε τα υποστηρίγματα και δύο επάλξεις του κεντρικού τείχους κατέρρευσαν. Αμέσως όρμησαν στην πόλη τα βυζαντινά στίφη και άρχισαν γενική σφαγή χωρίς να κάνουν διάκριση αμάχου και μαχόμενου πληθυσμού. Τα γυναικόπαιδα έτρεχαν να κρυφτούν στα σοκάκια αλλά οι βυζαντινοί τους εξολόθρευαν ανηλεώς. Για τρεις ολόκληρες ημέρες δεν έκαναν τίποτε άλλο από το να σφάζουν άμαχο πληθυσμό. Η κατάκτηση της Κρήτης ολοκληρώθηκε στις 7 Μαρτίου 961. Οι πηγές κατέγραψαν 200.000 νεκρούς Κρητικούς, μαζί με τα γυναικόπαιδα, που γενοκτόνησαν οι βυζαντινοί υπάνθρωποι. Μαζί με τους ήδη νεκρούς Κρητικούς στα πεδία των μαχών, το Ολοκαύτωμα της Κρήτης αριθμεί 270.000 νεκρούς, σφαγιασθέντες από τα βυζαντινά στίφη του Νικηφόρου Φωκά.

Ο Νικηφόρος Φωκάς, χωρίς κανένα ίχνος θεοσέβειας, ανδρείας και πολιτισμού, ζήτησε να βρουν το πτώμα της Ιέρειας Κλεαγέτης. Μόλις οι βυζαντινοί το βρήκαν, ο Αρμένιος στρατηγός διέταξε να της κόψουν το κεφάλι και να το καρφώσουν σε ένα κοντάρι. Αφού το έφτυσε, το περιέφερε πάνω στο άλογό του ως τρόπαιο. Ο Νικηφόρος Φωκάς για να ολοκληρώσει την καταστροφή της Κρήτης διατάσσει την φυλετική αλλοίωση του Κρητικού λαού. Εγκαθιστά στο ηρωικό Νησί Σλάβους, Ρώσους και Αρμένιους. Επιπλέον διατάσσει τους μοναχούς των χριστιανών να εκχριστιανίσουν βιαίως τον Κρητικό λαό. Ο Νίκων ο «Μετανοείτε» αποβιβάζεται στην Κρήτη με προστασία βυζαντινής φρουράς και αρχίζει νέες σφαγές. Παρά την τρομακτική γενοκτονία, οι Κρητικοί ανένηψαν και συνέχισαν τον Ιερό Αγώνα για Ελευθερία, κάτι που αποδεικνύεται με την απειλητική επιστολή που έστειλε ο Αλέξιος Κομνηνός το 1192. Η Γενοκτονία 270.000 Κρητικών από τους βυζαντινούς κατακτητές το 961 έχει χαραχθεί βαθιά στην μνήμη όλων των Ελλήνων παρά τις προσπάθειες των νεοβυζαντινών κατακτητών να την διαγράψουν. Ξεπερνώντας κάθε όριο θράσους, ο «πατριάρχης» των χριστιανών Βαρθολομαίος, πριν λίγα χρόνια, έστησε τον ανδριάντα του Νικηφόρου Φωκά στην Κρήτη! 
 

Η ΕΛΛΑΣ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΤΑΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΕΝΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ (χρισμένου)

396 μ.Χ. μετά το θάνατο του αυτοκράτορα  Θεοδόσιου.

Η Ελλάς καταστρέφεται στο όνομα του Ιησού και των Νόμων του Αρκαδίου. Πρόκειται για τη χειρότερη γενοκτονία λαού, καθώς θανατώθηκε το 75% του Ελληνικού πληθυσμού, σύμφωνα με υπολογισμούς των μεγαλύτερων ερευνητών της εποχής μας.

Ο Χριστιανισμός, έχοντας συνείδηση της ύποπτης καταγωγής του, στράφηκε με τρομερό μίσος ενάντια στους κοινωνικούς θεσμούς της Ελλάδας. Θεωρούσε την επιστημονική γνώση, θεμελιωμένη απ’ τη σοφία των αρχαίων Ελλήνων, ως τον πιο επικίνδυνο εχθρό του. Τα φανατισμένα πλήθη γκρέμισαν ακαδημίες, έκαψαν βιβλία, ισοπέδωσαν σχολές, λήστεψαν ναούς και σπίτια, έκλεισαν μαντεία, τυράννησαν επιστήμονες, έσφαξαν φιλοσόφους, έσπασαν αγάλματα, σταύρωσαν ιερείς του Δωδεκάθεου και άλλους τους έκαψαν ζωντανούς. Η Σπάρτη έγινε σκόνη και οι κάτοικοί της σφαγιάστηκαν, εκτός από λίγους που κρύφτηκαν στον Ταΰγετο. Οι Δελφοί και η Ολυμπία καταστράφηκαν καθώς και η Ελευσίνα, υπό τις πανηγυρικές ιαχές των δολοφόνων Χριστιανών. Τις πληροφορίες αυτές έχουμε συγκεντρώσει από μελέτη ιστορικών της εποχής και ιδιαίτερα από τον Ζώσιμο (ΙΣΤΟΡΙΑ.Ε’,6).

Δεκαεφτά χρόνια μετά τα παραπάνω γεγονότα , το 415 μ.Χ. κατακρεουργήθηκε η Ελληνίδα φιλόσοφος Υπατία, από τα χέρια ενός τέρατος, του χριστιανού Κύριλλου. Ο Κύριλλος και οι οπαδοί του ξεγύμνωσαν στη μέση του δρόμου την Υπατία, άναψαν φωτιά, έκοψαν με όστρακα τις σάρκες της άμοιρης κοπέλας και της πετούσαν στη φωτιά, υπό τους έξαλλους πανηγυρισμούς των Χριστιανών. Σήμερα ο Κύριλλος θεωρείται από τους Χριστιανούς ως ένας από τους πιο καλλιεργημένους και φιλεύσπλαχνους όλων των εποχών. Μάλιστα, τον περασμένο αιώνα, ο Αθανάσιος Πάριος (γνωστός ιερωμένος της Ορθοδοξίας), έγραψε στο γελοίο βιβλίο του «ΑΝΤΙΦΩΝΗΣΙΣ», ότι κάθε τι που έπραξε ο Κύριλλος ήταν θεάρεστο έργο, ενώ για τον Αριστοτέλη, τον Πλάτωνα και άλλους Έλληνες, έγραψε αυτά ακριβώς: «…ήταν άφρονες και καθάρματα, ενώ η σοφία αυτών ήτο μηδαμινή μπροστά στη σοφία του Κυρίλλου, του Γρηγορίου και του Βασιλείου». Έτσι παραποιήθηκαν τα διάφορα ιστορικά γεγονότα της αρχαίας Ελλάδας, για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα των εβραίων και των χριστιανών. Να λοιπόν πως σφαγιάσθηκε ένας λαός με φωτεινή λάμψη χάριν μιας θρησκείας που γέμιζε ενοχές τους πιστούς της και απειλώντας τους συνεχώς με τιμωρίες και πύρινα μαρτύρια. 

Ο ΑΦΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΟΥ 1821 

Το παρακάτω έγγραφο είναι το κείμενο του αφορισμού των Αλεξάνδρου Υψηλάντη και Μιχαήλ Σούτσου ονομαστικώς και συμβουλεύει τους λοιπούς αγωνιστές του επαναστατικού κινήματος εις Μολδαβία να ξαναγίνουν πιστοί ραγιάδες «όπως όρισε ο Θεός».  Σημειωτέον ότι το έγγραφο αυτό υπεγράφη από τον Γρηγόριο τον Ε’ και τους άλλους «αγίους» ΕΠΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ώστε να προκαλεί πραγματική φρίκη.

Γρηγόριος ελέω Θεού αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, νέας Ρώμης και Οικουμενικός Πατριάρχης. Οι τω καθ’ ημάς αγιωτάτω, πατριαρχικώ, αποστολικώ και οικουμενικώ θρόνω υποκείμενοι ιερώτατοι μητροπολίται και υπέρτιμοι και θεοφιλέστατοι αρχιεπίσκοποι τε και επίσκοποι, εν αγίω Πνεύματι αγαπητοί αδελφοί και συλλειτουργοί, και εντιμότατοι κληρικοί της καθ’ ημάς του Χριστού μεγάλης εκκλησίας και εκάστης επαρχίας ευλαβέστατοι ιερείς και οσιότατοι ιερομόναχοι, οι ψάλλοντες εν ταις εκκλησίαις της Πόλεως, του Γαλατά και όλου του Καταστένου και απανταχού, και λοιποί απαξάπαντες ευλογημένοι Χριστιανοί, τέκνα εν Κυρίω ημών αγαπητά, χάρις είη υμήν και ειρήνη παρά Θεού, παρ’ ημών δε ευχή, ευλογία και συγχώρεσις.

Η πρώτη βάσις της ηθικής, ότι είναι η προς τους ευεργετούντας ευγνωμοσύνη είναι ηλίου λαμπρότερον και όστις ευεργετούμενος αχαριστεί είναι ο κάκιστος των ανθρώπων.  Αυτήν την κακίαν βλέπομεν πολλαχού στηλιτευομένην και παρά των ιερών γραφών και παρ’ αυτού του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού ασυγχώρητον, καθώς έχομεν το παράδειγμα του Ιούδα.  Όταν δε η αχαριστία ήναι συνωδευμένη και με πνεύμα κακοποιόν και αποστατικόν εναντίον την κοινής ημών ευεργέτιδος και τροφού, κραταιάς και αηττήτου βασιλείας, τότε εμφαίνει και τρόπον αντίθεον, επειδή ουκ έστι, φησί, βασιλεία και εξουσία ειμή υπό Θεού τεταγμένη’ όθεν και πας ο αντιττατόμενος αυτή τήθεόθεν εφ’ ημάς τεταγμένη κραταιά βασιλεία, τη του Θεού διαταγή ανθέστηκε. Και τα δύο ταύτα ουσιώδη και βάσιμα ηθικά και θρησκευτικά χρέη κατεπάτησαν με απαραδειγμάτιστον θρασύτατα και αλαζονείαν ο, τε προδιορισθείς της Μολδαυίας ηγεμών ως μηώφειλε, Μιχαήλ, και ο του γνωστού αγνώμονος και φυγάδος Υψηλάντου αγνώμων υιός Αλέξανδρος Υψηλάντης.  Εις όλους τους ομογενείς μας είναι γνωστά τα άπειρα ελέη, όσα η αένναος της εφ’ ημάς τεταγμένης κραταίας βασιλείας πηγή εξέχεεν εις τον κακόβουλον αυτόν Μιχαήλ’ από μικρού και ευτελούς τον ανύψωσεν εις βαθμούς και μεγαλεία’ από αδόξου και ασήμου τον προήγαγεν εις δόξας και τιμάς’ τον επλούτισε, τον περιέθαλψε, τέλος πάντων τον ετίμησε και με τον λαμπρότατον της ηγεμονίας αυτής θρόνον και τον κατέστησεν άρχοντα λαών.

Αυτός όμως, φύσει κακόβουλος ων, εφάνη τέρας έμψυχον αχαριστίας και συνεφώνησε μετά του Αλεξάνδρου Υψηλάντου, υιού του δραπέτου και φυγάδος εκείνου Υψηλάντου, όστις παραλαβών μερικούς ομοίους του βοηθούς ετόλμησε να έλθη αίφνης εις την Μολδαυίαν, και αμφότεροι απονενοημένοι επίσης, αλαζόνες και δοξομανείς, ή μάλλον ειπείν, ματαιόφρονες, εκήρυξαν του γένους ελευθερίαν και με την φωνήν αυτήν εφείλκυσαν πολλούς των εκεί κακοήθεις και ανοήτους, διασπείραντες και αποστόλους εις διάφορα μέρη δια να εξαπατήσωσι και να εφελκύσωσιν εις τον ίδιον της απωλείας κρημνόν και άλλους πολλούς των ομογενών μας. Διά να δυνηθώσι δε τρόπον τινά να ενθαρρύνωσι τους ακούοντας μετεχειρίσθησαν και το όνομα της Ρωσσικής Δυνάμεως, προβαλλόμενοι, ότι και αυτή είναι σύμφωνος με τους στοχασμούς και τα κινήματά των’ πρόβλημα διόλου ψευδές και ανύπαρκτον, και μόνον της ιδικής των κακοβουλίας και ματαιοφροσύνης γέννημά τε και αποκύημα’ επειδή, εν ω το τοιούτον είναι αδύνατον ηθικώς και πολλής προξένον μομφής εις την ρωσσικήν αυτοκρατορίαν, και ο ίδιος ενταύθα εξοχώτατος πρέσβυς αυτής έδωκεν έγγραφον πληροφορίαν,

ότι ουδεμίαν ή είδησιν ή μετοχήν έχει το ρωσσικόν κράτος εις αυτήν την υπόθεσιν, καταμεμφόμενον μάλιστα και αποτροπιαζόμενον του πράγματος της βδελυρίαν’ και προσεπιπλέον η αυτού εξοχότης ειδοποίησεν εξ επαγγέλματος τα διατρέχοντα, υπομνήσας το βασίλειον κράτος, ότι ανάγκη πάσα να φροντίση ευθύς εξ αρχής τον αποσκορακισμόν και την διάλυσιν των τοιούτων κακών’ και τόσον εκ της ειδοποιήσεως τάυτης, όσον και από τα έγγραφα, τα οποία επιάσθησαν από μέρους των μουχαφίσιδων των βασιλικών σερχατίων, και από άλλους πιστούς ομογενείς επαρρησιάσθησαν, έγεινε γνωστή εις το πολυχρόνιον κράτος η ρίζα και η βάσις όλου αυτού του κακοήθους σχεδίου.  Με τοιαύτας ραδιουργίας εσχημάτισαν την ολεθρίαν σκηνήν οι δύο ούτοι και οι τούτων συμπράκτορες φιλελεύθεροι, μάλλον δε μισελεύθεροι, και επεχείρησαν εις έργον μιαρόν, θεοστυγές και ασύνετον, θέλοντες να διαταράξωσι την

άνεσιν και ησυχίαν των ομογενών μας πιστών ραγιάδων της κραταιάς βασιλείας, την οποίαν απολαμβάνουσιν υπό την αμφιλαφή αυτής σκιάν με τόσα ελευθερίας προνόμια, όσα δεν απολαμβάνει άλλο έθνος υποτελές και υποκείμενον, ζώντες ανενόχλητοι με τας γυναίκας και τα τέκνα των, με τας περιουσίας και καταστάσεις, και με την ύπαρξιν της τιμής των, και κατ’ εξοχήν με τα προνόμια της θρησκείας, ήτις διεφυλάχθη και διατηρείται ασκανδάλιστος μέχρι της σήμερον επί ψυχική ημών σωτηρία.

Αντί λοιπόν φιλελευθέρων εφάνησαν μισελεύθεροι, και αντί φιλογενών και φιλοθρήσκων εφάνησαν μισογενείς, μισόθρησκοι και αντίθεοι, διοργανίζοντες, φευ, οι ασυνείδητοι με τα απονενοημένα κινήματά των την αγανάκτησιν της ευμενούς κραταιάς βασιλείας εναντίον των ομογενών μας υπηκόων της, και σπεύδοντες να επιφέρωσι κοινόν και γενικόν τον όλεθρον εναντίον παντός του γένους.  Και αγκαλά είναι γνωστόν, ότι, όσοι είναι κατηρτισμένοι τω όντι εις την ευσέβειαν, όσοι νουνεχείς και τίμιοι και των ιερών κανόνων και θείων νόμων ακριβείς φύλακες δεν θέλουν δώσει ευηκοιαν εις τας ψευδολογίας των αχρείων εκείνων και κακόβουλων’ επειδή όμως είν’ ενδεχόμενον να σηνηρπάσθησάν τινές και παρασυρθώσι και άλλοι, διά τούτο προκαταλαμβάνοντες εκ προνοίας εκκλησιαστικής υπαγορεύομεν πάσιν υμίν τα σωτήρια, και γράφοντες μετά των περί ημας ιερωτάτων συναδελφών, του μακαριωτάτου πατριάρχου των Ιεροσολύμων, των εκλαμπροτάτων και περιφανεστάτων προυχόντων του γένους, των τιμιωτάτων πραγματευτών, των αφ’ εκάστου ρουφετίου προκριτωτέρων και όλων των εν τη βασιλευούση ορθοδόξων μελών εκάστης τάξεως και εκάστου βαθμού, συμβουλεύομεν και παραινούμεν και εντελλόμεθα και παραγγέλλομεν πάσιν υμίν τοις κατά τόπον αρχιερεύσι, τοις ηγουμένοις των ιερών μοναστηρίων, τοις ιερεύσι των εκκλησιών, τοις πνευματικοίς πατράσι των ενοριών, τοις προεστώσι και ευκαταστάτοις των κωμοπόλεων και χωρίων, και πάσιν απλώς τοις κατά τόπον προκρίτοις να διακηρύξετε την απάτην των ειρημένων κακοποιών και κακοβούλων ανθρώπων, και να τους αποδείξετε και να τους στηλιτεύσετε πανταχού ως κοινούς λυμεώνας και ματαιόφρονας, και να προσέχετε όσον το δυνατόν εις τας απάτας αυτών και ραδιουργίας, γινώσκοντες, ότι η μόνη απόδειξις της αθωότητος των είναι να εμφανίσωσιν όσα γράμματα λάβωσι τυχόν εις χείρας περί της αυτής υποθέσεως, ή ειδήσεις μάθωσι, και να παρρησιάσωσιν οι μεν ενταύθα εν βασιλευούση προς ημάς, οι δ’ εν τοις έξω μέρεσιν εις τους κατά τόπον αρχιερείς και τους διοριζομένους παρ’ ημών εκκλησιαστικούς εξάρχους και τους βασιλικούς εξουσιαστάς και διοικητάς, δηλοποιούντες και παραδίδοντες και εκείνους τους απλουστέρους, όσοι ήθελαν φωραθή ότι ενεργούν ανοίκεια του ρεαγιαδιακού χαρακτήρος’ καθότι οι τοιούτοι διαταράττουσι την γενικήν ησυχίαν, και κατακρημνίζουσι τους αδυνάτους και αθώους ομογενείς μας εις της απωλείας το βάραθρον. Και τόσον υμείς οι αρχιερείς, οι μοναστηριακοί, οι ιερωμένοι, και οι προεστώτες και ευκατάστατοι και πρόκριτοι εκάστου τόπου με την άγρυπνον προσοχήν σας, όσον και οι λοιποί εκάστης τάξεως και βαθμού άνθρωποι με τας εκ μέρους σας αδιαλείπτους συμβουλάς και νουθεσίας, και κατά τας πατρικάς και προνοητικάς εκκλησιαστικάς ημών οδηγίας και παραινέσεις να γενήτε εδραίοι και αμετακίνητοι επί του κέντρου του ρεαγιαλικίου, και εξ όλης ψυχής και καρδίας σας να διαφυλλάττετε την πίστιν και κάθε υποταγήν και ευπείθειαν εις αυτήν την θεόθεν εφ’ ημάς τεταγμένην κραταιάν και αήττητον βασιλείαν, και να αποδεικνύετε εντελώς με όλα τα πραγματικά της ειλικρινείας σημεία’ καθότι η μετ’ ευχαριστίας και ειλικρινείας υποταγή χαρακτηρίζει και την προς Θεόν αγάπην και πίστιν, και την προς τας θείας αυτού εντολάς και τας υπαγορεύσεις των θείων νόμων και ιερών κανόνων υπακοήν, και την ευγνωμοσύνην της καρδίας ημών διά τ’ άπειρα ελέη, οπού απολαμβάνομεν παρά της βασιλικής φιλανθρωπίας. 

Επειδή δε προς τοις άλλοις εγένετο γνωστόν, ότι οι το σατανικόν της δημεγερσίας φρόνημα επινοήσαντες, και εταιρίαν τοιαύτην συστησάμενοι προς αλλήλους συνεδέθησαν και με τον δεσμόν του όρκου, γινωσκέτωσαν, ότι ο όρκος αυτός είναι όρκος απάτης, είναι αδιάκριτος, και όμοιος με τον όρκον του Ηρώδου, όστις, διά να μη φανή παραβάτης του όρκου του, απεκεφάλισεν Ιωάννην τον βαπτιστήν.  Αν ήθελεν αθετήσει τον παράλογον όρκον του, τον οποίον επενόησεν η άλογος επιθυμία του, έζη βέβαια τότε ο θείος πρόδρομος’ ώστε ενός απλού όρκου επιμονή έφερε τον θάνατον του προδρόμου.  Η επιμονή άρα του όρκου εις διατήρησιν των υποσχεθέντων παρά της φατρίας αυτής, πραγματευομένης ουσιωδώς την απώλειαν ενός ολοκλήρου γένους, πόσον είναι ολεθρία και θεομίσητος είναι φανερόν’ εξ εναντίας, η αθέτησις του όρκου αυτού, απαλλάττουσα το γένος εκ των επερχομένων απαραμυθήτων δεινών, είναι θεοφιλής και σωτηριώδης.  Διά τούτο τη χάριτι του παναγίου Πνέυματος έχει η εκκλησία αυτόν διαλελυμένον, και αποδέχεται και συγχωρεί εκ καρδίας τους μετανοούντας και επιστρέφοντας, και την προτέραν απάτην ομολογούντας, και το πιστόν ρεαγιαλίκι αυτών εναγκαλιζομένους ειλικρινώς.

Ταύτα αμέσως να κοινολογήσετε εις όλους του γνωστούς σας, και να κατασταθήτε όλοι προσεκτικώτεροι, ανατρέποντες και διαλύοντες ως αραχνιώδη υφάσματα, όσα η απάτη και η κακοβουλία των πρωταιτίων εκείνων καθ’ οιονδήτινα τρόπον συνέπλεξε. Επειδή, εάν, ο μη γένοιτο, δεν ήθελε καθαρισθή η θανατηφόρος αύτη λύμη, και φωραθώσί τινες τολμώντες εις επιχειρήματα εναντία των καθηκόντων του ρεαγιαλικίου, κοντά οπού οι τοιούτοι έχουσι να παιδευθώσι χωρίς ελέους και οικτιρμών (μη γένοιτω, Χριστέ βασιλεύ!) αμέσως θέλει εξαφθή η δικαία οργή του κράτους του καθ’ ημών, και ο θυμός τής εκδικήσεως γενικός των εχλιϊσλάμιδων, και θέλουν εκχυθή τόσων αθώων αίματα αδίκως και παραλόγως, καθώς αποκριματίστως ταύτα πάντα διεσάλπισεν η κραταιά και αήττητος βασιλεία διά του εκδοθέντος και επ’ ακροάσει κοινή ημών αναγνωσθέντος υψηλού βασιλικού προσκυνητού ορισμού.

Εκείνους δε τους ασεβείς πρωταιτίους και απονενοημένους φυγάδας και αποστάτας ολεθρίους να τους μισήτε και να τους αποστρέφεσθε και διανοία και λόγω, καθότι και η εκκλησία και το γένος τους έχει μεμισημένους, και επισωρέυει κατ’ αυτών τας παλαμναιοτάτας και φρικωδεστάτας αράς’ ως μέλη σεσηπότα, τους έχει αποκεκομμένους της καθαράς και υγιαινούσης χριστιανικής ολομελείας’ ως παραβάται δε των θείων νόμων και κανονικών διατάξεων, ως καταφρονηταί του ιερού χρήματος της προς τους ευεργέτας ευγνωμοσύνης και ευχαριστίας, ως εναντίοι ηθικών και πολιτικών όρων, ως την απώλειαν των αθώων και ανευθύνων ομογενών μας ασυνειδήτως τεκταινόμενοι, αφωρισμένοι υπάρχειεν και κατηραμένοι και ασυγχώρητοι, και μετά θάνατον άλυτοι, και τω αιωνίω υπόδικοι αναθέματι, και αυτοί, και όσοι τοις ίχνεσιν αυτών κατηκολούθησαν του λοιπού, αν μη θελήσωσιν εννοήσαι την αρπαγήν και απάτην, και επιστραφήναί τε και βαδίσαι την ευθείαν της σωτηρίας οδόν, αν δεν αναλάβωσιν, ό εστι, τον εντελή χαρακτήρα του ρεαγιαδικού αυτών επαγγέλματος.

Τα αυτά δε και κατά της αρχιερωσύνης σας και ιερωσύνης σας επανατείνομεν, εαν μη βαδίσετε, εις όσα εν Πνέυματι αγίω αποφαινόμεθα δια του παρόντος εκκλησιαστικώς, εαν δεν δείξετε εν έργω την επιμέλειάν σας και προθυμίαν εις την διάλυσιν των σκευωριών, εις την αναστολήν των καταχρήσεων και αταξιών, εις την επιστροφήν των πλανηθέντων, εις την άμεσον και έμμεσον καταδρομήν και εκδίκησιν των επιμενόντων εις τα αποστατικά φρονήματα, εαν δεν συμφωνήσετε τη εκκλησία του Θεού, και, εν ενί λόγω, εαν καθ’ οιονδήτινα τρόπον δολιευθήτε και κατενεχθήτε κατά της κοινής ημών ευεργέτιδος κραταιάς βασιλείας, έχομεν υμάς αργούς πάσης ιεροπραξίας, και τη δύναμει του πανάγιου Πνέυματος εκπτώτους του βαθμού της αρχιεροσύνης και ιερωσύνης και το πυρί της γεέννης ενόχους, ως την κοινήν του γένους απώλειαν προτιμήσαντας.  Ούτω τοίνυν γινώσκοντες, ανανήψατε προς Θεού και ποιήσατε καθώς γράφομεν εκκλησιαστικώς και γενικώς παρακελευόμεθα, και μη άλλως εξ αποφάσεως, ότι περιμένομεν κατά τάχος την αισίαν των γραφομένων αποπεράτωσιν, ίνα και η του θεού χάρις και το άπειρον έλεος είη μετά πάντων υμών.

αωκα’ εν μηνί Μαρτίω.

Υπεγράφη συνοδικώς επάνωθεν του ιερού θυσιαστηρίου παρά της ημών μετριότητος και της μακαριότητός του και πάντων των συναδέλφων αγίων αρχιερέων:

Ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως αποφαίνεται. Ο Ιεροσολύμων Πολύκαρπος συναποφαίνεται.

Ο καισαρίας Ιωαννίκιος.  Ο Νικομηδείας Αθανάσιος. Ο Δέρκων Γρηγόριος.

Ο Αδριανουπόλεως Δωρόθεος. Ο Βιζύης Ιερεμίας. Ο Σίφνου Καλλίνικος. Ο Ηρακλείας Μελέτιος.

Ο Νικαίας Μακάριος. Ο Θεσσαλονίκης Ιωσήφ. Ο Βερροίας Ζαχαρίας. Ο Δυδιμοτοίχου Καλλίνικος.

Ο Βάρνης Φιλόθεος. Ο Ρέοντος Διονύσιος. Ο Κυζίκου Κωνστάντιος. Ο Χαλκηδόνας Γρηγόριος.

Ο Τουρνόβου Ιωαννίκιος. Ο Πισειδίας Αθανάσιος. Ο Δρύστας Άνθιμος. Ο Σωζοπόλεως Παίσιος.

Ο Φαναρίου και Φερσάλων Δαμασκηνός. Ο Ναυπάκτου και Άρτης Άνθιμος.

Advertisements

Ο Θεός και οι Θεοί των Έλλην Πελασγών

ΘΕΟΣ:  Κατά τους Εβραίους Θεός (=Θηλυκό Θεός ή Θεά και πολλές φορές Θέαινα). Υπερφυσικό ον με ιδιότητες υπερανθρώπινες  που κυριαρχεί στη φύση και στους ανθρώπους. Η λέξη Θεός κατά τον Αθηναίο Ηρόδοτο προέρχεται από τους Πελασγούς «ότι κόσμο θέντες τα πάντα πρήγματα και πάσας νομάς είχον». Κατά τον Κρατύλο η λέξη παράγεται εκ του Θέω = τρέχω, διότι οι πρώτοι Θεοί ήσαν ο Ήλιος (γι’ αυτό μέχρι σήμερα τον λατρεύουν σαν θεότητα), η Σελήνη, που έτρεχαν στον ουρανό.

Οι πρόγονοί μας ήταν οι πρώτοι που πίστευαν εις την μονοθεΐα και εις έναν θεό, τον Ζεύς. Ας μην ξεχνούμε πως αυτοί ήταν οι πρώτοι χριστιανοί (πλατωνικός χριστιανισμός), δηλαδή οι χρισμένοι ή αλλιώς ταγμένοι εις τον ένα θεό. Ο θεός και ο υιός Ιησούς του χριστιανισμού, δεν είναι άλλοι από τον θεό Ζεύς και τον υιό Απόλλων, των Έλλην Πελασγών προγόνων μας. Το δε Άγιο Πνεύμα, ήταν για εκείνους η Γαία, ολοκληρώνοντας έτσι την θεϊκή τριάδα της πίστεως τους. Επίσης θεωρούσαν τον Πατέρα Ζεύς και τον Υιό Απόλλων ότι ήταν Ένα. Τους υιούς του Ζεύς που είχαν ιδιαίτερα χαρακτηριστικά γνωρίσματα, δηλαδή εκφράσεις του πατρός τους Ζεύς (Άρτεμις, Εκάτη, Δήμητρα, Ερμής, Ήφαιστος) τους ονόμαζαν οι Έλλην Πελασγοί, θεούς. Αντιθέτως, η Εκκλησία τους αποκαλεί Αγίους και Πατέρες. Εις την αρχαία Ελλάς, δεν υπήρχαν Άγιοι και Πατέρες της Εκκλησίας, μα θεοί, ημίθεοι και Έλλην. Σήμερα, κατά την Εκκλησία έχουμε θεούς, Αγίους, Οσίους, Αρχαγγέλους, εξαπτέρυγα, και πλήθος άλλων που αποτελούν απόδειξη υποκρισίας και πολυθεΐας, μα και καθαρής κερδοσκοπίας. Όλο αυτό μοιάζει με το μανιφέστο της Δωδώνης και τους εκεί γύφτους να παριστάνουν τους μάντηδες, και εταίρες να παριστάνουν τις Πυθίες. Μιλάνε για τριαδικότητα η οποία είναι εκ των Έλλην και των θεών των. Η τριαδικότητα προϋπήρχε εκ των αρχαίων Ελλήνων και προέρχεται από τους τριαδικούς θεούς των.

 

Μία εκ των μεγάλων θεοτήτων της τριάδας «Γαία – Ζεύς – Φώς».

 Ο θεός μας είναι ένας και μοναδικός και κυρίαρχος των πάντων, Βασιλεύς όλων των Βασιλέων, παντοδύναμος και απόλυτος. Τον ονομάζουμε Ζεύς (= Ζωοποιός Ελλάνιος Υιός Σύμπαντος, θεός του ουρανού, της λαμπρότητος και της διαύγειας του και της εν τω σύμπαντι γαλήνης και αρμονίας, την οποία αυτός εγκαθίδρυσε με την νίκην του εις τους τρομερούς αγώνες κατά των αντιπάλων του, «Ζεύς αρχή, Ζεύς μέσσα, Ζηνός δ’ εκ πάντα τέτυκται. Ζεύς πυθμήν γαίης τε και ουρανού αστερόεντος»), αν και κατά τους ημών προγόνους έχει διάφορα ονόματα όπως: «Αιολιστί Ζεύς, και είς Πελοπόννησο Ζεύς, και εν Βοιωτία Ζεύς, και εις Κρήτη Ζής, Ζάς (γεν. Ζαντός), Τήν και Τάν και Τιήν».

Αυτός είναι ο δικός μας θεός, όπως γνωρίζουμε αυτόν γνωρίζουμε και τους υπόλοιπους θεούς Απόλλων, Άρτεμις, Δήμητρα, Ερμής, Εκάτη, Ήφαιστος κλπ. Εσείς που μιλάτε και λέτε πως έχετε το θεό σας και πιστεύετε σε αυτόν γνωρίζετε ποιός είναι; Πώς ονομάζεται (ή είναι χωρίς όνομα «άγνωστος θεός»); Μιλάτε για αγίους, εμείς μιλάμε για θεούς, σύμφωνα με ιστορικά ντοκουμέντα και γεγονότα οι δικοί σας άγιοι αποκαλύφτηκαν ψεύτικοι, κάλπικοι και μη υπαρκτοί. 

Οι δικοί μας θεοί δεν είναι δολοφόνοι, δεν είναι κερδοσκόποι, δεν είναι πλάνοι, οι δικοί μας θεοί καταμαρτυρούν την αλήθεια και την απόλυτη πνευματική συμπαντική γνώση. Οι δικοί μας θεοί δεν είναι τα κτίρια «εκκλησίες», μήτε κατοικούν σε ντουβάρια εκκλησιών και μοναστηριών.

Οι δικοί μας θεοί για κατοικία τους έχουν τον Έλλην, αυτός η κατοικία τους και ο ναός τους. Όσο και να προσπαθεί η Αττική και οι χθόνιοι Αθηναίοι να υποβαθμίσουν τους θεούς μας και να ανυψώσουν τους δικούς τους θεούς, δε θα το πετύχουν. Τους καθάριους Έλλην δεν μπορούν να τους εξοντώσουν, διότι πάντα θα μιλούν για τους θεούς τους και θα μαρτυρούν την αλήθεια.

 

Οι αληθινές παραδόσεις των Έλλην

Πελοπόννησος: Τα ψηλά των Όρεων ήταν κέντρα πανάρχαιας λατρείας του Ζεύς. Διά το Άργος και την περιοχή της Νεμέας  π.χ. «ο Απέσος ο οποίος υψούται εν είδει τερατίου φυσικού βωμού όπου προσέφερεν ο Περσεύς την πρώτην του θυσία και όπου ανήλθεν επίσης και ηυχήθη πρό της κατά των Γοργόνων εξορμήσεως του. Επ’ αυτού ελατρεύετο ο Απεσάντιος και ο Νέμειος Ζεύς, όπως επί της Ιθώμης ελατρεύετο ο Ιθωμάτας».

Μεσσηνία: «Εκεί εγεννήθη ο Ζεύς. Διά την βόρειον Αρκαδίαν και την πρός αυτήν συνορεύουσαν Αχαϊαν, τοιούτον κέντρον ήτο η Κυλλήνη όπου ο Ζεύς συναντήθη μετά της Μαίας και εγεννήθη ο Ερμής. Ολοκλήρου δε της Αρκαδίας και γενικότερα ολοκλήρου της Πελοποννήσου, της ιδίας λατρείας κέντρον ήτο το Λύκαιον όρος. Επ’ αυτού αι ιδιωματικαί συνήθειαι της λατρείας παρέμειναν αναλλοίωτοι και εθεωρούτο μεγίστης απουδαιότητος μέχρι του τέλους της θρησκείας. Και τούτου η υψηλοτέρα κορυφή ήτο ο καθαυτό τόπος της λατρείας. Ονομάζετο δε αυτή «άβατον» διότι απηγορεύετο επί ποινή θανάτου η εκ ταύτης διάβασις. Ελέγετο δε ότι «εις την περιοχήν αυτήν ουδέν αντικείμενον έρριπε την σκιάν του, συμβολική έκφρασις και της ιερότητος και της διαυγείας του τόπου το οποίον τίποτε δεν εμόλυνεν. Επί του Λυκαίου υψούτο απλούς φυσικός βωμός, στολισθείς με τα ομοιώματα δύο τεραστίων αετών εστραμμένων προς ανατολάς με το βλέμμα των βυθισμένον εις το άπειρον. Τον είχε καθαγιάσει ο Λυκάων ο υιός του Πελασγού, ίσως πρός ανάμνησιν του πατρός του, περί του οποίου εμυθολογείτο ότι εις το μέρος αυτό εφύτρωσεν αυτομάτως από την γη. Επίσης εδώ συνεδέθη ο Ζεύς με την κόρην ή εγγονήν του Λυκάονος Καλλιστώ ή Μεγιστώ, εξ’ ης έπειτα εγεννήθη ο Αρκάς ο επώνυμος της Αρκαδίας».

Τριαδικές θεότητες του φωτός

Ζεύς: ο δημιουργός.
Απόλλων: η συμπαντική γνώση, Τρίτη υπόσταση του Ζεύς.
Άρτεμις: θεότις της δικαιοσύνης, της προστασίας των γυναικών και του κυνηγιού.
Εκάτη: θεότις της στρατηγικής, της τέχνης και της σοφίας.
Δήμητρα: θεότις της γαίας και της γέννησης.
Ερμής: θεός της διαβιβάσεως του φωτός και καθοδηγός του πνεύματος της ψυχής.
Ήφαιστος: θεός της φωτιάς, ο πυρήνας της εσωτερικής φλόγας και της αντρειοσύνης.
Εστία: θεότις της οικογενειακής θαλπωρής και προστάτιδα αυτής.

Σημείωση: Πρόκειται για απόδειξη ότι ο Ζεύς γεννήθηκε στον Ταΰγετο της Πελοποννήσου, και ότι λατρευόταν κατά κόρον από τους Έλλην Πελασγούς, σε κάθε πελασγική νήσο (Πελοπόννησος, Κρήτη, Κύπρος, Κέρκυρα). Καθώς δε, είναι και μια απόδειξη ότι η Θεσσαλία και η Δωδώνη ουδεμία σχέση έχουν με το γένος των Πελασγών. Όποιοι παίζουν με τους θεούς των Έλλην τιμωρούνται, όποιοι περιγελούν του θεούς και μειώνουν τους θεούς των Έλλην τιμωρούνται αυτοί και η γενεά τους.

 

ΑΠΟΛΛΩΝ

Εδώ βλέπουμε διάφορες ερμηνείες του ονόματος του Απόλλωνα που έχουν δοθεί από Έλληνες συγγραφείς: «εις δωρικές πόλεις Απέλλων και εις την Θεσσαλική διάλεκτο Άπλουν», πανελλήνιος θεός του Ηλίου και του φωτός, εκ των Δώδεκα Ολυμπίων. Το όνομα το παράγουν τινος μέν εκ του «απολλύειν» επειδή είχε και καταλυτική δύναμη ο θεός, τινές δε εκ του «απολούειν» ως σώζοντος και καθαίροντος έτεροι δε εκ του «αεί-βάλλων. Οι περισσότεροι όμως εκ του «απέλλειν» (δηλαδή απέρχειν = εμποδίζει το κακό), υπήρξαν άλλοι εν οίς και ο Σπεύσιππος ετυμολογώντας «απο-πολλών».

Οι ψεύτικες παραδόσεις και παραπλανήσεις για το θεό Απόλλωνα
(Οι παραδεχόμενοι ότι ο Απόλλων είναι καθαρώς ελληνική θεότις και απολύτως ελληνικής προέλευσης, τον θέλουν πελασγικό και πριν γίνει πανελλήνιος θεός ελατρεύετο από μίαν μόνο ελληνική φυλήν, την δωρική, η οποία με τας μετακινήσεις της ανά την χώραν, εκκινήσασα από την κοιτίδα της την Θεσσαλίαν, τον μετέφερε και τον διέδωσε εις ολόκληρον την Ελλάδα. Αυτό δεν ημπόδισε να τονισθή εις μερικά μέρη η λατρεία του περισσότερον, όπως π.χ. εις τη Κρήτην, την Λακωνίαν, και την Αττικήν).

  • – Κάποιοι ισχυρίζονται πως ναι μεν ο θεός Απόλλων είναι ελληνική θεότητα και πελασγική, λένε όμως πως ο Απόλλων είναι από τους Δωριείς, όπου από τη Θεσσαλία μετακινήθηκε μετά σε όλη τη χώρα, Κρήτη, Λακωνία, Αττική.

(Υπάρχει μια διαφωνία επί Θεσσαλίας και Δελφών, άλλος ο Δελφίνος Απόλλων των Κρητών θαλασσοπόρων, άλλος ο χθόνιος των Δελφών ο οποίος αρχικώς έδιδε τους χρησμούς του από υπόγειον άνοιγμα, και άλλος ο Δήλιος θεός του Ηλίου που βλέπει από τα ύψη του τα πάντα και τα πάντα γνωρίζει. Και άλλος ο Νόμιος της Πελοποννήσου, με την ηρεμίαν και την γλυκύτητα των τρόπων ενός βοσκού).

  • – Εδώ από τις διαφωνίες μεταξύ των χθονίων ξεσκεπάζεται η απάτη και η παραπλάνηση τους για τον Απόλλωνα, που από τα ίδια τα γραφόμενά τους φαίνεται ξεκάθαρα ποιος είναι ο πραγματικός υιός του φωτός Απόλλων, ο φωτοδότης, ο κριτής και ο πιο δίκαιος όλων, υιός του Ζεύς.

Η αλήθεια όσον αφορά τη γέννηση του θεού Απόλλωνα, καθώς και ότι είναι γνήσιος, Πελασγός εκ της Πελοποννήσου

«Εν τούτοις η καθαροτέρα του μορφή απαντάται εις την Πελοπόννησον. Εκεί δεν υπέστη καμία αλλοίωσιν, όπως συνέβη βορειότερα, όπου αι παραδόσεις υπέστησαν την επίδρασιν των Δελφών πρώτον και αργότερον των αμφικτιονιών, αι οποίαι ποτέ δεν ήσαν απηλλαγμέναι τελείως εις τας αντιλήψεις των υπολογισμών και ελαστικότητος, αφού συχνά ερρύθμιζαν ζητήματα πολιτικής φύσεως ή απέβλεπον εις συμφέροντα γενικοτέρου ενδιαφέροντος.

Από τας αρχαιοτέρας και σπουδαιοτέρας εκδηλώσεις της απολλωνίας λατρείας εν Πελοποννήσω, είναι ο πανηγυρισμός των Υακινθών. Επανηγυρίζοντο πρός τιμήν του Αμυκλαίου Απόλλωνος εν Αμύκλαις. Εκεί έζησε άλλοτε ο ευνοούμενος του Υάκινθος, υιός του Αμύκλα, ευνοουμένου επίσης του θεού, φονευθείς υπ’ αυτού ακουσίως του, με τον δίσκον του, εις τον οποιόν λέγεται ότι ο Ζέφυρος από ερωτικήν αντιζηλίαν, διότι και αυτός ηγάπα τον ωραίον νεανίαν, έδωσε την μοιραίαν κατεύθυνσιν από το αίμα του κατά θείον προσταγήν εφύτρωσε το ωραιότατον ομώνυμον άνθος με την μελαγχολικήν όψιν και το μεθυστικόν άρωμα. Εις τόπον δε του ατυχήματος ανηγέρθη ο πανάρχαιος ναός του αμυκλαίου Απόλλωνος με το περίεργον χάλκινον ομοίωμα του.

Το ομοίωμα αυτό, κατά τον Παυσανίαν, τον παριστά όρθιον επί καλλιτεχνικότατα κεκοσμημένης έδρας με κράνος, βέλη και τόξον, κάτω του αγάλματος εις την βάσιν του ευρίσκετο ο τάφος του Υάκινθου και βωμός, όπου προσφέροντο νεκρικαί θυσίαι.

Η εορτή διαρκεί τρείς ημέρας, επανηγυρίζεται δε κατά τον καλοκαιρινόν μήνα Εκατομβέα (Εκατομβεύς μην τών Λακεδαίμονίων, εν ω τα Υακίνθια, Ησύχιος), αντιστοιχούντα πρός τον σημερινόν μας Ιούλιον, ήτο δε κράμα θλιβερών και χαρμοσύνων εκδηλώσεων, διότι μαζί με την μνήμην του ως θανόντος εώρταζον και την προσδοκίαν της αναστάσεως του. Η λατρεία του Αμυκλαίου Απόλλωνος διεδόθη και πέραν της χερσονήσου».

  • – Αυτή είναι η αληθινή παράδοση για τη γέννηση του θεού Απόλλωνα και το ότι ήταν Πελασγός εκ της Πελοποννήσου. Ο θεός Απόλλων γεννήθηκε εις τον Ταΰγετο όπως και ο πατήρ του, και φυσικά δεν είχε καμία δίδυμη αδελφή, που για να δικαιολογήσουν οι χθόνιοι τις παρατυπίες και τα ψεύδη τους αναφέρουν την Άρτεμις σαν αδελφή του Απόλλωνα. Ο λόγος που το κάνουν αυτό είναι ότι η Άρτεμις γεννήθηκε εις τον Ταΰγετο «υπάρχει ακόμα το δάσος της Άρτεμις», η πραγματική παράδοση φέρει την Άρτεμις να βοηθά την γέννηση και την προστασία του Απόλλωνα από την χθόνια Ήρα όπου προσπαθούσε να αποτρέψει την γέννηση του Απόλλωνα και τη θανάτωση του Απόλλωνα μετά την γέννηση του.

(Εις το βυζάντιον π.χ. κατά τόν Υακίνθιον μήνα, εις την Μύκονον κατά Εκατόμβιον και εις τας μεγαλονήσους Κρήτη και Κύπρον. Επίσης πολύ διαδεδομένη εις την Πελοπόννησον ητο η εορτή του Καρνείου Απόλλωνος «ονομάζεται εκ των Δωριέων». Οι πανηγυρισμοί του μεγάλην έκτασιν έχουν εις την Σπάρτην και γενικώς την Λακωνίαν, αλλά και εις την Μεσσηνίαν, το Άργος και την Σικυώνα).

  • – Παρατηρούμε πως από την Πελοπόννησο μετέβη ο θεός Απόλλων εις άλλα ελληνικά μέρη όπως: Κρήτη, Κύπρο, κλπ, και το πως πήρε το Βυζάντιο τη λατρεία του θεού Απόλλωνα «Υάκινθο» όπου τον αφομοιώνει με τον άγιο Γεώργιο που σκότωσε τον δράκοντα.

(Εις την Πελοπόννησον έχουν και τον Λύκειον Απόλλωνα και εις αυτόν εμφανίζεται πρώτον η ιδιότης του ως θεού φωτός). Εδώ βλέπουμε πάλι άλλη μία παράδοση εκ της Πελοποννήσου που φέρει τον Απόλλωνα σαν «Λύκειο Απόλλωνα» σαν θεό του φωτός.

  • – Δεν υπάρχει αμφισβήτηση πλέον πως ο θεός Απόλλων είναι πελασγικός και εκ της Πελοποννήσου.

Ο θεός Απόλλων περπάτησε εις τον Ταΰγετο όπως ο πατήρ του ο Ζευς.


ΔΗΜΗΤΗΡ

 «Εκ της απαντωμένης αιτιατικής Δήμητραν εισήχθη υπό των αντιγραφέων η ονομαστική Δήμητρα. Κοινή αρχαία ετυμολογία της λέξεως είναι εκ του Γή (Δή-Δά) Μήτηρ. Άλλοι ετυμολογούν την λέξη εκ του «δηαί» (=κριθαί) μήτηρ ή εκ του «δώ» (αποκεκομμένος τύπος του δώμα) μήτηρ εξ ου ο οιολικός τύπος «Δωμάτηρ» δηλών την προστάτριαν του οίκου. Επίσης την λέξιν παράγουν και εκ του Δή-μήτρα, δηλούντες ούτω την Γήν, την εγκλείουσαν τα σπέρματα, και τέλος εκ του «δηώ» (επικόν, ρήμα δήω) μήτηρ. Επικρατεστέρα ετυμολογία είναι η πρώτη.»                                        

Ο Μύθος
Ησίοδος (θεογ. 453-457) Ήτο ωραιοτάτη κόρη της Ρέας και του Κρόνου και αδελφή του Ζεύς.
Η Δήμητηρ κατά τον Παυσανία (Η 25.6.42) απεκαλείτο υπό των Αρκάδων Ερινύς επειδή οργίσθη δια τον υπό του Ποσειδώνος βιασμό της, θλιβομένη δε και μελανειμονούσα μετέβη εις Φιγάλειαν όπου απεκαλείτο Δήμητρα Μελαινή και πραυνθείσα υπό του Ζευς δια των Νυμφών, λούεται εις τον Λάδωνα ποταμόν αποκαλούμενη Λουσία ή Ερινύς. Μετέβη δε εις την Αττικήν φιλοξενηθείσα υπό της γραίας Μίσμης της οποίας τον υιόν Ασκάλαφον, ειρωνευθέντα αυτήν, μετεμόρφωσεν εις την ομώνυμον σαύρα (Απολλοδ. Β 124). Εκείδεν μετάβη εις Φενεόν διδάξασα εις τους κατοίκους της την Καλλιέργειαν των οσπρίων πλήν των κυάμων. Κατόπιν εις Άργος όπου καλείτο Πελασγίς έπειτα εις τους Φαίακους και Θεσσαλίαν, όπου επειδή ο Ερυσίχθων υιός του Τριόπα έκαψε μίαν δρύν αφιερωμένην εις αυτήν τον κατηράσθη να μη χορταίνει ποτέ (Αίλιαν Ποικ. Ιστορ. Α-27). Τον δε Βασιλέα των Σκυθών Λύγκον, επειδή δεν εδέχθη τον Τριπτόλεμον μεταμόρφωσεν εις λύγκα. 

  • – Εδώ προσθέτουμε μια αντιγραφή εκ της χθόνιας Αττικής η οποία προσπαθεί να περάσει και την Δήμητρα ως χθόνια θεότητα όπως έχει κάνει και με τους άλλους θεούς.

Την Βοιωτικήν όπου εδίδαξε εις τον Προμηθέα, τον υιόν του Αιτναίον και τους Καβείρους τα μυστήρια και τας τελετάς της και την Λυκίαν της οποίας τους ανθρώπους μετεμόρφωσεν εις βατράχους, διότι δεν την υποδέχθησαν καλώς, εις την Αρκαδίαν όπου μετάβη διωκομένη υπό του Ποσειδώνος.

Τις ίδιες παρατυπίες που αποσκοπούν εις πλάνη των Έλλην έχουν κάνει η Δωδώνη και η Θεσσαλία με όλους τους Θεούς και γενικότερα εις όλη την ιστορία των Έλλην Πελασγών, μα πολύ περισσότερο με τον Θεό των Έλλην Πελασγών ΖΕΥ ή ΖΕΥΣ, όπου τον παρουσιάζουν ως «ΔΙΑ ή ΔΙΑΣ», όπου ο Δίας προσάπτει τον δικό τους Θεό και μόνον, καθώς δε αυτός είναι ο «Διαβάλλων, ο Διαβολίζων, ο Διαχωρίζων, ο Διαστρεβλών, ο Διχαστής, κλπ».

 

Τείνουμε να τονίσουμε για πολλοστή φορά προς όλους τους μπουρδολόγους και κενοσόφους της Δωδώνης (=Αττικής), και Θεσσαλίας (=Θεσσαλονίκης) πως ο ΖΕΥ ή ΖΕΥΣ, ο Θεός των Έλλην Πελασγών δεν έχει ουδεμία σχέση με τον σατανικό και διαβολικό Θεό σας ΔΙΑ ή ΔΙΑΣ.

Σημείωση: Η Δήμητρα παρά τα όσα γράφουν και λένε, δεν είχε ποτέ καμία κόρη Περσεφόνη, διότι η κόρη της ονομαζόταν Δέσποινα. Η Περσεφόνη είναι δαίμονας του κάτω κόσμου και θεότητα των Ελευσινίων μυστηρίων και ουδεμία σχέση έχει με την Δήμητρα των Πελασγών.

 

AΡΤΕΜΙΣ

Τα γεγραμμένα εκ των Δωδωναίων Παγανιστών: «Θεά του Ελληνικού Πανθέου, θυγάτηρ του Διός και της Λητούς, δίδυμος αδελφή του Απόλλωνος, και όπως εκείνος ήτο θεός του Ηλίου αύτη εθεωρείτο θεά της Σελήνης, κατά την αντίληψιν τών Ορφικών και Στωϊκών, την οποίαν παραδέχθησαν και όλοι οι μετά τούτους μυθογράφοι χωρίς καμμίαν επιφύλαξιν. Το κυρίως βασίλειόν της ήτο η άγρια φύσις, η ακαλλιέργητος, η απεριποίητος, η παρθένος, η φύσις των ορέων, των φαραγγών, των δασών, των πηγών, των λειμώνων, των ρυακίων, η φύσις την οποίαν δεν είχε βεβηλώσει η αθρώπινη χείρ, δεν είχε ρυτιδώσει το πέρασμα του αρότρου. Η φύσις αυτή εις τάς νοτίους χώρας ανακτά τάς δυνάμεις της πρό παντός την νύκτα αναζωογονείται με το εκ των σταγόνων της νυκτερινής δρόσου αυγινόν λουτρόν, με τας απαλάς θεραπείας των δειλών ακτίνων του αργυρού σεληνόφωτος. Ήτο δε η δρόσος δώρον της σελήνης, κατά τας δοξασίας των αρχαίων».

  • – Η πραγματική αλήθεια εις την αναφερόμενη «μυθολογία» κρύβεται εις τας παραδόσεις, βάσει των οποίων κανείς εκ της Δωδώνης ή Θεσσαλίας δεν μπορεί να πλανέψει τους Έλλην Πελασγούς.

Παραδόσεις εκ της Δωδώνης: «Και από την επαφήν αυτήν γίνεται η Άρτεμις υπό το όνομα Εκάτη, θεότης χθονία δεχόμενη θυσίας νεκρικάς, εκ των χθονίων Αθηναίων. Εθεωρείτο ακόμη θεά των τοκετών και μάλιστα λέγεται ότι όταν η Ήρα εκράτει περιωρισμένην την Ειλειθυίαν ενώ η Λητώ εν Δήλω ητοιμάζετο διά τον τοκετόν, η Άρτεμις η οποία πρώτη επήδησεν από τα σπλάγνα της, παρέστη αντί μαίας εις την γέννησιν του διδύμου αδελφού της Απόλλωνος. Είχε λοιπόν πολλάς ιδιότητας η θεά και αναλόγους προσωνυμίας.»

  • – Βλέπουμε τις απελπισμένες προσπάθειες των Δωδωναίων και Θεσσαλών να περάσουν την Άρτεμις σαν χθόνια θεότητα, τόσο πολύ που ξεφεύγουν και την ταυτίζουν με την θεά Εκάτη. Δεν μας εξηγούνε όμως, πώς γίνεται η Άρτεμις να είναι δίδυμη αδελφή του Απόλλωνα και ταυτόχρονα να παρίσταται στη γέννα του αδελφού της, βοηθώντας στον τοκετό;

«Την επωνόμαζον Λυκείαν, Δελφινίαν, Πυθίαν, Δαφνίαν ως αδελφήν του Απόλλωνος, Ποταμίαν και Λιμνάτιδα, διότι ηυχαριστείτο να μένη πλησίον των ποταμών και των λιμνών, Ελαφίαν, Ελαφηβόλον, Εκαέργην, Κυνηγέτιδα Παιδοτρόφον, Λυσίζωνον, Εύλοχον, Εϊλειθυίαν, Αγνήν, Παρθένον, κλπ. Της είχον αφιερώσει την 6ην ημέραν εκάστοτε μηνός και όλως ιδιαιτέρως την νύκτα της εαρινής ισημερίας. Σύμβολά της δέ είναι το τόξον, η ημισέληνος και εκ των ζώων η έλαφος, προς την οποίαν έτρεφε πάντοτε μεγάλην στοργήν. Υπήρχεν ακόμη η Άρτεμις η Θρακική, η Βένδις, την οποίαν ο Ηρόδοτος εταύτιζε με την ελληνικήν. Όσον διά την Φεραίαν πρόκειται περί καθαρώς χθονίας θεότητος, ταυτιζομένης προς την Περσεφόνην».

  • – Εκ των δεδομένων της Αττικής προκύπτουν πολλές θεότητες με την επωνυμία Περσεφόνη. Φαίνεται πως η Αττική έχει ψύχωση με το όνομα αυτό και αποκαλεί όλες τις θηλυκές πελασγικές θεότητες «Περσεφόνη».

Η πραγματική παράδοση: «Η Άρτεμις εγεννήθη εις τον Ταϋγετο και ελατρεύετο ιδιαίτερα εις μέρη ορεινά και δασώδη, όπου το κυνήγιον ήτο άφθονον, όπως η Αρκαδία, εις τα βουνά της οποίας συνεδέθη με την Δήμητρα. Έκτοτε εθεσπίσθησαν εν Πελοποννήσω καί πρός τιμήν της Δήμητρος, κόρης και Αρτέμιδος κοιναί εορταί».

ΑΡΤΕΜΙΣΙΑ (τα Αρτεμίσια): Αρχαία εορτή τελούμενη πανταχού της Ελλάδος και των μικρασιατικών ακτών, πρός τιμήν της Αρτέμιδος. Η περιφημοτέρα όλων ήτο η της Εφέσου. Κατά ταύτην εγίνοντο αγώνες και περιφέρετο εν πομπή το άγαλμα της θεάς ενδεδυμένον δοράν αγρίου ζώου. Την πομπήν έκλειεν όμιλος νεανίδων, μετημφιεσμένων εις νύμφας και ορχουμένων.

ΕΚΑΤΗ

Εδώ βλέπουμε τις ψεύτικες παραδόσεις των χθονίων και τις αναλήθειες για τη θεά Εκάτη: «Θεά του σεληνίου φωτός κατά την ελληνικήν μυθολογίαν. Θυγάτηρ, κατά την Ησιόδειον θεογονίαν (στ’ 441) της Αστερίας, (της ενάστρου νυκτός) και του Διός ή του Περσέως, ο οποίος ενυμφεύθη την Αστερίαν φέρουσαν ήδη εν τη κοιλία της την εκ του Διός Εκάτην. Κατ’ άλλους ήτο θυγάτηρ του Διός και της Δήμητρας ή της Ήρας ή της Φερραίας, θυγατρός του Αιόλου. Άλλοι εξ άλλων φέρουν αυτήν γεννηθείσαν υπό του Περσέως θεού του φωτός. Κατ’ επέκτασιν θεά της νύκτος και όλων των κατά την διάρκειαν ταύτης εκδηλουμένων μυστηριωδών δυνάμεων της φύσεως».

  • – Μπορούμε να πούμε πως έχουν αλλοιώσει τα πάντα, βλέπουμε πως προσπαθούν να την παρουσιάσουν σαν δική τους θεότητα η οποία είναι μια χθόνια κακιά θεότητα αντίστοιχη της Ήρας. Από τις ίδιες τους τις αντιφάσεις βλέπει κανείς τι προσπαθούν να κάνουν.

(Ενίοτε ταυτίζεται και με άλας θεότητας, ίδια δε με την Άρτεμιν, αφού και το όνομα της θεωρείται υπό τινών θηλυκόν του Έκατος, επιθέτου του Απόλλωνος ως εκ του μακρόθεν βάλλοντος ή λάμποντος. Κατά τον άλλους η Εκάτη ονομάσθη εκ του εκάς, ως ο Απόλλων Εκατηβόλος ή από του εκατόν ως εξιλεουμένην με εκατόν θυσίας, ή επειδή εφύλαττε τους ατάφους νεκρούς εκατόν ενιαυτούς ή και από του φοινικού έκα σημαίνοντος μόνος, επειδή και η σελήνη είναι μία και μόνη).

  • – Εδώ οι αθεόφοβοι προσπαθούν από τη μία να την αφομοιώσουν με την θεά Άρτεμις και από την άλλη με τον θεό Απόλλων.

Η χθόνια Αττική «Αθήνα» και η παραπλάνηση: «Οι εκ των πλουσίων Αθηναίοι παρεσκεύαζον πλακούντας και άλλα διάφορα τρωγάλια και τα προσέφερον εις την νέαν σελήνην, εκθέτοντες αυτά κατά τας τριόδους. Ήσαν τα καλούμενα δείπνα της Εκάτης». (Αλληγορείται εις την σελήνην διό εφορεύει ως εκείνη επί πολλών, φαίνεται ότι η λατρεία της προήλθεν εξ Αιγύπτου όπου υπάρχει άγαλμα Εκάτης της Σκοτίας και μετέφερεν αυτήν εις τας ελληνικάς χώρας ο Ορφεύς ως επιστεύετο και εν Αιγίνη, Ναός της Εκάτης υπήρχε και εν Άργει. Εν Αθήναις επεκαλείτο και Επιπυργία, ετιμάτο δε υπό των Βοιωτών και των Φερραίων).

  • – Εδώ είναι το αποκορύφωμα των χθονίων για την θεά Εκάτη, η Αττική «Αθήνα» προσπαθεί να την περάσει σαν χθόνια και ότι ήρθε από την Αίγυπτο, όπως η χθόνια θεά τους Αθηνά, για την οποία θέτει υποτιθέμενα κείμενα του χθόνιου «αλχημιστή» Ορφέα σαν απόδειξη.

Η αληθινή παράδοση της Εκάτης και η αλήθεια
«Η Εκάτη ετιμήθη εξεχόντως υπό του Ζηνός, ως μετασχούσα του εναντίον των Γιγάντων αγώνος του και πρός ανταμοιβήν εδόθη εις αυτήν εξουσία εν ουρανώ, γή και θαλάσςη».

Η Εκάτη κόρη των Τιτάνων δείχνοντας το μίσος της προς τους Τιτάνες, πολέμησε στο πλευρό των θεών εναντίον τον Τιτάνων. Ο Ζεύς την τίμησε αυξάνοντας εις το διπλάσιο τις δυνάμεις της και την ένταξε εις τους θεούς, όπου την έβαλε στην φύλαξη του Άδη, και στη προστασία των νεκρών (την προστασία της ψυχής «πνεύματος»). Εκεί μαζί με τον Ερμή ήταν οι εξουσιαστές των Ταρτάρων και οι προστάτες των Ελλήνων έναντι του Άδη.

 

Αναρτήθηκε στις Ο Θεός και οι Θεοί των Έλλην Πελασγών. Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ο Θεός και οι Θεοί των Έλλην Πελασγών

Έσχατες Ημέρες – Ημέρα Κρίσεως

Ημέρα της Κρίσεως εν τα έτη 2012-1018

Η ημέρα της κρίσεως εν τω έτος «2012» αναφέρεται από όλες τις προφητείες θρησκειών, η κάθε μία από αυτές με το δικό της τρόπο και ιδεολογία, ως προς τα αυτά που θα συμβούν, μα όλες συμπίπτουν και συμφωνούν απόλυτα στην ημερομηνία της «ημέρας κρίσεως» 21/12/2012.
Εκτός της ημερομηνίας οι προφητείες των μιλούν για κάποια σημάδια τα οποία θα είναι ορατά πριν επέλθει η «ημέρα κρίσεως». Όπου βάση των προφητειών ανεξάρτητα θρησκείας εν μέρει συμφωνούν μεταξύ τους σε πολλά. Οι Προφητείες «Οι προφητείες που αναφέρονται είναι ελεγμένες για του λόγου το αληθές.» Ας δούμε κάποιες προφητείες που σήμερα είναι στο προσκήνιο, πρώτα όμως θα δούμε την γνώμη και άποψη των επιστημόνων. Επιστημονική άποψη περί την «ημέρα της κρίσεως».
Οι επιστήμονες σε γενικές γραμμές θέτουν την ημέρα κρίσεως και μιλώντας δια αυτή πάντα θεωρητικός, μα πάντα αφήνοντας ανοικτά ερωτήματα στα οποία δεν δίνουν απαντήσεις. Μία ομάδα από Επιστήμονες αστρονόμους «αστροφυσικών», μιλούν δια έναν μεγάλο νεφέλωμα όπου μέσα εις αυτό υπάρχει ένας αστεροειδής μεγέθους όσο είναι η Καλιφόρνια να κατευθύνετε προς τη γη όπου και θα συγκρουστεί με αυτή. Βάση αυτών και πάντα με θεωρητικές μετρήσεις ο αστεροειδής θα συγκρουστεί με τη γη το 2012, Άλλοι δε εκ των επιστημόνων αυτών υποστηρίζουν πως δεν θα κτυπήσει τη γη μα θα περάσει μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα δίπλα από τη γη. Για αυτό το λόγο η ΝΑΣΑ άρχισε διάφορα προγράμματα (Project) για την καταστροφή του «αστεροειδές» ή για αλλαγή της πορεία του. Το πρόγραμμα περί καταστροφής του έγινε σε έναν πολύ μικρό κομήτη με πυρηνικούς πυραύλους, όπου και απέτυχε παταγωδώς. Έτσι προχώρησαν στο δεύτερο πρόγραμμα, το να μπορέσουν να αλλάξουν πορεία στον αστεροειδή. Το πρώτο μέρος αυτού του σχεδίου απέτυχε, όπως και το δεύτερο. Τώρα ετοιμάζουν ένα τρίτο σχέδιο, όπου νομίζουν πως θα πετύχει, το οποίο είναι ή δημιουργία τεραστίων πόλεων κάτω από τη γη όπου θα περισωθούν αυτοί που θα κριθούν κατάλληλοι από τους Εβραίους κοινώς ΗΠΑ. Κάποιοι άλλοι επιστήμονες ισχυρίζονται πως μέσα σε αυτό το τεράστιο νεφέλωμα που εμφανίστηκε και έχει πορεία προς τη γη (θεωρητικός), υπάρχει μεγάλο αστρικό σκάφος με εξωγήινους, όπου έρχονται στη γη για να την κυριαρχήσουν. Χωρίς βέβαια κανείς εκ όλων αυτών να θίγει το γεγονός ότι υπάρχουν πάρα πολλοί δορυφόροι όπου είναι οπλισμένοι ως αστακοί από πυρηνικές κεφαλές οι οποίες όλες έχουν στόχο τη γη. Την θεωρία των εισβολής εξωγήινων την υποστηρίζουν και κάποιες θρησκευτικές οργανώσεις, όπως και διάφοροι συγγραφείς με μεγάλη φαντασία. Ένα άλλο ποσοστό επιστημόνων όπου πολλοί εκ αυτών είναι γεωλόγοι, υποστηρίζουν πως η «Ημέρα κρίσεως» δεν θα είναι άλλο από τεράστιες γεωλογικές καταστροφές πάνω στη γη. Φοβούμενοι να μιλήσουν για το αν αυτές οι τεράστιες φυσικές καταστροφές στη θα καταστρέψουν την ανθρωπότητα όλοι ή μέρος αυτής. Και αυτοί οι επιστήμονες με τη σειρά τους όλες αυτές της καταστροφές τις προσδίδουν στο έτος 2012-2014.

Προφητεία «ημέρα της κρίσεως», εκ των Εβραίων
Η πραγματική προφητεία των Εβραίων αναγράφεται στα Ταλμούδ τους, τα οποία είναι «μυστικά» δηλαδή διαβάζονται μόνο από Ραββίνους και καθαρόαιμους Εβραίους (Ταλμουδιστές). Ωστόσο έχουν διαρρεύσει αρκετά εκ των Εβραίων «Χριστιανών». Η προφητεία των Εβραίων αναφέρει πως η «ημέρα της κρίσεως» θα επέλθει το 2012 και αναφέρεται από Ιλλουμινάτι, Opus Day, κλπ. Σαφώς η προφητεία τους συμπίπτει με την προφητεία των καθολικών «Ρώμης». Πιστεύουν πως η «συντέλεια» του κόσμου θα έρθει από τη σκοτεινή Σελήνη, όπου θα πέσουν 6 αστέρες. Οι τρείς αστέρες εις την θάλασσα και θα χαθούν ήπειροι, οι άλλοι τρείς αστέρες θα πέσουν στην στεριά όπου θα καταστρέψουν τα πάντα πάνω στη γη (ένας αστέρας θα κτυπήσει την Ευρώπη, ένας την Σοβιετική Ένωση, ένας της ΗΠΑ). Οι τρείς που θα πέσουν στη θάλασσα: ο ένας στην μεσόγειο, ένας στον ατλαντικό ωκεανό, ένας στον ειρηνικό ωκεανό.
«Δεν διευκρινίζουν όμως αν αυτοί οι αστέρες είναι πυρηνικοί πύραυλοι» (αν συσχετίσουμε το γεγονός πως το Ισραήλ είναι πρώτη δύναμη σε πυρηνικά όπλα, και το γεγονός ότι οι δορυφόροι «Σαμψών» είναι οπλισμένοι σαν αστακοί από πυρηνικές κεφαλές, ίσως και να μεταβληθούν σε αστέρες). Έχουν υπολογίσει πως θα σωθούν 144 Εβραίοι τον αριθμό (δεν αναφέρουν αν είναι χιλιάδες ή μονάδες) από κάθε φυλή, δίνοντας μάλιστα και 12 σημεία προφύλαξης όπου τα ονομάζουν «Ναούς Σωτηρίας». Ο κάθε «Ναός Σωτηρίας» (καταφύγια) είναι διασκορπισμένα σε 12 σημεία της γης, εκεί δηλαδή που διαμένει η κάθε εβραϊκή φυλή. Τονίζουν μάλιστα πως σε αυτούς τους «Ναούς» όπου είναι περιτριγυρισμένοι από τοίχη, δεν θα μπορεί – εκτός από αυτούς – να μπει άλλος μη Εβραίος. Εις την τοποθεσία δε όπου θα διαμένουν οι ιεράρχες τους (ραββίνοι), θα υπάρχει ο μεγάλος και κύριος «Ναός Σωτηρίας». Αν υπολογίσουμε το τοίχος του Ισραήλ κάλλιστα ενδέχεται να είναι εκεί αυτός ο «Ναός Σωτηρίας». Η προφητεία τους θέτει όλα τα γεγονότα (φυσικές καταστροφές) που γίνονται τα τελευταία χρόνια ως μέρος της προφητείας τους, όπου μιλούν πως εκ αυτής ανέρχεται η βασιλεία και κυριαρχία των υιών της Σιών. Δηλαδή όλες αυτές οι φυσικές καταστροφές είναι σημάδια πως υλοποιείται η προφητεία τους, (εμείς θα λέγαμε εβραίων σχέδια προς υλοποίηση της προφητείας τους).

Προφητεία «ημέρα της κρίσεως», εκ των Χριστιανών
Η προφητεία των χριστιανών δηλαδή της «Ορθόδοξης Εκκλησίας», είναι ίδια με την προφητεία των Εβραίων με μερικές παραλλαγές, μα αυτές έπεσαν στο κενό (ίσως από την ηλιθιότητα τους, ίσως το έκαναν εσκεμμένα οι Εβραίοι), υπολογίζοντας λάθος «ημέρα της κρίσεως» δίνοντας ως έτος το 2000. Αν όμως παρακάμψουμε για λίγο τους ταλμουδιστές και πάμε βάσει αυτών των ολίγων που έχει γράψει ο Ιωάννης, ερμηνεύοντάς τα χωρίς επηρρεασμούς από το Ταλμούδ, θα δούμε αυτό που δεν μπόρεσε να δει η «Ορθόδοξη Εκκλησία», πως η ημερομηνία «ημέρα της κρίσεως» είναι το 2012. Η αναφορά από το ευαγγέλιο του Ιωάννη στην ημερομηνία, γίνεται δίνοντας ημέρες, καθώς αναφέρει και την προφητεία των ταλμουδιστών, όπως επίσης αναφέρεται στους αστέρες, στο νεφέλωμα, κλπ. (μάλλον οι ιεράρχες της Εκκλησίας δεν είναι καλοί στα μαθηματικά, ή δεν ξέρουν ανάγνωση).

Προφητεία «ημέρα της κρίσεως», εκ των Μάγια (Maya)
Σχετικά με τη προφητεία των Μάγια είναι λίγο μπερδεμένα, ας ρίξουμε μια ματιά σε αυτή την περιβόητη προφητεία. Ο μόνος λαός και φυλή που μπορούσε να ταξιδέψει εις την εποχή εκείνη ήταν οι «Έλλην». Βάσει λοιπόν αρχαίων ανακαλύψεων αυτό αποδεικνύεται, όπως και τα αγάλματα και αμφορείς από Έλλην, όπως επίσης οι πυραμίδες στις περιοχές των Μάγια, (είναι γνωστόν πως οι Έλλην έκτισαν και έκτιζαν πυραμίδες). Αυτά τα ινδιάνικα πιθήκια παίρνοντας αρκετή γνώση από τους Έλλην, με την αποχώρηση των Έλλην άρχισαν να πράττουν μεγάλες μαύρες μαγείες συνδυάζοντας αυτά που είχαν πάρει από τους Έλλην με τα δικά τους ήθη και έθιμα (θρησκεία), έτσι άρχισαν την αλληλοσφαγή μεταξύ τους. Κάποιοι εκ αυτών έφυγαν για να σωθούν, οι υπόλοιποι ζούσαν κάτω από μαύρες σατανικές τελετές και θυσίες, μέχρι που οι Έλλην επέστρεψαν και αφάνισαν τα πιθήκια. Το πείραμα απέτυχε «τα πιθήκια δεν αποκτούν γνώση, σοφία, φώς, πολιτισμό».

Προφητεία «ημέρα της κρίσεως», εκ των Έλλην
Η προφητεία των Έλλην είναι εκ καταβολής κόσμου, και γίνεται από τους υιούς του Θεού ΖΕΥ. Αν ανατρέξουμε στο παρελθόν (Μυθολογία) θα δούμε πως «ημέρες κρίσεως» ήδη έχουν γίνει τρείς εκ αυτών.
Πριν 30.000 και άνω έτη, έγινε η μεγαλύτερη «ημέρα κρίσεως». Αργότερον δε, έγιναν άλλες δύο: μια εκ της νήσου «Ατλαντίδος» (Εβραϊκή Νήσος), όπου αφανίστηκε από τεράστια πυρηνική έκρηξη (γιατί ψάχνουν τη νήσο Ατλαντίς ; Μα για το χρυσό που είχε «στο project είναι και ο Τερενς Κουίκ»). Αποτέλεσμα της αυτής έκρηξης ήτο τα πάντα να αφανιστούν πάνω στη γη. Αργότερον έγιναν φοβερές εκρήξεις εκ δυο Ηφαιστίων και μεγάλοι Σεισμοί, με αποτέλεσμα όλα πάνω στη γη να καταστραφούν (οι αναφορές γίνονται περιληπτικώς, όσοι επιθυμούν μπορούν να αναζητήσουν αυτά, να ερευνήσουν).
Μέσα από το κύλισμα του χρόνου περνάμε στην εποχή «Χ» (Μηδέν), όπου τα πάντα μηδενίζουνε, (από ποιους άραγε?). Έτσι ο μετρητής του χρόνου ξεκινά από το «0» μηδέν, φτάνοντας στην γέννηση του Ιάσωνα (στην εβραϊκή γλώσσα Ιησού), όπου ο Ιάσωνας μιλώντας στην «Εκκλησία του Δήμου» προς Έλλην, τους υπενθυμίζει πως δεν πρέπει να αναπαύονται, αλλά να μεριμνούν, διότι έρχεται μεγάλη καταστροφή «ημέρα κρίσεως», όπου τα πάντα θα καταστραφούν.
Ορισμένοι έλλην μη θέλοντας να δεχτούν αυτό και αρνούμενοι εκ του φόβου τους απέφευγαν τον Ιάσωνα ή τον κατηγορούσαν. Άλλοι δε, θέλησαν να μάθουν περισσότερα έτσι τον ακολουθούσαν στις ομιλίες του. Οι εβραίοι δε, ως βρώμικος και καχύποπτος φυλή, μαθαίνοντας αυτά έβαλαν Εβραίους να τον ακολουθούν (ως κατάσκοποι, «Μάρκος, Παύλος, Πέτρος, Ιούδας, Ματθαίος, κ.α.», όπου αργότερον οι εβραίοι τους θέτουν στις γραφές τους ως «μαθητές του Ιάσωνα». Οι Έλλην που ακολουθούσαν τον Ιάσωνα και φυσικά έμαθαν πότε έρχεται η «μέρα της κρίσεως», πήραν εντολή από τον Έλλην Ιάσωνα να μεταδώσουν σε όλο το γένος των Έλλην αυτά, ώστε να μεριμνούν. Οι Έλλην «Ανδρέας, Φίλλιπος, Ιωάννης, κ.α.» φοβερά εκδιωκόμενοι από εβραίους και ανθέλληνες (Έλλην εκ Αττικής), για να τους σκοτώσουν να μην αποκαλύψουν και μαρτυρήσουν τα περί «της ημέρας κρίσεως», κρυβόντουσαν σε σπηλιές σαν ζώα, μα οι εβραίοι και οι ανθέλληνες τους έβρισκαν και τους σκότωναν. Μένοντας ως τελευταίος ο Ιωάννης, μη μπορώντας και φοβούμενος να μην τον σκοτώσουν, θέλησε να γράψει αυτά τα οποία γνώριζε. Έγραψε αρκετά πριν τον βρουν οι εβραίοι και ανθέλληνες και τον σκοτώσουν
Για πάρα πολλά χρόνια τα του Ιωάννη δεν υπήρχαν στα βιβλία που διέδιδαν και πουλούσαν (αγία γραφή, παλαιά διαθήκη, και τα δύο γραμμένα από εβραίους και ανθέλληνες). Μετά από τυχαία ανακάλυψη από ανασκαφές βρέθηκαν κάποια κείμενα του Ιωάννη. Δημοσιεύοντας φωτογραφίες αυτών των κειμένων, οι εβραίοι δεν μπορούσαν να το αποκρύπτουν, έτσι έβαλαν τα δυνατά τους να αλλάξουν και να μεταλλάξουν τα κείμενα του Ιωάννη όπου τα ενσωμάτωσαν στα χθόνια βιβλία τους.

Προφητεία των Έλλην για την «ημέρα της κρίσεως» είναι τα έτη 2012-1018, όπου θα προέλθει για μία ακόμα φορά από τους απογόνους των «Ατλάντων» (Εβραίους και Αττική «Ανθέλληνες»). Εν τω έτος 2012 θα ξεκινήσει η έσχατη ημέρα, όπου όλα πάνω στη γη θα καούν, θα πνιγούν, θα αφανιστούν, εκτός από δύο φυλές που αντιπροσωπεύουν το «φώς» και το «σκότος». Και οι δύο φυλές θα ζουν μέσα στη γη για τρία έτη (2015), εν αρχή του έτους 2016 θα αρχίσει η αποίκηση πάνω στη γη και από τις δύο αυτές φυλές. Εν τα έτη 2017-18 θα αρχίσει ο μεγάλος πόλεμος, η μεγάλη μάχη μεταξύ δύο Θεών (υιοί αυτών), όπου η φυλή (Εβραίοι) του «σκότους» θα νικηθεί, και οι υιοί του «φωτός» (Έλλην) θα κυριαρχήσουν στη γη, δοξάζοντας για μία ακόμα φορά το Θεό τους ΖΕΥ και το Ελληνικό γένος.

Αναρτήθηκε στις Έσχατες Ημέρες - Ημέρα Κρίσεως. Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Έσχατες Ημέρες – Ημέρα Κρίσεως

Γνωρίστε τους Εψιλον ΕΥ

ΓΝΩΡΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΨΙΛΟΝ ΕΥ – ΜΑΘΕΤΕ ΠΟΙΟΣ Ο ΣΚΟΠΟΣ ΜΑΣ

Είμαστε ένα σύνολο (ομάδα) καθάριων Έλλην (Έψιλον το αρχικό γράμμα της λέξεως), που προσπαθούμε να αφυπνήσουμε τον Έλλην καταμαρτυρώντας την αλήθεια για το ποιός είναι, τι είναι, ώστε να επέλθει η κυριαρχία και η δόξα του Πελασγικού Γένους. Σκοπός μας είναι η διατήρηση των ελληνικών παραδόσεων, η συνέχιση του καθαρού ελληνικού γένους, η επανάκτιση κάθε πελασγικής γης και ο διωγμός πάντων μη Ελλήνων από αυτή, ώστε και πάλι οι Έλλην να δοξάζουν ελεύθερα και με τιμές εις τους ναούς τους, τον θεό τους Ζεύς.

Ως Έψιλον ΕΥ δεν αποτελούμε Οργάνωση κερδοσκοπική ή μη, δεν έχουμε σχέση με πολιτική ή κόμματα, δεν έχουμε οποιαδήποτε σχέση με Εκκλησία, Δωδεκαθεϊστές, Ορφικούς ή άλλες θρησκευτικές οργανώσεις όπως: Ιλλουμινάτι, Μασονία, κλπ. Ακούτε για Ομάδα Έψιλον και ο νούς σας πάει σε εξωγήινους και σε διαστημόπλοια, όπως το ίδιο και όταν ακούτε για Έψιλον ΕΥ. Πρέπει να σας γίνει απολύτως κατανοητό ότι είμαστε οι Ελλάνιοι Υιοί Διδάσκαλοι, που ζούμε και περπατούμε ανάμεσά σας. Αναρωτιέστε σε τι αναφερόμαστε; Φέρτε στο νου σας τον Λεωνίδα, τον Αλέξανδρο, τον Αχιλλέα, τον Κολοκοτρώνη και πολλούς άλλους Έλλην Ηγέτες και τότε θα καταλάβετε. Είμαστε οι αφυπνιστές της γνώσης που κρύβει μέσα του ο κάθε Έλλην. Μην ξεχνάτε άλλωστε τα λόγια του Ιάσωνα προς τους Έλλην: «Και εσείς θεοί είστε».

Εμείς, οι Έψιλον ΕΥ, μαρτυρήσαμε πως υπάρχουν πολλές «Ομάδες Ε» (=Ομάδες Εβραίων), καθώς και ότι κάθε Έλλην είναι και ένας Έψιλον. Μα εκτός αυτών υπάρχουν και οι Έλλην Έψιλον Ηγέτες που κατά τα γραφόμενα των θεών θα ηγηθούν των Έλλην. Όπως δε, έχουμε αναφέρει και τονίσει πως όλοι εξ αυτών είναι και θα είναι κάτω από τη Θεία μεγάλη τριάδα των Έψιλον ΕΥ Ελλάνιων Υιών. Πολλοί διαβάζοντας τα εκ των γεγραμμένων θα διαφωνούν ή θα έχουν άλλες απόψεις και γνώμες, άλλοι ίσως διακατέχονται από γέλωττες. Όπως αναφέρουμε συνεχώς, η ώρα πλησιάζει όπου όλα θα λάβουν χώρα και θα υπάρξουν έργα και πράξεις από την πλευρά των Έψιλον ΕΥ. Τότε ίσως νιώσουν και καταλάβουν πως λέγαμε την αλήθεια και ποιοί είναι οι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ Έψιλον ΕΥ. Σαφώς δε, θα ιδούν και τι σημαίνει συντριβή και συντριβές. Ίσως τότε να προσέλθουν όλοι οι Έλλην παραμερίζοντας την διχόνοια και να ενωθούν όλοι ως αδέλφια.

Ξέρουμε πως με το να γράφουμε κάποια πράγματα ρισκάρουμε πολλά, διότι αυτά και αντιγράφονται και παραποιούνται, μα και μπορούν να δώσουν εντελώς λάθος εντυπώσεις ιδίως σε αυτούς που δεν γνωρίζουν αρκετά. Το αντίθετο δε, φέρουν σε αντιπαράθεση και ίσως σε οργή και θυμό κάποιους Έλληνες, καθώς άλλα γνώριζαν, άλλα ήξεραν, άλλα διαβάζουν και άλλα λέγονται. Αυτό μπορεί να έχει και ως αποτέλεσμα να νομίζουν πως απειλούνται. Σκοπός λοιπόν των γεγραμμένων του εντύπου είναι να σας αφυπνίσουν (=ξυπνήσουν) να δείτε την αλήθεια και να μάθετε όσα αποκρύπτουν. Αν μέσα στο σάστισμα σας από τη διέγερση της λάθος εντύπωσης, αρχίσατε να ερευνάτε και να μαθαίνετε την αλήθεια, τότε επιτυχαίνουμε την αφύπνισή σας όπως ήτο ο σκοπός μας. Υπάρχουν πολλοί (Φουράκης, Χαρδαβέλλας, Τράγκας, Τριανταφυλλόπουλος, και πλήθος άλλων πρωκτόσοφων Εβραιομογγόλων) που προσπαθούν να βρουν τους Έψιλον ΕΥ, όπως και τους Έλλην που έχουν επαφή με αυτούς. Εδώ πρέπει να πούμε πως όντως προσπαθούν σκληρά, μα δεν πρόκειται να βρουν τίποτα, παρά μόνον όταν το θελήσουμε εμείς και αυτό δεν αργεί.

Θα γίνει σε πολύ σύντομο χρόνο, δια αυτό ας κάνουν υπομονή και θα δουν τους Έψιλον ΕΥ, τους Έλλην Ηγέτες, μα και τους Έλλην Πελασγούς. Πρέπει να τονίσουμε για πολλοστή φορά πως οι Έψιλον ΕΥ και οι Έλλην Πελασγοί, δεν έχουν κάτι μεμπτό με τους Έλλην Χριστιανούς που έχουν πλανηθεί οικτρά ή με άλλους Έλλην που διαμένουν σε διάφορα μέρη ανά τη γαία. Λογικότατο δε, είναι πως μπορούν να παραμείνουν αμέτοχοι ή να λάβουν μέρος με τα αδέλφια τους, τους Έλλην. Όπως λογικότατο είναι πως με το να ενταχθούν και να πάρουν το μέρος των Εβραίων, Τουράν (=Τούρκων), Μογγόλων, Ανθελλήνων, θα αποτελούν πλέον για εμάς και όλους τους Έλλην εχθροί και θα τιμωρηθούν. Έχουμε πολλά παραδείγματα εκ των παραδόσεων των Έλλην, που πολλοί Ανθέλληνες και Εβραίοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι οι παραδόσεις μας είναι ένα ψέμα για να περάσουν τα ψεύδη και την πλάνη τους. Οι παραδόσεις αυτές αναφέρουν τα λάθη των Έλλην μα και την αντρεία τους, την πίστη τους για μια ευτυχισμένη γαλήνια ελεύθερη ζωή και Γη, όπου θα ζουν όλοι οι Έλλην μαζί.

Αναρτήθηκε στις Έψιλον ΕΥ. Leave a Comment »